Του Αργύρη Αργυριάδη*
Η εκ νέου αρχειοθέτηση της υπόθεσης των υποκλοπών δεν «κλείνει» μια πληγή. Την κάνει βαθύτερη.
Μια υπόθεση που συγκλόνισε τη χώρα, εξέθεσε διεθνώς τους θεσμούς μας και αφορούσε την παρακολούθηση πολιτικών προσώπων, στρατηγών, επιχειρηματιών, δημοσιογράφων και άλλων πολιτών δεν μπορεί να τελειώνει με μια ακόμη πράξη αρχειοθέτησης. Πολύ περισσότερο όταν η δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης Predator ανέδειξε νέα δεδομένα, ιδίως περί ενδεχόμενης κατασκοπείας. Κατέδειξε και ένα κρίσιμο ερώτημα. Ποιος κατέχει σήμερα το προϊόν των παράνομων παρακολουθήσεων; Ποιος εκβιάζει ποιόν;
Το πρόβλημα πλέον υπερβαίνει την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Αφορά την εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δημοκρατία και στη Δικαιοσύνη.
Και για αυτό σήμερα πρέπει να τεθεί ένα συγκεκριμένο ερώτημα – και ταυτόχρονα μια πρόκληση προς όλες τις δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις:
Είμαστε διατεθειμένοι να δεσμευτούμε, πριν από τις εκλογές, ότι η υπόθεση των υποκλοπών δεν τελείωσε;
Όχι με γενικόλογες διακηρύξεις περί «άπλετου φωτός», αλλά με τρεις συγκεκριμένες δεσμεύσεις.
Πρώτη δέσμευση: η υπόθεση πρέπει να διερευνηθεί εκ νέου.
Μια νέα κυβέρνηση οφείλει να παραδώσει στις αρμόδιες ανεξάρτητες και δικαστικές αρχές κάθε στοιχείο που βρίσκεται στη διάθεση του κράτους και μπορεί νόμιμα να αξιοποιηθεί. Να σταματήσει την καταχρηστική επίκληση του απορρήτου. Να αποκαταστήσει πλήρως τις ελεγκτικές δυνατότητες της ΑΔΑΕ. Κάθε νέο στοιχείο να διαβιβαστεί αμέσως στην αρμόδια εισαγγελική αρχή, η οποία θα κρίνει ανεξάρτητα για την ανάσυρση και επανεξέταση της δικογραφίας.
Δεύτερη δέσμευση: κανείς δεν βρίσκεται υπεράνω ελέγχου. Ούτε οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης.
Από τη στιγμή που για το νομικό κόσμο της χώρας υπάρχουν συγκεκριμένες ενδείξεις ότι δικαστικοί ή εισαγγελικοί λειτουργοί παρέβησαν το καθήκον τους, αυτές πρέπει να ελεγχθούν από τα αρμόδια πειθαρχικά και δικαστικά όργανα. Και εφόσον αποδειχθεί ότι υπήρξαν επίορκοι δικαστικοί λειτουργοί, πρέπει να υποστούν όλες τις συνέπειες που προβλέπει ο νόμος.
Αυτό δεν αποτελεί επίθεση στη Δικαιοσύνη. Το αντίθετο. Η ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης δεν σημαίνει ανέλεγκτο. Η προστασία του έντιμου και ανεξάρτητου δικαστή προϋποθέτει ότι όποιος καταχράται το λειτούργημά του ελέγχεται με τις εγγυήσεις του κράτους δικαίου.
Τρίτη και σημαντικότερη δέσμευση: να πούμε από τώρα πώς θα το κάνουμε.
Με νομοθετική αποκατάσταση των αρμοδιοτήτων της ΑΔΑΕ και πλήρη δυνατότητα κοινοβουλευτικού ελέγχου της ΕΥΠ. Με κατάργηση κάθε διάταξης που εμποδίζει την κατά νόμο ενημέρωση των παρακολουθούμενων. Με υποχρεωτική διατήρηση και διάθεση στις αρμόδιες αρχές των κρίσιμων δεδομένων. Με πλήρη διαβίβαση κάθε κρατικού εγγράφου που συνδέεται με την υπόθεση. Με ενεργοποίηση των προβλεπόμενων πειθαρχικών διαδικασιών όταν υπάρχουν συγκεκριμένες ενδείξεις παραπτώματος δικαστικού λειτουργού.
Αυτή είναι η πρόσκληση – πρόκληση που πρέπει να απευθυνθεί σήμερα σε ολόκληρο τον προοδευτικό χώρο. Θα δεσμευτούμε πριν ζητήσουμε την ψήφο των πολιτών ότι θα αναζητήσουμε την αλήθεια μέχρι τέλους;
Γιατί η Δημοκρατία δεν εκδικείται. Δεν κηρύσσει ενόχους και δεν χειραγωγεί δικαστές. Ωστόσο, ερευνά, ελέγχει και αποδίδει ευθύνες. Μάχεται και τιμωρεί όσους την υπονομεύουν.
Συνεπώς, μια Δημοκρατία που συμβιβάζεται με το να μη μάθει ποτέ ποιος παρακολουθούσε τους πολίτες της, δεν έχει απλώς μια υπόθεση στο αρχείο.
Έχει απωλέσει την ιστορική, λαϊκή νομιμοποιητική της βάση. Μια Δημοκρατία που δεν προστατεύει τους πολίτες της αδυνατεί να υπερασπιστεί και την ίδια. Απλώς μπαίνει στο …αρχείο.
*Δικηγόρου
