Ο υποψήφιος βουλευτής Σωτήρης Κουπίδης σχολιάζοντας το εκλογικό αποτέλεσμα δήλωσε τα εξής:
“Πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου αποφασίζοντας να συμμετέχω στα κοινά ως υποψήφιος βουλευτής είχα δηλώσει ότι : “μετά από πολλή σκέψη, αποφάσισα να «εκτεθώ» και όχι να «εκτεθώ στην πολιτική», σε μία δύσκολη συγκυρία, με Το Ποτάμι, το οποίο ως νέα πολιτική κίνηση με ενέπνευσε πως αποτελεί μία ελπίδα και μία ευκαιρία να αλλάξουμε. Να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Να αλλάξουμε το πολιτικό σκηνικό. Να μιλήσουμε με επιχειρήματα και να αναπτύξουμε τον διάλογο και τη συναίνεση σε αυτόν τον τόπο. Είναι αυτό εφικτό;»
Δυστυχώς για εμάς στο Ποτάμι, φάνηκε ότι ο διάλογος, η σύνεση και η μετριοπάθεια στην πολιτική σκηνή, δεν ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία των Ελλήνων πολιτών, που μετακινούνται πολιτικά σύμφωνα με το «θυμικό» τους και την εξαρτημένη σχέση που έχει αναπτυχθεί εδώ και χρόνια ως «υποχρέωση» σε κάποιους.
Η υποχρέωσή μου ήταν, είναι και θα είναι να αγωνίζομαι για τη βελτίωση των συνθηκών των συμπολιτών μου, από όποια θέση μπορώ και να συνεχίσω να υπηρετώ το κοινό συμφέρον και όχι το ατομικό.
Η επόμενη μέρα έφερε το «Ποτάμι» πιο αδύναμο, αλλά όχι τους ανθρώπους που πιστεύουν στις σοβαρές και βιώσιμες λύσεις. Οι μεταρρυθμίσεις είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίες και πλέον οι δικαιολογίες και τα λάθη θα είναι καταστροφικά.
Η αλήθεια είναι όμως πιο οδυνηρή από την ελπίδα! Το έθνος μας έχει πληγωθεί, οι καλύτεροι νέοι μας φεύγουν στο εξωτερικό, η υπογεννητικότητα είναι μείζον πρόβλημα, η υγεία πάσχει, η παιδεία καταστρέφεται και ήδη είμαστε μια χώρα όχι μόνο συνταξιούχων αλλά χώρα με γηρασμένη νοοτροπία.
Αισθάνομαι για ακόμα μια φορά την ανάγκη να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου όλους εσάς για την εμπιστοσύνη που δείξατε στο πρόσωπο μου. ‘Ολους εσάς που μας τιμήσατε με την ψήφο σας. Μια ψήφος λογικής και θάρρους, μια θετική ψήφος σε ένα μοναχικό αγώνα. Εγώ θα παραμείνω στην πρώτη γραμμή με όλες μου τις δυνάμεις.
Θέλω να συγχαρώ επίσης τους εκλεγμένους βουλευτές της Ημαθίας, οι οποίοι εύχομαι να αγωνιστούν για την βελτίωση της ποιότητας ζωής των συμπολιτών μας και να αποδείξουν πια, όχι με λόγια αλλά με πράξεις, ότι εργάζονται για το κοινό καλό και όχι για την εξασφάλιση ατομικών ή κομματικών συμφερόντων.
Θα ήθελα να κλείσω με μια φράση του Νίκου Καζαντζάκη, η οποία σηματοδοτεί την προσωπική μου διαδρομή στην πολιτική: “Δεν υπάρχουν ιδέες – υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες – κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τους κουβαλάει”.
