Γράφει ο Τάσος Βασιάδης
Οι περιστασιακές ανακοινώσεις για προσλήψεις στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, που γνωστοποιούνται περιστασιακά, είναι επόμενο να προκαλούν κινητικότητα, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων που αναζητούν διέξοδο από την κατάσταση ανεργίας την οποία βιώνουν.
Αυτό αποτελεί επαναβεβαίωση της διαπίστωσης, ότι το σημαντικότερο ζήτημα που απασχολεί τους νέους μας σήμερα, είναι η εργασία και η επαγγελματική τους προοπτική.
Η διαπίστωση αυτή γίνεται ακόμα πιο έντονη στην γενικότερα επισφαλή εποχή μας, εξ αιτίας των δυσκολιών και των κινδύνων που ελλοχεύουν στην προσπάθεια κάποιου νέου να ξεκινήσει προσωπική δραστηριότητα απασχόλησης.
Μπροστά σε αυτήν την ανασφάλεια είναι λογικό και αναμενόμενο για τους περισσότερους νέους, να προσβλέπουν στην εξασφάλιση μιας θέσης απασχόλησης στο δημόσιο, έστω πρόσκαιρης και με χαμηλές αποδοχές.
Ο δραματικός περιορισμός ανάληψης επιχειρηματικών πρωτοβουλιών από τους νέους παραμένει ένα από τα σημαντικότερα κοινωνικά προβλήματα, που αποκτά ιδιαίτερες διαστάσεις στα πλαίσια της ενεργειακής κρίσης και των αυξήσεων στις τιμές των βασικών προϊόντων, ενώ αποτελεί αρνητικό παράγοντα για την οικονομική ανάπτυξη.
Τα πράγματα όμως δεν ήταν πάντοτε έτσι.
Αρκετά χρόνια πριν, οι νέοι δεν είχαν σαν πρώτη προτεραιότητα τον διορισμό στον δημόσιο τομέα.
Οι μισθοί ήταν πολύ μικρότεροι από ότι στον ιδιωτικό τομέα και οι απαιτήσεις δουλειάς μεγάλες.
Ενθυμούνται οι παλαιότεροι την απαξίωση με την οποία προσέγγιζε ο κοινωνικός περίγυρος τους δημοσίους υπαλλήλους.
Από τότε όμως και μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά εξ αιτίας της επίτασης της ανεργίας, του επισφαλούς ασφαλιστικού συστήματος και της ύφεσης που επιφέρει η ενεργειακή κρίση.
Παρά ταύτα όμως πρέπει να αναγνωριστεί, ότι χωρίς τα στελέχη της Δημόσιας Διοίκησης που αποτελούν διοικητική αναγκαιότητα, δεν είναι εφικτή η λειτουργία του κράτους, ούτε η άσκηση της οποιασδήποτε πολιτικής.
Το πραγματικό κίνητρο όμως που στρέφει σήμερα τους νέους στο Δημόσιο δεν είναι η προοπτική σταδιοδρομίας στην Διοίκηση, αλλά η μίνιμουμ εξασφάλιση εργασίας και ασφάλισης.
Τα ποσοστά ανεργίας που καταγράφονται στα πλαίσια της οικονομικής κρίσης που βιώνει η κοινωνία, προκαλούν έντονη ανησυχία στους νέους.
Αυτό αποτελεί βεβαίως και το βασικό λόγο που οι νέοι επιθυμούν να εξασφαλίσουν απασχόληση, κατά προτίμηση στο Δημόσιο Τομέα.
Παρόλα αυτά αν υπήρχε επαρκής ζήτηση προσωπικού στον ελεύθερο επιχειρηματικό τομέα, οι νέοι δεν θα κατάφευγαν στο κράτος για εξεύρεση απασχόλησης, τουλάχιστον όχι με την ένταση που καταγράφεται στις μέρες μας.
Εδώ πρέπει να προστεθεί πως ακόμα και όταν επιλέγεται από τους νέους η ανάπτυξη επιχειρηματικής πρωτοβουλίας, αυτή σύντομα ακυρώνεται κάτω από τις αρνητικές συγκυρίες που έχουν διαμορφωθεί και επιδεινώνονται.
Αυτή η δυσμενής πραγματικότητα διογκώνει το κύμα φυγής των νέων προς άλλες χώρες, εις αναζήτηση θέσεων εργασίας.
Η απομείωση δε του ενεργού δυναμικού της χώρας από τους νέους που μεταναστεύουν και η συνεχής άφιξη και εγκατάσταση αλλοεθνών, οδηγεί σε πληθυσμιακή αλλοίωση με εμφανείς εθνικές επιπτώσεις.
Σύμφωνα με τα δεδομένα της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας, ο κάθε ελεύθερος επαγγελματίας που αναλαμβάνει επιχειρηματικό ρίσκο μόνο ήρωας μπορεί να χαρακτηριστεί, αφού στην προσπάθεια του αυτή είναι τραγικά μόνος και απροστάτευτος.
Και με το δεδομένο ότι το Δημόσιο δεν πρόκειται να απορροφήσει όλους τους νέους που διεκδικούν την επαγγελματική τους κατοχύρωση, η ανεργία και η μετανάστευση των νέων θα επιτείνεται, με ότι αυτό συνεπάγεται για την αναπτυξιακή πορεία και το μέλλον του τόπου.
Η αναστροφή αυτής της δυσμενούς προοπτικής απαιτεί την πραγματοποίηση σημαντικών μεταρρυθμίσεων.
Το σημαντικότερο όμως που μπορεί να γίνει και θα πρέπει να ξεκινήσει άμεσα, είναι να δοθούν τα κίνητρα εκείνα από πλευράς πολιτείας ώστε να ενισχύσουν την επιχειρηματική δραστηριότητα των πολιτών, όπως ουσιαστικές φορολογικές και ασφαλιστικές ρυθμίσεις, αξιοποίηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, εκπαίδευση, δημιουργία κινήτρων επενδύσεων, αύξηση ανταγωνιστικότητας των ελληνικών προϊόντων κλπ.
Οι εποχές απαιτούν την επίταση των προσπαθειών για την καταπολέμηση της ανεργίας, ώστε να σταθεροποιηθεί η αναπτυξιακή πορεία του τόπου, όπως πραγματικά το δικαιούται και το αξίζει.
