Γράφει ο Τάσος Βασιάδης
Με αφορμή τις πυρκαγιές που εκδηλώνονται σε διάφορες τοποθεσίες κατά την τρέχουσα θερινή περίοδο, επανέρχεται με ιδιαίτερη έμφαση το μόνιμο ζήτημα της δασοπροστασίας, από τις αιτίες που απειλούν τον δασικό πλούτο της πατρίδας μας.
Αυτές οι απειλές κατά του δασικού μας πλούτου, παρά τις υφιστάμενες νομοθετικές προβλέψεις, έχουν ως χαρακτηριστικό, την απουσία συγκεκριμένης αποτρεπτικής στρατηγικής και οργάνωσης εκ μέρους των αρμοδίων που είναι εντεταλμένοι προς τούτο.
Αποτελεί γενικότερη εκτίμηση ότι δασικός μας πλούτος, απειλείται όχι μόνο από τις αβλεψίες και τους εμπρησμούς, αλλά και από τους διάφορους καταπατητές που επιδιώκουν την εκχέρσωση δασικών εκτάσεων για την ανάπτυξη άλλων δραστηριοτήτων.
Το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο αναθέτει στην κεντρική διοίκηση της χώρας την ευθύνη οργάνωσης της δασοπροστασίας, ενώ η αυτοδιοίκηση ως άμεσα σχετιζόμενος θεσμός έχει αποστερηθεί από σχετικές αρμοδιότητες.
Παρά ταύτα όμως και παρά την κείμενη νομοθεσία, η προστασία των δασών δεν παύει να είναι γενικότερο ζήτημα και υποχρέωση των κοινωνιών.
Έτσι παρά το γεγονός ότι τα αναγκαία έργα πυροπροστασίας παραμένουν ως ασαφείς και γενικόλογες εξαγγελίες ή επιτελούνται κατά αποσπασματικό τρόπο, είναι απολύτως αναγκαίο να ενεργοποιούνται έγκαιρα οι τοπικές αρχές και φορείς με την κατασκευή ή τον καθαρισμό διόδων στις υψηλής επικινδυνότητας περιοχές, την περιφρούρηση από τις ίδιες τις τοπικές κοινωνίες και την ενεργοποίηση όσο πιο πολλών γίνεται μέσα από συγκεκριμένο επιχειρησιακό προγραμματισμό.
Για την πυροπροστασία πολλά λέγονται αλλά συνήθως ελάχιστα γίνονται, παρά τις ηρωικές προσπάθειες των πυροσβεστών και των εθελοντών σε περιπτώσεις εκδήλωσης πυρκαγιών
Και αυτό γιατί προϋποτίθεται βούληση και κόστος το οποίο δεν καλύπτεται στο βαθμό που είναι αναγκαίο.
Είναι χαρακτηριστικό δε ότι παραμένουν σε επικίνδυνη εκκρεμότητα παλαιότερες κυβερνητικές αποφάσεις, που ενθαρρύνουν την ευρεία εκχέρσωση δασικών εκτάσεων, παρά την γενική αντίθεση των τοπικών κοινωνιών.
Η ανάμνηση των μεγάλων πύρινων καταστροφών του παρελθόντος, αναζωπυρώνει μια πρόκληση η οποία πλην άλλων μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για την πλέον αποτελεσματική και ασφαλή διαφύλαξη των δασών μας.
Προς τούτο επιβάλλεται να νομοθετηθεί η απόδοση των σχετικών αρμοδιοτήτων με όλους τους αναγκαίους πόρους που απαιτούνται για την δασοπροστασία, στην Αυτοδιοίκηση και στις τοπικές κοινωνίες.
Με το ζήτημα της διαφύλαξης του δασικού πλούτου, αναφύονται συγκεκριμένα κεφαλαιώδη ζητήματα τα οποία οι κοινωνίες οφείλουν να θέσουν κατά προτεραιότητα..
Το δάσος είναι ένα απ’ αυτά, αφού συμβάλει ουσιαστικά στην βελτίωση της ποιότητας της ζωής και αν μη τι άλλο αποτελεί κίνητρο ανάπτυξης των ορεινών περιοχών.
Εκτιμάται ως αυτονόητο το χρέος των αρμοδίων αρχών, των φορέων αλλά και των πολιτών να αναδεικνύουν συνεχώς την αναγκαιότητα της δασοπροστασίας η οποία διασφαλίζει το πράσινο της πατρίδας μας με όλα τα ευεργετήματα που αυτό συνεπάγεται.
Στην πατρίδα μας παραμένουν ακόμα απαράμιλλης ωραιότητας δάση που προσφέρουν δώρα μοναδικής αξίας.
Αποτελεί πλην άλλων ευθύνη των κοινωνιών η διαφύλαξη αυτού του δασικού πλούτου από την πύρινη απειλή, ώστε η εξαιρετική αυτή εύνοια της φύσης να κληροδοτηθεί ασφαλώς στις επόμενες γενεές.
