Τα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής “Σημεία ονείρων” του διεθνή καλλιτέχνη Μπάμπη Πυλαρινού, πραγματοποιήθηκαν το απόγευμα της Δευτέρας, στο Εκκοκκιστήριο Ιδεών στην Βέροια.
Ο Πυλαρινός αφήνει με τα «Σημεία Ονείρων» του, όλες τις πύλες της εσωτερικής οράσεως ανοιχτές, επιτρέπει τους ανθρώπους να σταθμεύσουν στα ουσιώδη και απαγγέλει ζωγραφικά ποιήματα της φαντασίας.
Ο Πυλαρινός δημιουργεί μια συλλογή έργων ζωγραφικής που μοιάζουν με τα όνειρα που όταν τα αφηγούμαστε μπαίνει λίγο φως στο σκοτεινό δωμάτιο του εαυτού μας.
Με αφορμή τα έργα της έκθεσης, η ποιήτρια Νόνη Σταματέλου εμπεύστηκε κι έγραψε ένα πεζό ή ένα ποίημα το οποίο συνοδεύει το κάθε έργο.
«Τα έργα της συλλογής «Σημεία ονείρων» ζωγραφίστηκαν ψηφιακά από το Φθινόπωρο του 2020 έως την άνοιξη του 2022 και τυπώθηκαν σε αριθμημένες και υπογεγραμένες εκτυπώσεις. Οι εκτυπώσεις αυτές έγιναν στο εργαστήριο Είδωλο του Γιώργου Μαρίνου ο οποίος ασχολήθηκε με συγκινητική αφοσίωση στην καλύτερη εκτύπωση των έργων, όπως κάνει πάντα όλα τα χρόνια που ασκεί με πάθος αυτή την εργασία. Τα έργα είναι όλα ίδια και δεν υπάρχει κάποιο πρωτότυπο. Η ζωγραφική έγινε στον υπολογιστή, με τον ίδιο τρόπο που γίνεται και η συμβατική ζωγραφική με τα πινέλα, μόνο που εδώ, αντί για πινέλο, έχουμε μια ηλεκτρονική γραφίδα. Διαλέγεις χρώμα, διαφάνεια πινελιάς, πάχος, και κάνεις ό,τι θα έκανες μ’ ένα πινέλο. Αλλάζει το μέσο, αλλά η ζωγραφική δεν αλλάζει. Δεν έχει και τόση σημασία ο τρόπος που έκανα τη ζωγραφική, παρά μόνο η ίδια η ζωγραφική, το αποτέλεσμα. Αυτό είναι το σημαντικό. Είναι όπως ένα ποίημα. Έχει σημασία αν είναι σε χειρόγραφο, σε γραφομηχανή, σε υπολογιστή ή σε κινητό τηλέφωνο;
Πώς προέκυψε ο τίτλος «Σημεία ονείρων»; Όταν ζωγραφίζω στέλνω ηλεκτρονικά σε φίλους, στη συμβία μου και στα παιδιά μου τα έργα, να μου πούνε τη γνώμη τους. Για κάποια έργα αισθάνομαι βέβαιος ότι αξίζουν, αλλά παρ’ όλα αυτά, ακόμα και εκείνα τα στέλνω, για να μάθω πώς τα βλέπουν οι άλλοι. Άλλα έργα μου, αρχικά δεν τα εκτιμώ, και δεν μου πολυαρέσουν. Αρχίζω να τα εκτιμώ, όταν οι άλλοι ενθουσιάζονται μ’ αυτά. Στον φίλο, Πλάτωνα, που του είχα στείλει τα περισσότερα έργα της σειράς, μου είπε πως μοιάζουν με τα όνειρα που λέμε στον ψυχαναλυτή, ώστε να καταλάβουμε τί σημαίνουν για τη ζωή μας. Αυτή ήταν μια σκέψη που μου άρεσε πολύ, κι έτσι προσπάθησα να βρω έναν τίτλο σχετικό. Στους υποψήφιους τίτλους ήταν και ο «κατ’ όναρ», φράση από την Καινή Διαθήκη, που σημαίνει «στο όνειρο», αλλά κατέληξα στον τίτλο «Σημεία ονείρων», τον οποίο είχε και η πρώτη έκθεση στη Λευκάδα τον Μάιο του 2022.
…Το έργο «Ειν’ ο πατέρας μου, γιατρέ» της σειράς έγινε μέσα στην καραντίνα του χειμώνα του 2020. Φοβόμουν κι εγώ πολύ. Παρακολουθούσα τις αναρτήσεις της Νόνης στο facebook. Με συγκίνησε πολύ αυτό το ποίημα. Ζωγράφισα ό,τι έλεγε. Στους ουρανούς ο πατέρας με τον αναπνευστήρα, και από κάτω όλος ο πλούτος της ζωής του, τα παιδιά του, τα εγγόνια του, το σπίτι, τα ζώα… Όλα εκεί, σε μια λειτουργία αποχαιρετισμού του πολιτισμού του. Έτσι, κάπως, έγινε αυτό το έργο. Όταν το τελείωσα, λοιπόν, τον Δεκέμβριο του 2020, με αρκετή συστολή της έστειλα μήνυμα μήπως θα την ενδιέφερε να γράψει κάτι για κάθε έργο.
Όταν η Νόνη ολοκλήρωσε τα κείμενα για τα έργα, εγώ είχα για κάθε έργο τον δικό μου τίτλο, και η Νόνη τον δικό της. Για τα κείμενα που έγραψε δεν είχαμε κάποια συνεννόηση για το τί θα γράψει, δεν της είπα δηλαδή κάτι για την ιδέα που είχα για κάθε έργο. Η αρχική σκέψη παρέμενε: η Νόνη να γράψει αυτό που ήταν για εκείνη το έργο. Έτσι φυσικά δεν ταυτιζόμαστε στον τρόπο που τα βλέπουμε. Με τους τίτλους καταλάβαμε ότι δεν μπορεί να έχει κάθε έργο δύο τίτλους, τον δικό μου και τον δικό της, και εκεί κάπως παρέμειναν γενικά οι τίτλοι της Νόνης, εκτός από λίγους που συνεργαστήκαμε για να καταλήξουμε σε έναν.
Προκύπτει ασφαλώς το ερώτημα: πώς βλέπει κανείς αυτή την έκθεση; Επειδή λοιπόν αναφερόμαστε σε μια συμπόρευση δύο τεχνών, όπου η μια εμπνέεται από την άλλη, ο ποιητής εμπνεύστηκε από τη ζωγραφική και ο ζωγράφος από το ποίημα, κατά την άποψη μου θα έπρεπε πρώτα κανείς να δει τα έργα μόνα τους, χωρίς να διαβάσει τα κείμενα. Θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς πρώτα να διαβάσει τα κείμενα και μετά να δει τα έργα, επειδή όμως η εικόνα είναι πιο ερεθιστική από το κείμενο, γι’ αυτό νομίζω είναι αδύνατον να πεις ότι θα διαβάσω τα κείμενα χωρίς να δω τα έργα”, ανέφερε ο Μπάμπης Πυλαρινός.
Την εκδήλωση πλαισίωσε μουσικά η Χορωδία του Συλλόγου Βεργίνας ΑΙΓΕΣ, υπό την καθοδήγηση της μουσικού Ελένης Αναγνώστου, που ερμήνευσε την σύντομη εκδοχή του προγράμματος που παρουσιάστηκε στην Ιταλία. Το πρώτο κομμάτι αφιερώθηκε στον Μάκη Λιόλιο που έφυγε από τη ζωή πριν λίγες ημέρες.
Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 28 Μαΐου 2023.
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα έως και Κυριακή 11.00 με 13.00 και 18.30 με 21.00
