Ήταν σαν να βγήκε από όνειρο. Ένα αερόστατο, πολύχρωμο και μεγαλοπρεπές, αναδύθηκε νωχελικά πάνω από τη γη, σαν να ήθελε να χαϊδέψει απαλά τις κορυφές των ανθισμένων ροδακινιών. Όπως και πέρσι, έτσι και φέτος, ο Τουριστικός Όμιλος Βέροιας εξασφάλισε αυτή τη μοναδική εμπειρία, δίνοντας την ευκαιρία στους λάτρεις της φωτογραφίας να αιχμαλωτίσουν εικόνες βγαλμένες από ποίημα.
Ο ουρανός πάνω από το χωράφι της Κουλούρας, λίγα μόλις λεπτά από τον κόμβο της Εγνατίας, γέμισε με φως και προσδοκία. Ήταν μετά τις τρεις το απόγευμα όταν πλήθος επισκεπτών άρχισε να κατακλύζει την αγροτική περιοχή. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, με την πλειοψηφία να είναι νέα παιδιά με φωτογραφικές μηχανές στα χέρια και το βλέμμα γεμάτο ενθουσιασμό. Γονείς με μικρά παιδιά, ζευγάρια που κρατιούνταν από το χέρι, φίλοι που γελούσαν δυνατά. Όλοι, κάτω από το ίδιο πολύχρωμο όνειρο.
Οι φωτογραφίες που δημιουργήθηκαν δεν ήταν απλές εικόνες. Ήταν έργα τέχνης που έπαιζαν με το φως, τα χρώματα και τη φαντασία. Το αερόστατο, με φόντο τα ροζ και λευκά πέταλα των ροδακινιών (και το αντίθετο), θύμιζε πίνακα ζωγραφικής που κάποιος θεϊκός καλλιτέχνης είχε σχεδιάσει με περίσσεια αγάπη. Και σαν να μην έφταναν οι φωτογραφίες από τη γη, πολλά drone πέταξαν για να απαθανατίσουν την ομορφιά από ψηλά — όπως ίσως θα την έβλεπαν τα μάτια των θεών.
Τα σύννεφα έπαιξαν κι αυτά τον ρόλο τους στη θεατρικότητα της στιγμής. Απειλήθηκαν οι επισκέπες με βροχή, όμως ήταν λες και κάποια αόρατη δύναμη τα συγκράτησε, επιτρέποντας μόνο μια ελαφριά ψιχάλα. Σαν ένα απαλό άγγιγμα της φύσης για να δροσίσει τα πρόσωπα των ανθρώπων που είχαν υψώσει τα μάτια τους στον ουρανό.
Η εμπειρία ήταν μοναδική. Ένα ταξίδι, όχι μόνο στον ουρανό αλλά και μέσα μας. Εκεί που τα όνειρα συναντούν την πραγματικότητα και τη μεταμορφώνουν σε τέχνη.
