Στην Βέροια, το τέλος της Αποκριάτικης Παρέλασης δεν σήμανε λήξη, αλλά μια νέα αρχή. Με το τελευταίο άρμα να απομακρύνεται και τις στολές να σκορπούν χρώμα στους δρόμους, η γιορτή απλώθηκε σαν σπίθα που έγινε φωτιά σε όλο το κέντρο της πόλης. Το κέφι ξεχύθηκε σε κάθε γωνιά του κέντρου, πλημμυρίζοντας δρόμους και πεζοδρόμια.
Τα κομφετί μπορεί να καταλάγιασαν στον αέρα, όμως οι καρδιές χτυπούσαν ακόμη στον ρυθμό της Αποκριάς. Παρέες μικρές και μεγάλες, με μάσκες στραβοφορεμένες και χαμόγελα διάπλατα, συνέχισαν να γράφουν τη δική τους ιστορία μέσα στη νύχτα. Η πόλη έμοιαζε να αναπνέει στον ρυθμό της μουσική;.
Το αποκορύφωμα, όμως, είχε διεύθυνση: οδός Ελιάς. Εκεί στήθηκε το μεγάλο πάρτι. Η οδός Ελιάς ασφυκτικά γεμάτη κόσμο — ένα ανθρώπινο κύμα που πάλλονταν στον ίδιο ρυθμό. Δεν έπεφτε καρφίτσα, μόνο ρυθμός, φωνές και γέλια που ενώνονταν σε μία τεράστια, ζωντανή συμφωνία.
Στα decks, η Μαρία Αντωνά έδινε τον τόνο της νύχτας. Πότε με ξένες επιτυχίες που έκαναν το πλήθος να χορεύει ασταμάτητα και πότε με ελληνικά αγαπημένα τραγούδια που τραγουδήθηκαν δυνατά, σχεδόν λυτρωτικά, κατάφερε να κρατήσει τη φλόγα αναμμένη μέχρι αργά. Κάθε αλλαγή κομματιού και μια μικρή έκρηξη ενθουσιασμού· κάθε ρεφρέν και μια υπόσχεση πως αυτή η βραδιά δεν θα ξεχαστεί εύκολα.
Ήταν μια νύχτα που η Βέροια απέδειξε πως ξέρει να γιορτάζει. Μια νύχτα γεμάτη υπερβολή, ένταση και αληθινό κέφι — μια νύχτα που θα μείνει αξέχαστη.
