Η Βέροια ένωσε τη φωνή της με τον παγκόσμιο εορτασμό της 8ης Μαρτίου, στέλνοντας μήνυμα ισότητας, σεβασμού και αναγνώρισης του πολύπλευρου ρόλου της γυναίκας στην κοινωνία.
Με κεντρικό μήνυμα «Ένα Βήμα Μπροστά: Το Βάρος που Δεν Φαίνεται», η Επιτροπή Ισότητας των Φύλων του Δήμου Βέροιας, σε συνεργασία με τοπικούς φορείς και συλλόγους, τίμησε την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας με μια σειρά εκδηλώσεων το πρωί της Κυριακής 8 Μαρτίου, στην πλατεία του Δημαρχείου Βέροιας.
Χαιρετισμό απηύθυνε ο πρόεδρος της Επιτροπής Ισότητας των Φύλων, Γιώργος Τσιλογιάννης, ο οποίος αφού πρώτα ευχαρίστησε τους συμμετέχονες συλλόγους και φορείς (Κοινωνική Υπηρεσία Δήμου Βέροιας, Κοινωνικό Παντοπωλείο Δήμου Βέροιας, ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας, Συμβουλευτικό Κέντρο Υποστήριξης Γυναικών Δήμου Βέροιας, Σύλλογος Κοινωνικής Παρέμβασης ΕΡΑΣΜΟΣ, Εμπορικός Σύλλογος Βέροιας, Σχολική Χορωδία Βέροιας – τμήμα ενηλίκων, Ένωση Γονέων και Κηδεμόνων Δήμου Βέροιας), καλλιτέχνες και εθελοντές, μίλησε για τον πολυεπίπεδο ρόλο της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία. Έκλεισε την ομιλία του με το μήνυμα: “Να συνεχίσουμε να προχωράμε ένα βήμα μπροστά. Με σεβασμό, συνεργασία και πίστη ότι η ισότητα δεν είναι στόχος μακρινός, αλλά δρόμος που χτίζουμε μαζί”.
Κεντρική δράση της ημέρας αποτέλεσε το δρώμενο «Ένα Βήμα Μπροστά: Το Βάρος που Δεν Φαίνεται», σε σενάριο της Σοφίας Καλτσίδου (πρόεδρος Ένωσης Γονέων και Κηδεμόνων Δήμου Βέροιας) και σκηνοθεσία της Βασιλικής Ζώκου, το οποίο παρουσιάστηκε σε συνεργασία με τη Σχολική Χορωδία της Ένωσης Γονέων και Κηδεμόνων του Δήμου Βέροιας.
Μέσα από θεατρική αφήγηση και μουσική, η παράσταση ανέδειξε τις προκλήσεις, τις ανισότητες, τα «αόρατα» βάρη, αλλά και τη δύναμη που χαρακτηρίζει την καθημερινότητα των γυναικών. Τη χορωδία διηύθυνε η χοράρχης Ελένη Αναγνώστου, ενώ οι συμμετέχοντες ερμήνευσαν πέντε τραγούδια του Μάνου Χατζηδάκι, προσθέτοντας έντονη συναισθηματική φόρτιση στην εκδήλωση.
Με αφηγήτρια τη Σοφία Καλτσίδου, μέλη της χορωδίας αλλά και άλλες γυναίκες συμμετείχαν στο δρώμενο. Βαθιά συγκινημένες, με δάκρυα στα μάτια, κουβάλησαν συμβολικά το δικό τους “βάρος”: πέτρες με αποτυπωμένες λέξεις όπως κακοποίηση, κούραση, θυμός, παραμέληση, ντροπή, φόβος, καταπίεση, απαξίωση, πόνος, σκοτάδι, σιωπή, αλλά και θάρρος, ελπίδα, αποδοχή, αγκαλιά, αυτοεκτίμηση.
«Η σημερινή μέρα δεν γεννήθηκε από λουλούδια.
Γεννήθηκε από βήματα.
Από φωνές που κάποτε θεωρήθηκαν παράταιρες.
Από γυναίκες που στάθηκαν όρθιες, όχι γιατί δεν φοβήθηκαν,
αλλά γιατί προχώρησαν παρ’ όλο τον φόβο.
Στην ιστορία, η γυναίκα δεν ζητούσε να ξεχωρίσει.
Ζητούσε να χωρέσει.
Στη δουλειά.
Στη γνώση.
Στο όνειρο.
Στη ζωή που της ανήκε.
Κι όμως, μέσα στους αιώνες,
ήταν εκείνη που κράτησε το φως αναμμένο,
όταν όλα γύρω σκοτείνιαζαν.
Στο σπίτι.
Στο χωράφι.
Στο σχολείο.
Στην κοινωνία.
Η γυναίκα είναι μνήμη.
Κουβαλά τις ιστορίες όσων προηγήθηκαν
και τις ελπίδες όσων θα έρθουν.
Είναι η γιαγιά που δεν πρόλαβε να μιλήσει.
Η μητέρα που έμαθε να αντέχει.
Η κόρη που μαθαίνει να διεκδικεί.
Σήμερα δεν γιορτάζουμε την τελειότητα.
Γιορτάζουμε τη διαδρομή.
Τα μικρά καθημερινά θάρρη.
Το «συνεχίζω».
Το «είμαι εδώ».
Το «αξίζω».
Γιατί η δύναμη της γυναίκας
δεν είναι πάντα θορυβώδης.
Είναι συχνά ήσυχη,
σαν χέρι που στηρίζει,
σαν βλέμμα που καταλαβαίνει,
σαν καρδιά που αντέχει λίγο παραπάνω απ’ όσο νόμιζε.
Η σημερινή μέρα είναι υπενθύμιση.
Όχι μόνο για όσα κερδήθηκαν,
αλλά για όσα ακόμα χτίζονται.
Μαζί.
Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες.
Σε εκείνες που άνοιξαν δρόμους.
Σε εκείνες που περπατούν τώρα.
Και σε εκείνες που θα περπατήσουν πιο ελεύθερα από εμάς».
ΔΡΩΜΕΝΟ «ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ»
«Δεν χρειάζεται να μιλήσετε.
Δεν χρειάζεται να εξηγήσετε.
Αν αναγνωρίσετε τον εαυτό σας…
κάντε ένα βήμα μπροστά.»
ΣΙΩΠΗ & ΘΑΡΡΟΣ
«Αν σώπασες για να μη χαρακτηριστείς υπερβολική…»
«Αν φοβήθηκες να μιλήσεις για κάτι που σε πλήγωσε…»
«Αν σου είπαν “κάνε υπομονή”…»
«Αν ένιωσες μόνη ενώ δεν ήσουν…»
«Αν κάποια στιγμή μίλησες, έστω και με τρεμάμενη φωνή…»
«Αν βρήκες το θάρρος να πεις: μέχρι εδώ…»
«Αν ανακάλυψες ότι τελικά δεν είσαι μόνη…»
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ – ΚΟΠΟΣ – ΑΞΙΑ
«Αν δούλεψες περισσότερο για να αποδείξεις τα ίδια…»
«Αν θεωρήθηκε δεδομένο ότι θα τα αναλάβεις εσύ…»
«Αν κουράστηκες να αποδεικνύεις την αξία σου…»
«Αν όμως είδες τον κόπο σου να αναγνωρίζεται…»
«Αν πέτυχες κάτι που σου έλεγαν ότι δεν γίνεται…»
«Αν κράτησες στα χέρια σου μια προαγωγή, ένα πτυχίο, ένα δικό σου ξεκίνημα…»
«Αν ένιωσες περήφανη για τον εαυτό σου… χωρίς να ζητήσεις άδεια…»
«Αν έβαλες κάποτε τα όνειρά σου μπροστά…»
ΣΩΜΑ – ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ – ΧΑΡΑ
«Αν κρίθηκε το σώμα σου…»
«Αν σου είπαν πώς “πρέπει” να είσαι…»
«Αν έμαθες να μικραίνεις για να χωρέσεις…»
«Αν όμως μια μέρα στάθηκες ολόκληρη…»
«Αν αγκάλιασες το σώμα σου όπως είναι…»
«Αν χόρεψες χωρίς να σε νοιάζει ποιος κοιτάζει…»
«Αν γέλασες δυνατά, ελεύθερα…»
ΔΑΚΡΥ ΚΑΙ ΦΩΣ ΜΑΖΙ
«Αν στάθηκες όρθια ενώ μέσα σου λύγιζες…»
«Αν χαμογέλασες για να μη φανεί η κούραση…»
«Αν έκλαψες κρυφά… και το πρωί σηκώθηκες ξανά…»
«Αν έγινες στήριγμα χωρίς να φαίνεσαι…»
«Αν κράτησες ένα παιδί στην αγκαλιά σου και κατάλαβες τι σημαίνει δύναμη…»
«Αν άκουσες ένα “μαμά” και ένιωσες ότι άξιζε κάθε αγώνας…»
«Αν θυμήθηκες την αγκαλιά της δικής σου μητέρας και βρήκες ξανά κουράγιο…»
«Αν πέτυχες κάτι που κάποτε φοβόσουν να ονειρευτείς…»
«Αν είδες το παιδί σου να μεγαλώνει και αναγνώρισες μέσα του τη δική σου δύναμη…»
«Αν δημιούργησες, αν εργάστηκες, αν φρόντισες, αν άντεξες…»
«Αν γέλασες δυνατά με τις φίλες σου…»
«Αν ένιωσες τη χαρά να σε πλημμυρίζει χωρίς ενοχή…»
«Αν σήμερα στέκεσαι εδώ και λες: τα κατάφερα…»
«Αν κάνεις αυτό το βήμα όχι μόνο για σένα…
αλλά και για εκείνες που δεν μπορούν ακόμη…»
«Αν πιστεύεις ότι καμία δεν πρέπει να είναι μόνη…»
«Κλάψαμε.
Αντέξαμε.
Χαμογελάσαμε.
Μεγαλώσαμε παιδιά.
Χτίσαμε ζωές.
Σηκώσαμε βάρη.
Και μάθαμε να στεκόμαστε στο φως.»
«Δεν είμαστε μόνες.
Δεν ήμασταν ποτέ.
Είμαστε δύναμη.
Είμαστε αγάπη.
Είμαστε μαζί.»
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΟ ΒΑΡΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ
«Και όμως…
υπάρχουν βάρη που δεν φαίνονται.»
«Βάρη που μάθαμε να κρατάμε ήσυχα.
Σαν να ήταν φυσικά.
Σαν να ήταν δικά μας.»
«Κάθε μία από εμάς κράτησε κάτι.
Έναν φόβο.
Μια ενοχή.
Ένα “πρέπει”.
Μια σιωπή.»
«Το κουβαλήσαμε στη δουλειά.
Στο σπίτι.
Στη μητρότητα.
Στις σχέσεις.
Στα όνειρά μας.»
«Και όμως…
δεν γεννηθήκαμε για να κουβαλάμε βάρη.
Γεννηθήκαμε για να στεκόμαστε όρθιες.»
«Σήμερα…
το αφήνουμε.»
«Το βάρος…
ήταν πάντα δύναμη που δεν είχε όνομα.»
«Δεν σπάσαμε.
Μεταμορφωθήκαμε.»
Γυρίζουμε τις πέτρες στις λέξεις δύναμη……..
«Κάναμε το βήμα.
Αφήσαμε το βάρος.
Κρατάμε τη δύναμη.»
«Και δεν το κουβαλάμε πια μόνες.» εδώ αφήνουμε τις πέτρες κάτω
«Γιατί;»
«Γιατί όταν μια γυναίκα σηκώνεται…
σηκώνει τον κόσμο λίγο πιο ψηλά.»
Παράλληλα, στον χώρο λειτούργησε έκθεση φωτογραφίας από τα τμήματα φωτογραφίας και θεάτρου του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας, δίνοντας καλλιτεχνική διάσταση στον δημόσιο διάλογο για την ισότητα και τα δικαιώματα των γυναικών, μέσα από εκδηλώσεις αφιερωμένες στη διαχρονική και πολυδιάστατη παρουσία της γυναίκας στην κοινωνία, την οικογένεια, την εργασία και τον πολιτισμό.
Οι μαθητές των τμημάτων εξέθεσαν φωτογραφικά έργα εμπνευσμένα από τη γυναίκα: τη γυναίκα μητέρα, τη γυναίκα ερωμένη, τη γυναίκα σύζυγο, τη γυναίκα εργαζόμενη, αλλά και τη γυναίκα που συνδυάζει όλους αυτούς τους ρόλους ταυτόχρονα. Μέσα από τον φωτογραφικό φακό αποτυπώνονται συναισθήματα, εμπειρίες, προκλήσεις και στιγμές δύναμης, ευαισθησίας και δημιουργικότητας.
Η διδασκαλία και η επιμέλεια της έκθεσης είχαν την υπογραφή του Τάσου Θώμογλου, ο οποίος καθοδήγησε τους συμμετέχοντες σε μια δημιουργική διαδικασία αναζήτησης και καλλιτεχνικής έκφρασης.
Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων πραγματοποιήθηκε διανομή ενημερωτικών φυλλαδίων από την Επιτροπή Ισότητας και τους συνδιοργανωτές φορείς και συλλόγους, ενώ συγκεντρώθηκαν ρούχα για την ενίσχυση του Κοινωνικού Παντοπωλείου, συνδυάζοντας το μήνυμα της ημέρας με μια πράξη κοινωνικής αλληλεγγύης.
Ιδιαίτερο χρώμα στον εορτασμό έδωσε και η δράση διακόσμησης βιτρινών, από τον εικαστικό Δαμιανό Οικονομίδη, των καταστημάτων του Εμπορικού Συλλόγου Βέροιας, με έμπνευση από τη γυναικεία παρουσία και προσφορά, μεταφέροντας το μήνυμα της 8ης Μαρτίου σε ολόκληρη την πόλη.
