Γράφει ο Κώστας Καραγιάννης
Βρισκόμουν στην ολοκλήρωση ενός κειμένου που αφορούσε την ελληνική πολιτική σκηνή και ιδιαίτερα το κατά πόσον ο λόγος και υποσχέσεις της πολιτικού Ζωής Κωνσταντοπούλου (όχι της Νομικού) και της πολιτικού Μαρίας Καρυστιανού (όχι της Μάνας) πατούν σε στέρεο πολιτικό έδαφος ή αποτελούν απλώς αγαθές ή αφελείς ή φιλοδόδοξες προθέσεις. Ομως αυτά μπορούν να περιμένουν καθώς φαίνονται πολύ μικρά και επιμέρους μπροστά στα κατακλυσμιαία γεγονότα της Μέσης Ανατολής, μπροστά στο νέο μεγάλο πόλεμο, με απρόβλεπτη εξέλιξη και συνέπειες για όλους μας!
Μπροστά στις ορέξεις των σύχρονων ιμπεριαλιστών του “Κάντε την Αμερική Μεγάλη Ξανά” που περιλαμβάνει τον γεωπολιτικό έλεγχο του Περσικού κόλπου και τα πετρέλαια του Ιράν, μετά από αυτά της Βενεζουέλας !
Ας θυμηθούμε τα εσχάτως λεχθέντα σημαντικά λόγια του Καναδού πρωθυπουργού: “οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να δράσουν μαζί, γιατί αν δεν είμαστε στο τραπέζι θα είμαστε στο μενού”.
Ομως “πριν αλέκτορα φωνήσαι”, πριν προλάβουν οι δυνάμεις αυτές να συνειδητοποιήσουν καν σε πιο κόσμο πλέον ζούμε, πριν οποιαδήποτε κοινή δράση μεσαίων και μικρών, βρισκόμαστε μπροστά στο νέο ιμπεριαλιστικό μενού!
Αυτό, όπως προ πολλού έχει δηλωθεί μεταξύ σοβαρού και αστείου(;), επίσημα πάντως, περιλαμβάνει Κούβα, Κολομβία, Μεξικό, Παναμά, Γροιλανδία, Καναδά και τις οίδε ακόμα ποιές χώρες ή περιοχές που έχουν μπει στο μάτι των φιλόδοξων επικεφαλής της ομάδας MAGA (Make America Great Again) προκειμένου να ικανοποιηθεί το εθνικιστικό τους δόγμα όπως αυτοί το ονειρεύτηκαν.
Ας αναλογιστούμε την αγωνία και τις ελπίδες των ηγετών στις υπό στόχευση χωρες, αλλά και όλων των απλών ανθρώπων του κόσμου, με τουλάχιστον κοινή λογική και κριτική σκέψη, με ανθρωπιά και ευαισθησίες, για την έκβαση των πολεμικών επιχειρήσεων στο Ιράν -παρά το ότι μπορεί και να απεχθάνονται τη φιλοσοφία και τις πρακτικές του θεοκρατικού καθεστώτος του- προκειμένου η απίστευτη αλαζονεία και το νταϊλίκι, της ομάδας των σκληρών ιμπεριαλιστών, με επικεφαλής τον εκλεγμένο τους βασιλιά (Ο οποίος δήλωνε προεκλογικά: «αν δεν νικήσουμε, μπορεί να βρεθούμε μπροστά σε μεγάλους πολέμους στη Μ. Ανατολή και ίσως σε Γ’ παγκόσμιο πόλεμο» και παρίστανε και το διεκδικητή του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης!!!) να δεχθεί κάποιο πλήγμα που θα βάλει φρένο στις υπερφίαλες ορέξεις της.
Πριν από κάποια χρόνια ο γνωστός Αμερικανός πολιτικός επιστήμονας, Σ. Χάντιγκτον, προειδοποιούσε ότι οι ΗΠΑ για πολλές χώρες του πλανήτη “μετετρέπονται σε υπερδύναμη ταραξία… σε βασική εξωτερική απειλή για τις κοινωνίες τους”.
Ο Ν. Τσόμσκυ στο βιβλίο του ” Ποιός κυβερνά τον κόσμο;” γράφει: “πολλά ακόμα φαίνονται απολύτως λογικά αν ακολουθήσουμε τις εντολές και αποδεχτούμε άκριτα το εγκεκριμένο δόγμα: οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν στην ιδιοκτησία τους τον κόσμο, και μάλιστα δικαιωματικά…”
Και, πριν λίγες μέρες ο Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος Joseph Stiglitz προσθέτει:
“Ο Πρόεδρος Trump έριξε μια χειροβομβίδα στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα πριν από ένα χρόνο με τους ακανόνιστους δασμούς του. Τώρα έριξε άλλη μια χειροβομβίδα με αυτόν τον απρόκλητο πόλεμο στο Ιράν”.
Ακόμα κι αν το καθεστώς καταρρεύσει, ο ίδιος προβλέπει κατακερματισμό και χάος αντί για μια σταθερή δημοκρατία στη χώρα. Επίσης προειδοποιεί: ο πόλεμος θα φέρει «υψηλότερες τιμές πετρελαίου, υψηλότερες τιμές τροφίμων, οικονομική ύφεση και χάος. Τα αρνητικά του είναι πολύ σαφή».
Ο ογδοντάχρονος “βασιλιάς” που βιαστικά και αυτοσχεδιάζοντας ανέλαβε τη βρώμικη δουλειά, πετώντας στον κάλαθο των αχρήστων οποιαδήποτε έννοια διεθνούς δικαίου, ως γνωστόν υποστηρίζει αλληλοσυγκρουόμενες θέσεις ανά πάσα στιγμή, αλλά πλέον αυτές σε ό,τι αφορά τον απρόκλητο πόλεμο, έχουν πολύ σοβαρές συνέπειες για την ίδια την Αμερική αλλά και για ολόκληρο τον πολλαπλά υπέρ-συνδεδεμένο πλέον κόσμο μας.
Η όλη αυτή συμπεριφορά Τραμπ και του ομοτράπεζού του Νετανιάχου στην προκειμένη περίπτωση, το να επιβάλλουν δηλαδή την εξουσία τους πέρα από τα σύνορά τους, πολιτικό, οικονομικό ή στρατιωτικό έλεγχο σε άλλους λαούς και περιοχές, αποτελεί την επιτομή του περιεχομένου της έννοιας του ιμπεριαλισμού.
Η πεμπτουσία του για το Β. Λένιν όπως τον αναλύει στο κλασικό έργο του “Ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού” λίγο πριν το Α’ Παγκόσμιο πόλεμο, συνίσταται “στο μοίρασμα και το ξαναμοίρασμα του κόσμου, των σφαιρών επιροής του χρηματιστικού κεφαλαίου κλπ.” Γράφει ακόμα πως: “Τα μονοπώλια, η ολιγαρχία, η τάση προς την κυριαρχία στη θέση των τάσεων προς την ελευθερία, η έκμετάλλευση ολοένα και μεγαλύτερου αριθμού μικρών ή αδύνατων έθνών από μια μικρή χούφτα πλουσιότατα ή ισχυρότατα έθνη όλα αύτά γέννησαν τα διακριτικά γνωρίσματα τοϋ ιμπεριαλισμού που μας αναγκάζουν να τον χαρακτηρίσουμε σαν παρασιτικό καπιταλισμό ή καπιταλισμό που σαπίζει”. Και επίσης “ότι ο ιμπεριαλισμός είναι η παραμονή της σοσιαλιστικής επανάστασης”, πράγμα που επαληθεύτηκε τότε για τη Ρωσία.
Πολύ πιο μετά ο Α. Παπανδρέου, στο βιβλίο του “Ιμπεριαλισμός και οικονομική ανάπτυξη”, έγραφε: “Αν δεν καταφέρουν να ρίξουν το βάρος τους (Σ. Ενωση και Λ. Δ.της Κίνας) στη μεριά του αντι-ιμπεριαλιστικού αγώνα των καταπιεζομένων και εκμεταλλευομένων λαών του κόσμου, τότε θα δώσουν στον ιμπεριαλισμό ακόμη μία ευκαιρία επιβίωσης”.
Με την κατάρρευση της Σ. Ενωσης και του Ανατολικού Μπλοκ στα τέλη του 20ου σιώνα, δόθηκε πράγματι με το παραπάνω αυτή η ευκαιρία.
Οι εξελίξεις από τότε στη διεθνή σκηνή αποτελούν μια τεράστια διάψευση για τη μεγάλη πλειοψηφία στη Δύσης που είχε πιστέψει ότι η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, θα οδηγούσε σε έναν κόσμο μιας ενιαίας αγοράς και μόνιμης ειρήνης. Ανταυτού βρισκόμαστε μπροστά σε δύο μεγάλους πολέμους στους οποίους, πέραν του χάους που δημιουργούν στις οικονομίες παγκοσμίως, εμπλέκουν και άλλες χώρες πέραν αυτών που πρωταγωνιστούν με κίνδυνο να επεκταθούν παγκοσμίως και να βρεθούμε μπροστά στο πυρηνικό ολοκαύτωμα!
Με τα βαθύτερα -οικονομικά όπως πάντα- αίτια της τρέχουσας συγκυρίας ασχολείται ήδη πλήθος ειδικών σε μια προσπάθεια να φωτίσουν το θέμα και θα δώσουν και κάποιες προτάσεις για να βγούμε, αν το καταφέρουμε τελικά, από αυτή την κόλαση.
Μια τέτοια προσπάθεια καταβάλει στο βιβλίο του “Πολεμικός Καπιταλισμός” ο δημοσιογράφος Π.Παπακωνσταντίνου. Γράφει ότι η στροφή προς τον μιλιταρισμό οφείλεται “σε έναν συνδυασμό βαθύτερων αλλαγών τόσο στην πολιτική οικονομία του σύγχρονου καπιταλισμού, όσο και στις τεκτονικές πλάκες του γεωπολιτικού ανταγωνισμού”. Και, συνεχίζει: “Η προέλαση του καπιταλισμού… Μεσοπρόθεσμα πλημμύρισε την παγκόσμια οικονομία με τεράστια πλεονάζοντα κεφάλαια…Σε αυτό το φόντο, η στροφή σε ένα είδος «πολεμικού καπιταλισμού» εμφανίζεται στη φαντασία των ισχυρών ως το μαγικό ελιξίριο…της «δημιουργικής καταστροφής», που θα κλαδέψει τα νεκρά κλαδιά και θα αναζωογονήσει την αναιμική ανάπτυξη.”
Αλλοι διατείνονται πως η ανισόμετρη ανάπτυξη μεταξύ χωρών και ατόμων -και μέσω των επενδύσεων στις νέες τεχνολογίες και την τεχνίτη νοημοσύνη- διεύρυνε τις ανισότητες σε υπέρτατο βαθμό και πολλαπλασίασε την οικονομική και πολιτική δύναμη (σε Γαλλία, Ρωσία κλπ. αλλά κυρίως στις ΗΠΑ όπου υπολογίζεται πως 10 μόνον άτομα έχουν περιουσία πάνω από 2,3 τρις δολάρια), μιας ελάχιστης ομάδας ατόμων που κατέχουν τις γνωστές πλατφόρμες επικοινωνίας, ΜΜΕ, κλπ.(ψηφιακοί ολιγαρχίες). Ως εκ τούτου ζούμε μια περιπέτεια σε ότι αφορά τη διακυβέρνηση των χωρών και του κόσμου εν συνόλω με τη αστική δημοκρατία και την ειρήνη να δοκιμάζονται.
Πως και πότε θα τελειώσουν οι πόλεμοι και οι περιπέτειες με νέο ιμπεριαλιστικό μενού, δεν το γνωρίζουν ούτε και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας.
Σε κάθε περίπτωση ο αντι-ιμπεριαλιστικός αγώνας για όλους τους λαούς, για όλους τους εργαζόμενους και κυρίως για τις μικρές και μεσαίες χώρες, επιβάλλεται να αποτελέσει την καθημερινή τους έγνοια. Η αντίθεση στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, η υπεράσπιση της εθνική ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας των λαών και της ειρήνης αποτελεί για όλους τους πολίτες συντηρητικούς, φιλελεύθερους, δημοκράτες και αριστερούς υποχρέωση εκ των ων ουκ άνευ!
Ολοι οι εχέφρονες άνθρωποι έχουν καθήκον να διαμηνύσουν στους θρασείς και αδίστακτους ιμπεριαλιστές πως έχουν δικαίωμα στη ζωή, στην αξιοπρέπεια και την ευτυχία, πως θέλουν να ζήσουν δημιουργικά και ειρηνικά και όχι να αποτελέσουν θύματα κάτω από τις καταστροφικές μηχανές τους που στο τέλος θα αφανίσουν και τους ίδιους!
Ας υπενθυμίζουμε καθημερινά εμείς οι κοινοί θνητοί στους πολεμοχαρείς και άπληστους ηγέτες, στο βούρκο της αλαζονείας, της αμετροέπειας και της αμάθειας που πλέουν, πως την ύβριν ακολουθεί η άτις και αυτήν η νέμεσις και η τίσις, όπως σοφά προειδοποιούν οι πρόγονοι ημών.
