Τη θεσμοθέτηση ειδικού ακατάσχετου επαγγελματικού λογαριασμού ζητά ο Εμπορικός Σύλλογος Βέροιας, επισημαίνοντας ότι η δέσμευση των εισπράξεων επιχειρήσεων με ληξιπρόθεσμες οφειλές στερεί από τα καταστήματα το αναγκαίο κεφάλαιο κίνησης και δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στην καθημερινή λειτουργία τους.
Το ζήτημα αφορά κυρίως επιχειρήσεις λιανικής, οι οποίες χρειάζονται συνεχή ρευστότητα για την ανανέωση των αποθεμάτων, την πληρωμή προμηθευτών, μισθών, ενοικίων και λογαριασμών ενέργειας.
Σύμφωνα με τον Εμπορικό Σύλλογο, όταν οι τραπεζικοί λογαριασμοί μιας επιχείρησης δεσμεύονται λόγω οφειλών, οι εισπράξεις που πραγματοποιούνται μέσω POS δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τις άμεσες ανάγκες του καταστήματος. Ως αποτέλεσμα, περιορίζεται η δυνατότητα αγοράς νέων εμπορευμάτων και δυσχεραίνεται η συνέχιση της εμπορικής δραστηριότητας.
Η πρόσφατη αύξηση του ακατάσχετου ορίου στα 1.600 ευρώ για φυσικά πρόσωπα, όπως σημειώνει ο Σύλλογος, δεν αντιμετωπίζει το συγκεκριμένο πρόβλημα, καθώς αφορά κυρίως την κάλυψη προσωπικών αναγκών και όχι τα λειτουργικά έξοδα μιας επιχείρησης.
Η πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Βέροιας, Αθηνά Πλιάτσικα – Τσιπουρίδου, υπογραμμίζει ότι η έλλειψη προστασίας των επαγγελματικών λογαριασμών μπορεί να οδηγήσει επιχειρήσεις σε οικονομικό αδιέξοδο.
«Όταν οι λογαριασμοί που συνδέονται με τα POS δεσμεύονται, η λειτουργία του καταστήματος παγώνει ακαριαία. Χωρίς πρόσβαση στα έσοδα, δεν μπορούμε να αγοράσουμε εμπορεύματα, να πληρώσουμε το νοίκι και τους εργαζομένους», αναφέρει.
Ο Εμπορικός Σύλλογος προτείνει τη δημιουργία ενός ειδικού μηχανισμού, μέσω του οποίου συγκεκριμένο ποσοστό των ηλεκτρονικών εισπράξεων κάθε επιχείρησης θα παραμένει προστατευμένο από κατασχέσεις.
Το ποσοστό αυτό, σύμφωνα με την πρόταση, θα μπορούσε να συνδέεται με τα πραγματικά λειτουργικά έξοδα της επιχείρησης, όπως οι αγορές εμπορευμάτων, η μισθοδοσία και το ενεργειακό κόστος.
Η πρόεδρος του Συλλόγου επισημαίνει ακόμη ότι ένας ακατάσχετος επαγγελματικός λογαριασμός δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μέσο αποφυγής των υποχρεώσεων προς το Δημόσιο, αλλά ως εργαλείο που θα επιτρέπει στις επιχειρήσεις να συνεχίζουν να λειτουργούν, να διατηρούν θέσεις εργασίας και να εξυπηρετούν σταδιακά τις φορολογικές και ασφαλιστικές τους υποχρεώσεις.
Το θέμα της προστασίας ενός μέρους των επαγγελματικών εισπράξεων επανέρχεται έτσι στο προσκήνιο, με τους εμπόρους να ζητούν ένα πλαίσιο που θα συνδυάζει την είσπραξη των οφειλών προς το Δημόσιο με τη διατήρηση της στοιχειώδους ρευστότητας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
