Γράφει η Μαρία Ξανθοπούλου, Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια
Σ’ όλο τον κόσμο δεν υπάρχει κανείς άλλος ακριβώς σαν κι εμένα. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πράγματα όμοια μ’ εμένα, κανείς όμως δεν είναι όμοιος μου στο σύνολο. Γι’ αυτό, οτιδήποτε προέρχεται από μένα είναι αυθεντικά δικό μου, επειδή εγώ μόνος μου το επιλέγω. Το κάθε τι επάνω μου είναι δικό μου, μου ανήκει. Ο νους μου, μ’ όλες τις σκέψεις και τις ιδέες του …τα μάτια μου κι όλες τις εικόνες που συλλαμβάνουν… τα συναισθήματα μου, οποιαδήποτε κι αν είναι, οργή, χαρά, απογοήτευση, αγάπη, προσμονή… το στόμα μου κι όλες τις λέξεις που βγαίνουν απ’ αυτό, ευγενικές, τρυφερές ή βαριές, σωστές ή λανθασμένες… τη φωνή μου, δυνατή ή απαλή… κι όλες οι πράξεις μου, αυτές που έχουν σχέση με τους άλλους κι αυτές που αφορούν μόνο εμένα.
Οι φαντασιώσεις μου, τα όνειρα μου, οι ελπίδες μου, οι φόβοι μου, όλα δικά μου είναι. Όλοι οι θρίαμβοι και οι επιτυχίες μου, όλες οι αποτυχίες και τα λάθη μου, δικά μου είναι. Επειδή μου ανήκει όλο μου το είναι, μπορώ να έχω μια βαθιά και στενή σχέση με τον εαυτό μου. Μ’ αυτό τον τρόπο μπορώ να αγαπήσω τον εαυτό μου και να είμαι φίλος με το είναι μου και με όλα του τα μέρη. Έτσι δίνω τη δυνατότητα σ’ ολόκληρο το είναι μου να λειτουργεί προς την κατεύθυνση που με συμφέρει καλύτερα. Ξέρω πως υπάρχουν όψεις του εαυτού μου που με προβληματίζουν κι άλλες που δεν τις ξέρω. Εφόσον όμως τον αγαπώ και είμαι φίλος του, μπορώ με θάρρος κι ελπίδα να ψάξω να βρω λύσεις σ’ αυτά που με προβληματίζουν και τρόπους να μάθω περισσότερα για μένα.
Οπωσδήποτε κι αν φαίνομαι ή ηχώ (ακούγομαι), οτιδήποτε κι αν λέω ή κάνω, οτιδήποτε κι αν σκέφτομαι ή νιώθω σε μια δεδομένη στιγμή, αυτά είμαι εγώ. Είναι όλα αυθεντικά και μαρτυρούν που βρίσκομαι εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Αργότερα, όταν επαναφέρω στη σκέψη μου πώς φαινόμουνα και πώς ηχούσαν τα λόγια μου, τι έκανα και τι είπα, πώς αισθανόμουνα και τι σκεφτόμουν, μερικά απ’ αυτά μπορεί να μου φανούν αταίριαστα. Μπορώ να απορρίψω ότι δεν ταιριάζει και να κρατήσω ότι αποδείχτηκε, και να επινοήσω κάτι καινούργιο στη θέση αυτών που απαρνήθηκα. Μπορώ να δω, ν’ ακούσω, να αισθανθώ, να σκεφτώ, να μιλήσω και να ενεργήσω. Έχω τα εργαλεία που μου χρειάζονται για να επιβιώσω, να βρίσκομαι κοντά στους άλλους, να παράγω και να καταλάβω τον κόσμο και τους ανθρώπους γύρω μου και έξω από μένα. Ορίζω τον εαυτό μου γι’ αυτό μπορώ να οργανώσω τον εαυτό μου. Είμαι εγώ ο εαυτός μου κι είμαι εντάξει.
