Ο Λαογραφικός Σύλλογος Ντόπιων Μακροχωρίου και Περιχώρων, αυτές τις μέρες θα βρισκόταν υπ’ ατμών.
Έφτασε το Σάββατο του Λαζάρου και τα μπουλούκια με τις Λαζαρίνες θα έβγαιναν στους δρόμους του Μακροχωρίου να πουν τραγούδια και παινέματα για κάθε νοικοκύρη.
Με αφετηρία πάντοτε την εκκλησία και αφού πάρουν την ευχή του ιερέα, οι Λαζαρίνες χορεύουν στην αυλή μετά το πέρας της λειτουργίας και εν συνεχεία κατευθύνονται στα σπίτια του χωριού.
Δυνατές κοριτσίστικες φωνές, μελωδικά τραγούδια και χρωματιστά μαντήλια στα χέρια των κοριτσιών, παρά τη βουή των αυτοκινήτων, υπενθυμίζουν στον κόσμο όχι μόνο ότι αναστήθηκε ο Λάζαρος, αλλά και ότι ήρθε επιτέλους η Άνοιξη.
Ήταν καμάρι για τα κορίτσια να γίνουν Λαζαρίνες γιατί ο κόσμος σεβόταν «τ’αντέτια» και τα τηρούσε. Και εκτός αυτού, ήταν ευκαιρία για τις νέες κοπέλες μιας κλειστής και αυστηρής εποχής να βγουν πέρα από τα σύνορα της γειτονιάς τους, να τις δει ο κόσμος και φυσικά οι υποψήφιοι γαμπροί. Παλιότερα η προετοιμασία και η οργάνωση αυτή γινόταν από τις ίδιες τις κοπέλες με την καθοδήγηση των παλαιότερων Λαζαρίνων. Τα κορίτσια θα έπρεπε να φροντίσουν τις φορεσιές, τα κοσμήματα, τα λουλούδια και τα μαντήλια τους, να βρουν τα ζευγάρια τους στο χορό και στα τραγούδια, τα οποία φυσικά θα έπρεπε να «φρεσκάρουν» αλλά και να τα μάθουν στις νέες κοπέλες που για πρώτη φορά θα συμμετείχαν.
Σήμερα οι πολιτιστικοί σύλλογοι είναι αυτοί που επιμελούνται και αναβιώνουν το έθιμο. Με το συντονισμό και τις πρόβες του δασκάλου και τη συνοδεία των μελών του συλλόγου τα μπουλούκια ακολουθούν κατά το δυνατόν το ίδιο τυπικό βασισμένοι στις αφηγήσεις και στις περιγραφές μεγάλων γυναικών που έζησαν από κοντά το έθιμο. Κάπως έτσι θα γινόταν και φέτος στο Μακροχώρι…. Αλλά τα πράγματα ήρθαν διαφορετικά…. «Ηρθ’ ου Λάζαρους, ήρθαν τα βάγια» αλλά ήρθε κι ο κορονοϊός …………….. και δυστυχώς για φέτος δεν θα ‘ρθουν οι Λαζαρίνες να σας ευχηθούν από κοντά.
Το Δ.Σ. και τα μέλη του Συλλόγου Μακροχωρίου και Περιχώρων σας εύχονται Υγεία, Δύναμη και Καλό Πάσχα!
