Η ιδέα της υλοποίησης μίας περιφερειακής δικτύωσης δομών, οργανισμών, συλλόγων και ιδρυμάτων που δραστηριοποιούνται στην κοινωνική φροντίδα εκτός Αθήνας και Θεσσαλονίκης δεν είναι ούτε πρωτότυπη, ούτε καινούργια. Τίθεται εκ των πραγμάτων, κάθε φορά που γίνονται επίκαιρα μία ανάγκη ή ένα πρόβλημα και αναθερμαίνεται όταν οι περιστάσεις είναι ευνοϊκές. Στη συνέχεια η δράση που απαιτείται δεν έρχεται και η ιδέα καταψύχεται, έως την επόμενη φορά….
Ωστόσο η ιδέα είναι ισχυρή, καθώς την υπαγορεύουν μία σειρά από παράγοντες της πραγματικότητας, όπως:
Η έλλειψη θεσμικού πλαισίου για τη λειτουργία των δομών παιδικής προστασίας
Η παντελής έλλειψη συντονισμού της ζωής και της δράσης τους
Η απουσία αξιόπιστων στοιχείων από την καταγραφή περιστατικών, παρά τις μεγάλες προσπάθειες του ΕΚΚΑ
Η δυσκολία πρόσβασης των περιφερειακών δομών στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, που εντείνεται από την διασπορά των δυνάμεων
Η δυσχερής πρόσβαση στη γνώση, στην εκπαίδευση των στελεχών και των εθελοντών και στην ανταλλαγή των καλών πρακτικών, λόγω εγγενών αδυναμιών και ατελούς δικτύωσης.
Τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε παρατηρήσει μία διάθεση ενεργότερης δράσης για την επίτευξη του στόχου της δικτύωσης, αλλά (και αυτό είναι πολύ παρήγορο) και ένα ρεύμα ίδρυσης νέων δομών παιδικής προστασίας, που θα μπορούσαν κάπως να αναπληρώσουν τα τεράστια κενά του συστήματος. Η Πρωτοβουλία για το Παιδί έχει γίνει δέκτης τέτοιων προτάσεων, βοήθησε κατά το δυνατόν στα πρώτα βήματα, που τα περισσότερα δεν είχαν ανάλογη συνέχεια…
Η περίπτωση της συνεργασίας δύο Οργανισμών, ενός από τα Χανιά και ενός από τη Βέροια, που αν ενωθούν ως τελείες στο χάρτη δείχνουν τον κατακόρυφο άξονα βορρά-νότου της χώρας και σε επίπεδο συμβολισμού δημιουργεί μία δυναμική, είναι λίγο διαφορετική. Ξεκίνησε με την επίσκεψη του φίλου Στράτου Πουμπλάκη και των συνεργατών του στη Βέροια, στις 16 και 17 Νοεμβρίου 2015, που είχε σκοπό την αλληλογνωριμία και την αμοιβαία μετάδοση εκείνων των εμπειριών λειτουργίας και καλών πρακτικών των δύο Σωματείων που θα ήταν χρήσιμες για την πρόοδό τους. Το ενδιαφέρον, όμως, συνεχίστηκε αμείωτο και οι τηλεφωνικές επαφές ήταν συχνές.
Ακολούθησε η συμμετοχή μας (με το ίδιο σκεπτικό) κατόπιν πρόσκλησης, στο 6ο Πανελλήνιο Συνέδριο Μονάδων Κοινωνικής Πρόνοιας «Επ’ Αρωγή» που διεξήχθη στον Άγιο Νικόλαο Κρήτης στις 30/6- 1/7/2016. Έχοντας δει τις εκατέρωθεν προθέσεις, δυνατότητες και προοπτικές αποφασίσαμε τη συμμετοχή μας στον Διαγωνισμό «Σημεία Στήριξης», που διοργάνωσαν από κοινού τα κοινωφελή ιδρύματα Λάτση, ΤΙΜΑ, HELLENIC HOPE και το Ίδρυμα Μποδοσάκη, συμμετοχή που διακρίθηκε ιδιαίτερα και ως ιδέα και ως πρόταση, αλλά δεν χρηματοδοτήθηκε για μία θέση στην τελική κατάταξη. Σκεφτήκαμε λοιπόν, να απαντήσουμε στο ερώτημα «και τώρα τι;» με την φυσιολογική αντίδραση «το κάνουμε με τις δικές μας δυνάμεις!».
