Με ιδιαίτερη επιτυχία και έντονη συμμετοχή πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τετάρτης 18 Μαρτίου στη Βέροια, η 1η Συνάντηση Video Art Fest με τίτλο «Βιογραφίες 4+1 Γυναίκες», που διοργάνωσε ο Σύλλογος Κοινωνικής Παρέμβασης «ΕΡΑΣΜΟΣ», στο πλαίσιο των δράσεων για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.
Η εκδήλωση ανέδειξε το έργο πέντε γυναικών δημιουργών, οι οποίες, παρότι ζουν και δραστηριοποιούνται σε διαφορετικά σημεία του κόσμου, συναντήθηκαν συμβολικά και καλλιτεχνικά στη Βέροια, παρουσιάζοντας τις «βιογραφίες» τους μέσα από το έργο τους. Συγκεκριμένα, συμμετείχαν οι Άννη Καλτσίδου και Στέλλα Κολυβοπούλου από τη Θεσσαλονίκη, η Γεωργία Λαλέ από τη Νέα Υόρκη, η Μαρία Σαλουβάρδου από το Βερολίνο και η Κατερίνα Αναστασίου από τη Βέροια.
Μέσα από τα έργα τους, οι δημιουργοί προσέγγισαν ευαίσθητα και συχνά «σιωπηλά» ζητήματα που απασχολούν τη σύγχρονη κοινωνία, καλώντας το κοινό να έρθει αντιμέτωπο με συναισθήματα και προβληματισμούς που συχνά αποσιωπούνται. Η τέχνη λειτούργησε ως μέσο αφύπνισης, διαλόγου και ενσυναίσθησης, ενισχύοντας τη σημασία της κοινωνικής ευαισθητοποίησης.
Η δράση εξελίχθηκε ταυτόχρονα σε διαφορετικά σημεία της πόλης, μετατρέποντας τη Βέροια σε έναν ζωντανό καλλιτεχνικό «ιστό». Εμβληματικοί χώροι όπως το Λύκειο Ελληνίδων Βέροιας, η Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη, το υπόγειο πάρκινγκ της Πλατείας Δημαρχείου και τέλος το Φουαγιέ και η Πλατεία Δημαρχείου έγιναν το ιδανικό σκηνικό για να ειπωθούν οι ιστορίες τους, οι ιστορίες μας.
Η έναρξη της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε στο σπίτι του Λυκειόυ Ελληνίδων Βέροιας, το Αρχοντικό Σαράφογλου, με τη Μαρία Σαλουβάρδου να παρουσιάζει το δρώμενο “no longer hurt“, για το οποίο μίλησε η ίδια, εστιάζοντας στις Γυναικοκτονίες και προβάλλοντας την αθωότητα, την καθαρότητα και την ελπίδα της πνευματικής υπέρβασης μέσα από τη φύση του υλικού και το χρώμα που χρησιμοποίησε, κατασκευάζοντας τα σαράντα λευκά παπουτσάκια της εγκατάστασης. Το καθένα στέκεται ως σιωπηλό μνημείο για μια γυναίκα που αφαιρέθηκε από τη ζωή με βία—ένα θύμα γυναικοκτονίας.Κόκκινα νήματα βγαίνουν μέσα από αυτά—νήματα αίματος, πόνου, ανείπωτων ιστοριών—συνδέοντας τον παρελθοντικό πόνο με το παρόν. Σαράντα παπούτσια, υποδηλώνοντας τις σαράντα ημέρες που παραδοσιακά θεωρούνται ως η πορεία της ψυχής από αυτό τον κόσμο στον αιώνιο. Ο ήχος που «ντύνει» το έργο είναι ένα ποίημα (γραμμένο από τη Νέβι Κανίνια), το οποίο διαχέεται στον χώρο — φωνή /φωνές που ψιθυρίζουν, κατηγορούν, αποκαλύπτουν σε sound design και μουσική του Αντώνη Παλάσκα.
Στη συνέχεια, στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη της Βέροιας, παρουσιάστηκε «Το Ημερολόγιο μιας εγκυμονούσας» (εκδόσεις «ΕΠΕΚΕΙΝΑ» 2024) της Ψυχολόγου Στέλλας Κολυβοπούλου, μέσα από αποσπάσματα που διάβασε η Εικαστικός Εύη Δαμιανάκη, ενώ παράλληλα παρουσιάστηκε θεματικό video, που προέκυψε κατά τη διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου, με την υπογραφή της Δέσποινας Τσάκωνα, που εστιάζει στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή.Πρόκειται για μια βιωματική παρακαταθήκη, για την οποία μίλησε η συγγραφέας, ως αναμέτρηση με όσα φοβάται να θυμηθεί… Γίνεται η φωνή κάθε γυναίκας που επιθυμεί να βιώσει τη μητρότητα, ακόμα και αν χρειαστεί να σταθεί αντιμέτωπη με το ίδιο της το σώμα.
Ακολούθως στο Υπόγειο του Parking της Πλατείας Δημαρχείου, η Εικαστικός Κατερίνα Αναστασίου παρουσίασε το video art «κατάλοιπο» και την Performance «Πλεξούδες Σιωπής», διερευνώντας την κληρονομιά των έμφυλων ρόλων και τις κοινωνικές προσδοκίες που συνοδεύουν τη γυναίκα στον χρόνο. Μέσα από την επανάληψη μιας ατέρμονης χορογραφίας σε ένα οικείο αλλά κλειστοφοβικό περιβάλλον, κάθε κλωστή γίνεται υποχρέωση και κάθε πέτρα απαίτηση. Στα άνθη και τις πέτρες ο κόπος συσσωρεύεται, ενώ η πιθανότητα αποδέσμευσης εμφανίζεται διακριτικά, σαν μία ρωγμή που επιτρέπει στο νερό να κυλήσει ελεύθερο.Στις «Πλεξούδες Σιωπής», με ορατά σημάδια επιβολής και συλλογικής συμμετοχής στο πρόσωπο, το σώμα γίνεται πεδίο κοινωνικής κατασκευής και ελέγχου. Τα μακριά μαλλιά, σύμβολο ταυτότητας και θηλυκότητας, πλέκονται σφιχτά, παραπέμποντας στα διαχρονικά χτενίσματα, και στις αιώνιες απαιτήσεις για αξιοπρέπεια, ευπρέπεια και υποταγή των γυναικών.Μέσα από το πλέξιμο, ως χειρονομία πειθαρχίας, αποκαλύπτονται οι αόρατες κοινωνικές πιέσεις που περιορίζουν και διαμορφώνουν τη ζωή του σώματος. Στο δρώμενο συμμετείχαν οι: Αλεξάνδρα Γκίκα, Κατερίνα Γρηγοριάδου, Ελένη Ντόντου, Υακίνθη Σταμπολή, Γεωργία Ξενοφώντος, Ειρήνη Κουρκούλη και ο Βαγγέλης Τολίκας.
Αμέσως μετά το κοινό οδηγήθηκε στο Φουαγιέ του Ισόγειου Χώρου του Δημαρχείου, όπου η Εικαστικός Γεωργία Λαλέ αυτοσυστήθηκε αναφερόμενη στη δημοσιότητα που πήρε το έργο της «Ροζ σημαίας», ως ενός δυνατού συμβόλου κατά της έμφυλης βίας, που έγινε σημαία κατά της γυναικοκτονίας, αλλά και αντικείμενο λογοκρισίας, με ένα μπαράζ επιθέσεων και απειλών μίσους που δέχθηκε και η ίδια προσωπικά, όπως αποκάλυψε.Ταυτόχρονα παρουσίασε την έκθεση έργων του εργαστηρίου «Λόλα Μίλα», από τις γυναίκες της Οργάνωσης «ΔΙΟΤΙΜΑ» στην Αθήνα, ενός εργαστηρίου που υλοποιήθηκε και στη Βέροια, το απόγευμα της Τρίτης στην Αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, ως προπομπός και έναυσμα των εγκαινίων της 1ης Συνάντησης των 4+1 Εικαστικών, που σημείωσε επίσης πολύ μεγάλη επιτυχία.
Το κοινό, αμέσως μετά μετέβη στην Αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, όπου παρακολούθησε το Video της Εικαστικού Άννης Καλτσίδου «Για μια χούφτα γης» ΄΄For a morsel of land΄΄.Ένα έργο βιντεοσκόπησης και επεξεργασίας μοντάζ του Χρήστου Βουλγαράκη, που φέρνει σε πρώτο πλάνο τις παιδικές πουέντ των κοριτσίστικων ονείρων και των πρώτων βημάτων στην ζωή και στον χορό, να βρίσκονται εξόριστες πια από τον αρχικό τους χώρο, δίπλα στο κύμα, ως παρατημένες απώλειες μιας αγωνιώδους διαδρομής. Μετά την προβολή, χαιρετισμό εκ μέρους του Δήμου Βέροιας, απεύθυνε ο Αντιδήμαρχος Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Καλλίστρατος Γρηγοριάδης.
Τέλος η διαδρομή κατέληξε στον αύλειο χώρο της πλατείας Δημαρχείου, όπου παρουσιάστηκε σε video wall απέναντι από τις κερκίδες της πλατείας, το έργο «Pink Flag» (Ροζ σημαία) της Γεωργίας Λαλέ, εν είδει μνημοσύνου των θυμάτων των γυναικοκτονιών, με ονομαστικές αναφορές.Μια σημαία φτιαγμένη από χρησιμοποιημένα σεντόνια που της χάρισαν, η οποία και έχει γίνει πλέον το σύμβολο κατά των γυναικοκτονιών και της έμφυλης βίας, καθώς και το σύμβολο κατά της λογοκρισίας στην Τέχνη, Το έργο θίγει κοινωνικά ζητήματα, ενεργοποιεί τη μνήμη, ευαισθητοποιεί τον θεατή και αποτίνει φόρο τιμής στα θύματα.
Χαιρετισμό απηύθυνε η πρόεδρος του Έρασμου, Ελένη Καζελίδου και η πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων, Βέτα Γεωργάκαρου, ενώ εκ μέρους του Δήμου Βέροιας, ο αντιδήμαρχος Καλλίστρατος Γρηγοριάδης.
Τα βιογραφικά σημειώματα των εικαστικών παρουσίασε, ανά σταθμό διαδρομής, η Ψυχολόγος του «Έρασμου» Κατερίνα Μπρούβαλη.
Η έκθεση των έργων θα παραμείνει έως και τις 25 Μαρτίου στο Φουαγιέ του Δημαρχείου Βέροιας.
