Γράφει ο Μιχάλης Κουρόγλου
“Έχω γεννηθεί για ν’ αγαπάω” είναι ο τίτλος ενός αριστουργήματος που έγραψαν ο Χρήστος Στυλιανού την μουσική και η Ελένη Ζιώγα τους έξοχους στίχους. Ακούγοντας το την πρώτη φορά, μέσα μου θεριεύτηκα. Σαν ορμητικός χείμαρρος με κυρίευσε και μ’ έπνιξε στις θύμησες και στην οργή. Αντί να γαληνέψω ακούγοντας στίχους που οδηγούν την σκέψη και την καρδιά σ’ ένα παρελθόν αρχαίο όσο και πρόσφατο, σκιάχτηκα σκεφτόμενος όσα μας βρήκαν και όσα χειρότερα έρχονται. Γιατί σκέφτηκα ότι αποβάλαμε ,μας οδήγησαν να αποβάλουμε, την ελληνική ανθρωπιά μας.
Γίναμε πηλός στη βούληση απάνθρωπων, σκληρών ,εντόπιων και ξένων καθεστώτων και ακολουθούμε πιστά, σαν υπνωτισμένοι, εντολές της προτεσταντικής ηθικής – υμείς οι Ορθόδοξοι! Το ολέθριο κύμα με οδηγούς τους κρατούντες – δεξιούς και αριστερούς και με τη δική μας πρόθυμη συμμετοχή, μας κατέκλυσε και μας άδειασε: από αξίες, από στέρεους μύθους, από μια καθημερινότητα ξεχασμένη. Σήμερα είμαστε μια φοβική κοινωνία ανθρωπαρίων, κατεστραμμένοι εθνικά, ηθικά, πολιτισμικά, άθυρμα στις ορέξεις φασιστοειδών φανερών και κρυμμένων
Αν ήμουν δάσκαλος θα δίδασκα μανιωδώς και εξακολουθητικά αυτό το τραγούδι, γιατί είναι η Ελλάδα που χάνεται-αν δεν χάθηκε ήδη. Για την ουράνια, εμπνευσμένη μελωδία -ναι, δεν είναι … τραπ – και για τους στίχους που επιχειρούν να αναστήσουν την πεθαμένη πατρίδα, εντός και εκτός συνόρων. Θα επιχειρούσα το ακατόρθωτο ελπίζοντας ότι θα έρθει ένα άλλο επίμονο κύμα που ίσως άλλαζε την πορεία της βυθιζόμενης ελληνικής ζωής.
