Κατά το διήμερο 19 και 20 Ιουλίου εορτάστηκε η μνήμη του Προφήτου Ηλία. Ο Μητροπολίτης μας κ. Παντελεήμων το εσπέρας χοροστάτησε στον πανηγυρίζοντα ιερό ναό Προφήτη Ηλία στο Ξηρολίβαδο, ενώ την κυριώνημη ημέρα λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα ιερό ναό Ζερβοχωρίου.
Η ομλία του σεβασμιωτάτου κατά τη θεία λειτουργία.
«Ἰδού μακαρίζομεν τούς ὑπομένοντας· τήν ὑπομονήν Ἰώβ ἠκούσατε καί τό τέλος Κυρίου οἴδατε».
Τιμᾶ σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας, ἀδελφοί μου, τόν προφήτη Ἠλία, μία ἀπό τίς σημαντικότερες μορφές ὄχι μόνο τῆς Παλαιᾶς ἀλλά καί τῆς Καινῆς Διαθήκης. Διότι ὁ προφήτης Ἠλίας, παρότι ἔζησε δέκα σχεδόν αἰῶνες πρίν ἀπό τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ, ἡ παρουσία του εἶναι ἐμφανής καί στήν Καινή Διαθήκη, μέ κυριότερη στιγμή αὐτή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου στό ὄρος Θαβώρ.
Καί καθώς ὁ Χριστός δήλωσε κατηγορηματικά ὅτι δέν ἦλθε γιά νά καταλύσει τούς νόμους καί τούς προφῆτες, ἀλλά γιά νά τούς συμπληρώσει, ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ καί προβάλλει τούς προφῆτες, ὡς πρότυπα μακροθυμίας καί ὑπομονῆς, ὅπως ἀκούσαμε πρό ὀλίγου στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα ἀπό τήν ἐπιστολή τοῦ ἁγίου Ἰακώβου τοῦ ἀδελφοθέου.
Καί ἕνα τέτοιο παράδειγμα ὑπομονῆς μᾶς δίδει μέ τή ζωή του καί ὁ προφήτης Ἠλίας, ὁ ὁποῖος ὑπέμεινε τούς διωγμούς τοῦ ἀσεβοῦς βασιλέως Ἀχαάβ καί τῆς συζύγου του, λόγω τῆς πίστεώς του στόν ἀληθινό Θεό, ἀλλά καί τήν τριετῆ ἀπόλυτη μόνωση σέ μία σπηλιά στήν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνη κατά τήν περίοδο τῆς ξηρασίας τοῦ Ἰσραήλ.
Μπορεῖ ὅμως κάποιος νά διερωτηθεῖ ἄν εἶναι τόσο σπουδαία ἀρετή ἡ ὑπακοή, ὥστε νά ἀξίζει νά προβάλλεται καί νά ἐγκωμιάζεται ὁ προφήτης Ἠλίας γι᾽ αὐτήν καί ὄχι γιά κάποια ἄλλη ἀρετή, ἀπό αὐτές πού ἐμεῖς θεωροῦμε σπουδαῖες.
Καί μπορεῖ, ἀδελφοί μου, ἡ ἀπορία νά εἶναι δικαιολογημένη, ἡ ἀπάντηση ὅμως εἶναι ἁπλῆ καί σαφής. Ἡ ὑπομονή εἶναι ὄντως μεγάλη καί σπουδαία ἀρετή, γιατί προϋποθέτει καί ἄλλες ἀρετές. Προϋποθέτει τήν ταπείνωση, προϋποθέτει τήν πίστη καί τήν ἐλπίδα στόν Θεό, προϋποθέτει τήν πραότητα καί τή μακροθυμία, προϋποθέτει τήν ἀγάπη. Ὁ ἐγωιστής δέν μπορεῖ νά ὑπομείνει τό παραμικρό, γιατί πιστεύει ὅτι ἀδικεῖται, ὅτι ὑποτιμᾶται, ὅτι αὐτό πού τοῦ συμβαίνει δέν ταιριάζει μέ τή δῆθεν ἀξία τῆς προσωπικότητός του. Ὅποιος δέν ἔχει πίστη καί ἐλπίδα στόν Θεό, δέν μπορεῖ νά ὑπομένει, γιατί δέν βρίσκει λόγο γιά τόν ὁποῖο πρέπει νά ὑπομένει, γιατί δέν μπορεῖ νά κατανοήσει ὅτι τά πάντα στή ζωή μας εἶναι μέσα στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία μας, καί ὅτι αὐτά πού μᾶς φαίνονται δυσάρεστα ἤ ἐπώδυνα ἤ λυπηρά, μπορεῖ νά εἶναι αἰτία μεγάλης πνευματικῆς ὠφελείας. Ὅποιος δέν εἶναι πρᾶος, ἐκνευρίζεται καί ὀργίζεται μέ τήν πρώτη δυσκολία, ἀντιδρᾶ καί δέν θέλει νά περιμένει, ὅπως καί ἐκεῖνος πού δέν ἔχει ἀγάπη πρός τούς ἀνθρώπους ὀργίζεται ἐναντίον τους γιά ὅποιο πρόβλημα προκύψει καί τούς θεωρεῖ ὑπεύθυνους.
Ἀντίθετα, ὅποιος ὑπομένει στίς δυσκολίες καί τίς ἀντιξοότητες πού συναντᾶ, ἔχει, ἀδελφοί μου, διπλό ὄφελος: ἀφενός ἀσκεῖται σέ ὅλες τίς ἀρετές πού προανέφερα καί προάγεται πνευματικά καί ἀφετέρου λαμβάνει ἀπό τόν Θεό καί τόν μισθό τῆς ὑπομονῆς του πού δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τή σωτηρία τῆς ψυχῆς του.
Διότι ἡ σωτηρία δέν εἶναι κάτι πού ἐπιτυγχάνεται ἀπό τή μία ἡμέρα στήν ἄλλη, δέν εἶναι κάτι πού μπορεῖ νά τό κατακτήσει ὁ ἄνθρωπος χωρίς προσπάθεια καί κόπο. Ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, ἀλλά καί αὐτή ἀκόμη ἡ καθημερινότητά μας ἀπαιτεῖ διαρκῆ προσπάθεια καί ἀγώνα· καί προσπάθεια καί ἀγώνας χωρίς ὑπομονή δέν ὑπάρχει, διότι διαφορετικά σύντομα ὁ ἄνθρωπος τόν ἐγκαταλείπει χωρίς νά φθάσει στό τέλος καί νά ἐπιτύχει τόν σκοπό του.
Ἀντίθετα ὅποιος μπορεῖ νά ὑπομένει, φθάνει καί στό τέλος τοῦ δρόμου πού ἔχει χαράξει. Γι᾽ αὐτό καί ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι «ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθαι τάς ψυχάς ὑμῶν». Μέ τήν ὑπομονή σας θά κερδίσετε τίς ψυχές σας, θά κερδίσετε τή σωτηρία σας.
Μέ αὐτή τήν ὑπομονή, τήν ὑπομονή τοῦ προφήτου Ἠλιού, τήν ὑπομονή τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, ἄς προσπαθήσουμε καί ἐμεῖς νά πορευθοῦμε στή ζωή μας, καί τήν ἐγκόσμια καί τήν πνευματική, ὅπως μᾶς συστήνει καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέγοντας, «δι᾽ ὑπομονῆς τρέχωμεν τόν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα ἀφορῶντες εἰς τόν τῆς πίστεως ἀρχηγόν καί τελειωτήν Ἰησοῦν», ὑπομένοντας, δηλαδή, ὅποια δυσκολία, θλίψη, πειρασμό, ἀδικία ἤ ἀντιξοότητα συναντήσουμε στή ζωή μας μέ τή βεβαιότητα ὅτι ὅλα αὐτά μᾶς βοηθοῦν νά αὐξήσουμε τήν ὑπομονή μας καί μέσω αὐτῆς τήν πίστη μας καί τήν ἐλπίδα μας στόν Θεό, γιά νά ἀξιωθοῦμε καί τοῦ βραβείου τῆς ὑπομονῆς μας, δηλαδή τή σωτηρία τῆς ψυχῆς μας.
