Σε γιορτινή ατμόσφαιρα εγκαινιάστηκε στη Γκαλερί Παπατζίκου η πρώτη έκθεση του Συλλόγου Μοντελιστών και Συλλεκτών Ημαθίας, ανοίγοντας έναν νέο πολιτιστικό διάλογο στην πόλη. Η έκθεση, με τον συμβολικό τίτλο «ΠΡΑΞΗ 1Η», αποτελεί το πρώτο δημόσιο βήμα γνωριμίας του Συλλόγου με το κοινό και μια υπόσχεση συνέχειας, καθώς φιλοδοξεί να καθιερωθεί ως θεσμός.
Στο χώρο της γκαλερί, μικροί κόσμοι συνυπάρχουν αρμονικά: μοντελιστικές δημιουργίες, συλλεκτικά αντικείμενα, μνήμες άλλων εποχών, υλικά που φέρουν επάνω τους το αποτύπωμα του χρόνου. Έντεκα εκθέτες – μέλη του Συλλόγου – παρουσιάζουν αντιπροσωπευτικά δείγματα της δουλειάς τους, μετατρέποντας την έκθεση σε μια πολυφωνική αφήγηση όπου η ιστορία, η τέχνη, η επιστήμη και το πάθος συναντιούνται.
Τα εγκαίνια τίμησαν με την παρουσία τους ο επίσκοπος Αθηναγόρας, ο υφυπουργός Λάζαρος Τσαβδαρίδης, ο βουλευτής Βασίλης Κοτίδης, ο δήμαρχος Βέροιας Κώστας Βοργιαζίδης, ο αντιδήμαρχος Καλλίστρατος Γρηγοριάδης, η περιφερειακή σύμβουλος Συρμούλα Τζήμα και οι πολιτευτές Λίνα Τουπεκτσή, Απόστολος Εμμανουηλίδης, υπογραμμίζοντας τη σημασία της πρωτοβουλίας για την πολιτιστική ζωή της περιοχής.
Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή και την Κυριακή 25 Ιανουαρίου 2026, από 11:00 έως 14:00 και 17:00 έως 21:00, προσκαλώντας το κοινό σε μια περιήγηση που δεν είναι απλώς οπτική, αλλά βαθιά βιωματική.
Οι εκθέτες
Η Βούλα Κοτσάλου παρουσιάζει μια συλλογή ορυκτών που μοιάζει να αναπνέει. Κάθε δείγμα είναι ένα αποτύπωμα γεωλογικής μνήμης, μια μαρτυρία της αργής, αδιάκοπης δημιουργικότητας της Γης. «Τα ορυκτά είναι τα κοκκαλάκια του πλανήτη», σημειώνει, θυμίζοντας πως κάτω από τα πόδια μας κρύβεται μια αόρατη ιστορία εκατομμυρίων ετών.
Ο Νίκος Τοπούζης, μέσα από τη συλλογή καρτ-ποστάλ, μας ταξιδεύει σε έναν κόσμο όπου η επικοινωνία είχε βάρος, χρόνο και υλική υπόσταση. Τα δελτάρια του, ταχυδρομημένα από κάθε γωνιά της γης, αποτελούν σπάνια τεκμήρια κοινωνικής και ιστορικής μνήμης, μικρά έργα τέχνης με σφραγίδες ζωής.
Ο στατικός μοντελισμός του Βαγγέλη Παπαθεοχαρίδη και του Γιάννη Μπιλδιρή μετατρέπει την έρευνα σε δημιουργία και την ακρίβεια σε τέχνη. Κάθε μοντέλο είναι μια ανασύνθεση ιστορικής στιγμής, μια προσπάθεια να αποδοθεί το πραγματικό με σεβασμό και γνώση. Όπως σημειώνουν, ο μοντελισμός δεν είναι απλώς χόμπι, αλλά άσκηση μνήμης, συγκέντρωσης και δημιουργικής πειθαρχίας.
Ο Μιχάλης Αβραμίδης φέρνει μαζί του τη μνήμη της παιδικής ηλικίας και τη μετατρέπει σε ώριμη δημιουργία. Άρματα, αεροσκάφη, οχήματα πολέμου και σύγχρονα μηχανήματα, όλα αποτελούν σταθμούς σε μια προσωπική διαδρομή γνώσης και αυτοεκτίμησης.
Ο Γιάννης Καμπούρης βλέπει τον μοντελισμό ως ταξίδι στο χρόνο, μια προσπάθεια να αναβιώσει στιγμές της ιστορίας μέσα από την κλίμακα και τη φαντασία, ενώ η συλλογή παλαιών βιβλίων και περιοδικών συμπληρώνει ένα διπλό – ιστορικό και δημιουργικό – σύμπαν.
Ο Κώστας Ζιώγας και ο Σάββας Καπετανάκης αφηγούνται την ιστορία του κόσμου μέσα από νομίσματα. Από τον 19ο αιώνα έως το ευρώ, τα μέταλλα μιλούν για κοινωνίες, οικονομίες, εξουσίες και ανθρώπους. Κάθε νόμισμα είναι μια μικρή εποχή στο χέρι.
Ο Γιώργος Κόβας, με τη συλλογή παρασήμων, φωτίζει την ιστορία του ελληνικού κράτους, εκεί όπου η τιμή και το σύμβολο συναντούν την πολιτική και την πίστη. Το Τάγμα Αριστείας του Σωτήρος ξεχωρίζει ως ζωντανό τεκμήριο δύο αιώνων νεότερης ιστορίας.
Ο Στέργιος Ζυγουλιάννος παρουσιάζει παλιές φωτογραφίες της Βέροιας, όχι ως αρχείο, αλλά ως σιωπηλό διάλογο με τον χρόνο. Εικόνες που δεν ζητούν να θυμηθούν, αλλά να συμφιλιωθούν με το εφήμερο, με το γεγονός πως όλοι κάποτε θα γίνουμε μια φωτογραφία χωρίς φωνή.
Τέλος, ο Βασίλης Σγούρος μετατρέπει το ξύλο σε φως, μέσα από την ενθετική τέχνη. Ψηφίδες από διαφορετικά δέντρα ενώνονται για να συνθέσουν εικόνες που μοιάζουν να ανήκουν στην αιωνιότητα, κουβαλώντας τη βιωμένη γνώση της βυζαντινής τέχνης και την υπομονή του χεριού που γνωρίζει.
