Του Τάσου Τασιόπουλου
Το δημόσιο από την δημιουργία του ελληνικού κράτους αποτέλεσε ένα άντρο αδιαφάνειας που εξυπηρετούνταν από ανθρώπους που πληρώνονται για να διαστρεβλώνουν την αλήθεια, και κρύβονται πίσω από το δόγμα που λέει πως αν δεν μπορείς να πείσεις κάποιους τότε μπέρδεψε τους.
Στην κορυφή του δημοσίου όπως είναι γνωστό βρίσκεται η εκάστοτε κυβέρνηση, και αυτό συμβαίνει επειδή είναι πάρα πολύ δύσκολο, ίσως και αδύνατο, να βρεις ανθρώπους αξιολογώντας τί χρειάζεται.
Σήμερα εύκολα μπορεί να πει κανένας πως η Ελλάδα αποτελεί ακραίο παράδειγμα χώρας σε καθολική πτώχευση από την ημέρα της ίδρυσης της.
Η Ελλάδα πάντα, αλλά και σήμερα- κυρίως σήμερα – εξάγει σε εμπορεύματα περίπου τα μισά από όσα εισάγει, με αποτέλεσμα κάθε χρόνο να χάνει εκατομμύρια σε συνάλλαγμα.
Το 1854 ο Εντμόν Aμπού έγραψε το βιβλίο ” η σύγχρονη Ελλάδα” το οποίο ο μεταφραστής μετονόμασε σωστά όπως φαίνεται σε ” ασύγχρονη Ελλάδα” το σωστότερο βέβαια θα ήταν να το μετονόμαζε σε ” αιώνια Ελλάδα” καθώς ταιριάζουν τόσο πολύ οι περιγραφές του 1850 με τη σημερινή κατάσταση.
Οι Έλληνες αισθάνονταν τα παλιά τα χρόνια ως ο περιούσιος λαός τον οποίο κάθε φορά έσωζε ο από μηχανής θεός.
Προφανώς σήμερα κανένας δεν περιμένει τον από μηχανής θεό για να σωθεί η χώρα.
Σήμερα που η χώρα βρίσκεται σε δεινή θέση είναι ευκαιρία για να κερδηθεί ο πόλεμος να συμμετάσχουν όλοι και να αναλάβει ο καθένας με πρώτη την κυβέρνηση το κόστος που του αναλογεί.
Όπως είναι γνωστό τα ψέματα είναι πολλών ειδών. Ανάλογα με τις προθέσεις του ενόχου. Στην πολιτική κυριαρχούν συνήθως τα ψέματα που κρύβουν ιδιοτελείς σκοπούς για να κερδηθούν οι εκλογές ή για μεγαλύτερη καριέρα.
Η θεωρία δυστυχώς δεν έχει σώσει ποτέ κανέναν, γιατί με την πράξη έρχεται ο λογαριασμός.
Και ο λογαριασμός δυστυχώς έρχεται “στους γεωργούς και στους χτιστάδες” όπως λέει ο Κώστας Χατζής στης “γειτονιάς μας τον τρελό που όλα ανάποδα τα βλέπει”, και που δεν απέχει από την καταγραφή της κακομοιριάς μας ως μιας ακατάστατης οικογένειας, όπου τον Δεκέμβριο σκέφτεται ο Κοσμάς για ξύλα και τραβά με το ζώο κατά το βουνό και όπου έτσι συνηθίζει να κάνει όλες τις δουλειές.
Όταν θέλει να οργώσει τότε σκέφτεται το υνί, όταν θέλει να σκάψει τότε τρέχει για το τσαπί. Μα και η Σταθούλα η γυναίκα του τέτοια είναι. Όταν πεινάσουν τότε σκέφτεται να μαγειρέψει, όταν της ζητούν ψωμί τότε ετοιμάζεται να ζυμώσει.
Από τον πατέρα και τη μητέρα πήραν και τα παιδιά όμοιες συνήθειες και έτσι γίναμε όλοι.
Γιατί όλα αυτά;
Μα γιατί κάθε νόμισμα έχει δυο όψεις.
Στους Έλληνες η αγάπη για την ελευθερία ενισχύει την περιφρόνηση των νόμων, η αγάπη της ισότητας εκφράζεται συχνά με λυσσαλέο τρόπο εναντίον όσων ανέρχονται ή κατέχουν.
Ρωτήστε έναν Έλληνα για τους μεγάλους άνδρες της χώρας του, δεν θα πιάσει έναν στο στόμα του χωρίς να τον λερώσει.
Δεν υπάρχει Έλληνας που να τυγχάνει εκτίμηση στον τόπο του.
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει έλλειμμα προϋπολογισμού, αλλά κυρίως έλλειμμα ορθολογισμού.
Σ’ αυτό χρωστάμε την κακοδαιμονία μας και στις ιδεοληψίες μας.
Σε 200 και βάλε χρόνια δεν κατορθώσαμε να οργανώσουμε ορθολογικά τη ζωή μας ώστε το χάσμα ανάμεσα σε μας και στους δανειστές να οφείλεται στην ίδια έλλειψη.
Αυτοί μιλούν τη γλώσσα της λογικής και εμείς τους πουλάμε ” πρόγραμμα” Θεσσαλονίκης και συναίσθημα.
Στο δικό μας μελό, για μένα τον συνταξιούχο, αντιτάσσουν στατιστική που δείχνει ότι ακόμα ξοδεύουμε περισσότερα για διάφορες παρασυντάξεις που φέρνουν ψήφους.
Ο φθόνος και η εμπάθεια μας κυνηγάνε από το 1821.
Διχασμός, διαίρεση, σύγκρουση.
Τελευταία εμπαθής διάκριση “μνημονιακοί – αντιμνημονιακοί” που φτάνει ως το σημείο που η για πρώτη φορά “αριστερή” κυβέρνηση του -Καμένου; – αντί να βαράει τα νταούλια, να προσκυνάει ποικιλοτρόπως τους “άλλοτε” φονιάδες των λαών Αμερικάνους και να γίνεται η προσφιλέστερη φιλοΜερκελική κυβέρνηση, για να υπογράψει μνημόνιο που όμως θα το λένε συμφωνία με τους “θεσμούς” και όχι με την τρόϊκα.
Προφανώς και δικαιώνεται ο Αμπού όταν γράφει το 1850 πως οι Έλληνες εθελοτυφλούν όσον αφορά την σπουδαιότητα της Ελλάδας για τον υπόλοιπο κόσμο. Σύμφωνα με τους ίδιους ό,τι συμβαίνει στην Ευρώπη έχει επίκεντρο και τελικό σκοπό την Ελλάδα.
Γι’ αυτό ας αφήσουν όλοι τις εξυπνάδες και ας ζητήσει ο Τσίπρας να γίνει η ψήφιση της όποιας συμφωνίας με 180 ψήφους, όπως επέμενε ο Βενιζέλος αλλά αρνήθηκε λόγω εξυπνάδας ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου.
ΥΓ1. Με τους κατ’ ευφημισμόν “ανώνυμους” στην ουσία δειλούς κουκουλοφόρους φασίστες, δεν πρέπει να ασχολείται – και δεν ασχολείται – κανένας.
– Ίσως κάποια στιγμή να πρέπει να ασχοληθεί ο νόμος όπως με όλους τους ασύδοτους υβριστές.
ΥΓ2. Πως γίνεται τα 3/4 της δημιουργικής, άξιας και αξιόπιστης συγκυβέρνησης Τσίπρα- Καμένου να προέρχονται από στελέχη του τυχοδιωκτικού ΠΑΣΟΚ;
ΥΓ3. Πέρασαν 4 πρωθυπουργοί Παπανδρέου- Παπαδήμας- Σαμαράς- Τσίπρας στα χρόνια της κρίσης και δεν εφάρμοσαν έναν νόμο μεταρρύθμισης !!! Άραγε γιατί;
ΥΓ4. Πέρασαν 18 μήνες, το ΕΣΠΑ – που τώρα λέγεται ΣΕΣ – για τους δήμους στις άλλες χώρες τρέχει, τί γίνεται στην Ελλάδα, ,και τί θα γίνει αν πάμε στη δραχμή;
ΥΓ5. Τελικά την τρόϊκα , το μνημόνιο, τα ισοδύναμα και την επιτήρηση δεν την γλιτώνουμε καθώς βρέθηκε ο πρόθυμος Αλέξης Σαμαράς και εκλογές χωρίς λεφτά δεν γίνονται αλλά και αν γίνουν ζαλίζουν ακόμα και τον Ερτογάν.
ΥΓ6. Ποιοί είναι οι κακοί δανειστές; Μα τα άλλα κράτη (Λιθουανία, Ιταλία, Πορτογαλία κ.λ.π.) της ΕΟΚ που έχουν δημοκρατία και λαούς που μας δανείζουν και επίσης ψηφίζουν!!!
