Τα εγκαίνια της έκθεσης «Υφές Χρωμάτων» της εικαστικού Σουζάνας Γκόγκου πραγματοποιήθηκαν την Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου στο Βυζαντινό Μουσείο Βέροιας, όπου φιλοξενείται η νέα της περιοδική έκθεση.
Η έκθεση περιλαμβάνει 20 έργα, κατανεμημένα σε δύο θεματικές ενότητες, με κοινό παρονομαστή την ανάδειξη της δύναμης της υφής των χρωμάτων. Μέσα από τις δημιουργίες της, η καλλιτέχνις επιχειρεί να συνδυάσει το αισθητικό με το συμβολικό, προσκαλώντας το κοινό σε ένα μοναδικό εικαστικό ταξίδι.
Την εκδήλωση προλόγισε, εκ μέρους των διοργανωτών, η αναπληρώτρια προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ημαθίας, Δρ. Γεωργία Στρατούλη. Στη συνέχεια, η εικαστικός παρουσίασε τα έργα της και μίλησε για τις πηγές έμπνευσής της, ξεναγώντας τους επισκέπτες στον χώρο της έκθεσης, με ιδιαίτερη έμφαση σε έργα που η ίδια ξεχωρίζει.
Στη δεξιά πλευρά του εκθεσιακού χώρου, ξεχωρίζουν ανάγλυφα έργα με έντονα χρώματα και δυναμικές υφές, εμπνευσμένα από διάφορες περιοχές του κόσμου. Άλλα έργα αποτυπώνουν τους προσωπικούς προβληματισμούς της καλλιτέχνιδας για σύγχρονα κοινωνικά και περιβαλλοντικά ζητήματα.
«Είναι μία προσπάθεια να εξωτερικεύσω τις εικόνες της ζωής μου. Όσα είδα και έζησα στα ταξίδια και τις εμπειρίες μου», τόνισε η κ. Γκόγκου.
Η ατμόσφαιρα των εγκαινίων εμπλουτίστηκε με μουσικές νότες από δύο καταξιωμένους καλλιτέχνες: τη βιολίστρια Αγγελίνα Γεωργιάδη και τον μαέστρο και πιανίστα Κωνσταντίνο Δημηνάκη, οι οποίοι γοήτευσαν το κοινό με τις ερμηνείες τους.
Βιογραφικό της Σουζάνας Γκόγκου
Η ζωγράφος Σουζάνα Γκόγκου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και μεγάλωσε στην Πετριά Σκύδρας, περιτριγυρισμένη από εικόνες που αργότερα θα μετατρέπονταν σε χρώμα και υφή στους καμβάδες της. Τα χρόνια της διαμονής της στη Θεσσαλονίκη, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές της, διαμόρφωσαν την καλλιτεχνική της ταυτότητα, ενώ από το 2000 η Βέροια αποτελεί το σταθερό της καταφύγιο.
Η ζωγραφική υπήρχε πάντοτε μέσα της, σαν μια σιωπηλή υπόσχεση που περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να αναδυθεί. Τα τελευταία χρόνια, αυτή η εσωτερική φλόγα εξελίχθηκε σε αστείρευτη ανάγκη δημιουργίας. Ταξίδια, εμπειρίες και στιγμές — όλα μεταμορφώνονται σε εικόνες που συνυπάρχουν στο μυαλό της, αναμένοντας να αποτυπωθούν στον καμβά. Μέσα από τα πινέλα και τη σπάτουλά της, το άυλο γίνεται απτό, η μνήμη αποκτά μορφή και η αίσθηση μετατρέπεται σε χρώμα.
Η κόρη της, η μεγαλύτερη πηγή έμπνευσής της, αποτελεί την κινητήρια δύναμη που την ωθεί να εξερευνά συνεχώς νέες διαστάσεις της τέχνης της. Μέσα από τη ζωγραφική, ανακαλύπτει ξανά και ξανά τον κόσμο — όχι όπως είναι, αλλά όπως μπορεί να γίνει.
