Γράφει ο Γιώργος Τροχόπουλος
Θα θυμούνται οι παλιοί σίγουρα ότι μέχρι και την δεκαετία του 1960, για να πάει κανείς στο Σέλι ακολουθούσε τη διαδρομή – τη μόνη τότε υπάρχουσα -από Βέροια προς Παναγία Δοβρά εν συνεχεία προς Κωστοχώρι και μετά περίπου 14 χιλιόμετρα ο δρόμος κατέληγε στο Σέλι.
Σήμερα, ως γνωστόν, υπάρχει ο νέος δρόμος που οδηγεί στο Σέλι μέσω του χωριού της Κουμαριάς, ένα τμήμα όμως της παλιάς διαδρομής ενώνεται με τον νέο δρόμο σε ένα σημείο.
Ο παλιός δρόμος είναι ασφαλτοστρωμένος από την Βέροια έως το Κωστοχώρι εδώ και χρόνια, μένει όμως ένα τμήμα του, που είναι χωμάτινο και απροσπέλαστο επειδή έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη του για πολύ καιρό, γύρω στα 7 χιλιόμετρα και είναι αυτό που καταλήγει στον νέο δρόμο, όπως προανέφερα.. Αυτό το επισημαίνω γιατί αν ασφαλτοστρωθεί αυτό το τμήμα θα έχουμε δύο δρόμους που θα οδηγούν από Βέροια προς Σέλι και όπως με πληροφόρησαν ειδικοί στο θέμα της ασφαλτόστρωσης, είναι πολύ εύκολο να γίνει αυτή η διαδικασία για το κομμάτι των 7 χιλιομέτρων επειδή είναι δρόμος “πατημένος” και χιλιοπερπατημένος από αυτοκίνητα, από παλιά, και έτσι θα έχει και χαμηλότερο κόστος από την τυχόν ασφαλτόστρωση ενός νέου δρόμου που θα κατασκευαζόταν από την αρχή.
Στην εποχή που ζούμε το Σέλι είναι Πανελλήνια γνωστό – και όχι μόνο – ως χιονοδρομικό κέντρο και μάλιστα με πολύ καλές πίστες. Συγκεντρώνει χιλιάδες κόσμου την χειμερινή περίοδο και αυτό αποδεικνύει ότι και ο δεύτερος δρόμος είναι απαραίτητος, αν όχι αναγκαίος. Θα συντελέσει καθοριστικά στην προβολή όλης της Ημαθίας, ως περιοχής της Ελλάδος που έχει ένα τόσο ονομαστό χιονοδρομικό κέντρο με εύκολη και ασφαλή πρόσβαση, ειδικά την χειμερινή περίοδο, όπως προανέφερα, με τους χιλιάδες επισκέπτες από όλη την Χώρα.
Ας αναλάβουν τις ευθύνες τους λοιπόν οι αρμόδιοι και να προχωρήσουν στην εκτέλεση του έργου επιτέλους, γιατί πριν μερικά χρόνια είχε φέρει η Αντιπεριφέρεια ένα γκρέιντερ στο Κωστοχώρι που δούλεψε για λίγες μέρες στο κομμάτι αυτό των 7 χιλιομέτρων και όπως υποσχέθηκαν στους κατοίκους τότε οι “Υπεύθυνοι” που ήταν παρόντες, θα ακολουθούσε ασφαλτόστρωση, όμως δεν έγινε τίποτε και οι εργασίες και τα έξοδα της λειτουργίας του γκρέιντερ πήγαν στον βρόντο, ποιος θα δώσει όμως λογαριασμό, στην Ελλάδα ζούμε, μη ξεχνιόμαστε.
Ίσως νόμιζαν, αυτοί οι “Υπεύθυνοι,” ότι κάνουν χάρη στο Κωστοχώρι, με την πραγματοποίηση αυτού του έργου, ένα χωριό που τον χειμώνα έχει δύο ή τρείς οικογένειες επειδή κυρίως αποτελεί παραθεριστικό θέρετρο για το καλοκαίρι και άρα, υποθέτω ότι θα σκέφθηκαν, ότι το έργο της ασφαλτόστρωσης δεν ήταν απαραίτητο και αφού θα είχε έναν προϋπολογισμό γιατί να γίνει, τζάμπα λεφτά να δίνουμε;
Αυτή όμως η συμπεριφορά κάποιων, που συμβαίνει να κατέχουν υψηλές θέσεις στον Νομό, στην ουσία αφενός εκθέτει τους ίδιους, για το ότι άλλα υπόσχονται και άλλα…. δεν κάνουν και αφετέρου υποτιμά τη νοημοσύνη των συμπολιτών τους, θέτοντας στις καλένδες ένα μικρό αλλά απαραίτητο έργο, έτσι, χωρίς δικαιολογία.
Υπόθεση κάνω, και το αναφέρω προς αποφυγήν παρεξήγησης, καθαρά πράγματα.
