Την Κυριακή της Πεντηκοστής ο Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον ιερό ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Αλεξάνδρειας. Ο Μητροπολίτης προέβει στην χειροθεσία σε Οικονόμο του εφημερίου του ναού π. Ιωάννη Ταβλαντά, καθώς και στην εις αναγνώστη χειροθεσία του ιερόπαιδα Δημήτρη Λαζαρίδη. Μετά το τέλος της θείας Λειτουργίας πραγματοποιήθηκε, στο πλαίσιο των εκδηώσεων των Κ᾽ Παυλείων υπαίθρια θεματική σειρά δράσεων περιβλαλλοντικού χαρκατήρα με τἰτλο «Περιβαντολλογικός Πολιτισμός».
Η δράση, σύμφωνα με τους διοργανωτές, αφορούσε παιδιά. Αλλά και όσους αισθάνονται παιδιά. Έγινε με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος, σε συνεργασία με Σώμα Ελλήνων Προσκόπων Αλεξάνδρειας. Το πρόγραμμα περιελάμβανε ποδηλατικό γύρο της πόλης και στη συνέχεια διάφορες οικολογικές δράσεις και παιχνίδια. Σε όλους τους συμμετέχοντες μοιράστηκαν αναμνηστικά δώρα ενώ ένας τυχερός κέρδισε ένα ολοκαίνουργιο ποδήλατο. Στην ομιλία του, κατά τη θεία λειτουργία ο Μητροπολίτης τόνισε:
«Τό Πνεῦμα τό ἅγιον ἦν μέν ἀεί καί ἔστι καί ἔσται, οὔτε ἀρξάμενον οὔτε παυσόμενον».
Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς σήμερα καὶ ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τή γενέθλιο ἡμέρα της καί πανηγυρίζει τήν ἐπιδημία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στούς συνηγμένους εἰς τό ὑπερῶο τῆς Ἱερουσαλήμ μαθητές τοῦ Χριστοῦ.
Πανηγυρίζει τό παράδοξο καί παράξενο γεγονός τῆς βιαίας πνοῆς τοῦ ἀνέμου καί τῆς καθόδου τῶν πυρίνων γλωσσῶν ἐπί τούς ἀποστόλους, τό ὁποῖο σηματοδοτεῖ τήν ἐπιδημία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Συγχρόνως ὅμως ἡ Ἐκκλησία μας σπεύδει νά διευκρινίσει μέ τήν ὑμνολογία της ὅτι τό Πανάγιο Πνεῦμα δέν ἦλθε στιγμιαῖα στή γῆ. Δέν ἦλθε τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς γιά νά φωτίσει τούς μαθητές τοῦ Χριστοῦ καί στή συνέχεια ἐπέστρεψε στόν οὐρανό. Τό ἅγιο Πνεῦμα ὡς «πανταχοῦ παρόν» ὑπῆρχε ἀνέκαθεν στή γῆ, ἤ μᾶλλον ὑπῆρχε ἀνέκαθεν στόν κόσμο πρίν ἀκόμη νά δημιουργηθεῖ. Εἶναι τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ τό ὁποῖο, ὅπως ἀναφέρει ἡ Παλαιά Διαθήκη «ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος», ὅταν κυριαρχοῦσε σκότος καί ἄβυσσος στόν κόσμο. Εἶναι τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ τό ὁποῖο ἐμφανιζόταν σέ κρίσιμες στιγμές τῆς ἱστορίας γιά νά σηματοδοτήσει τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ.
Δέν ἐμφανίζεται, λοιπόν, γιά πρώτη φορά στόν κόσμο οὔτε ἀπουσίαζε ἀπό αὐτόν μέχρι τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς. Τό ἅγιο Πνεῦμα ὑπῆρχε πάντοτε στόν κόσμο, διότι ὁ κόσμος δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει χωρίς αὐτό.
Ἄν ὅμως ἡ ἐμφάνισή του τονίζεται τόσο κατά τή σημερινή ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, εἶναι διότι τό ἅγιο Πνεῦμα ἐπιδημεῖ στούς μαθητές τοῦ Χριστοῦ, ἔρχεται δηλαδή στόν καθένα ἀπό αὐτούς προσωπικά γιά νά τούς διδάξει, κατά τήν ὑπόσχεση τοῦ Χριστοῦ, καί νά τούς ἐξηγήσει ὅσα δέν εἶχαν μπορέσει λόγω τῆς ἀνθρωπίνης ἀδυναμίας νά κατανοήσουν ἀπό τή διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ. Ἔρχεται γιά νά τούς ἐνισχύσει στήν πίστη καί νά τούς ἐνδυναμώσει στήν ἀποστολή πού εἶχαν ἀναλάβει, νά κηρύξουν τόν Χριστό στά πέρατα τοῦ κόσμου. Ἔρχεται γιά νά ἐνοικήσει στήν ψυχή καί τόν νοῦ τους καί νά μείνει ἐκεῖ, γιά νά τούς καθοδηγεῖ «εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν».
Αὐτό εἶναι, ἀδελφοί μου, τό κρίσιμο σημεῖο, τό σημεῖο πού διαφοροποιεῖ τόν τρόπο τῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στόν κόσμο μετά τήν Πεντηκοστή. Τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν ὑπάρχει ἁπλῶς στόν κόσμο, ἀλλά ἐνοικεῖ καί στούς ἀνθρώπους προσωπικά, ἀρχίζοντας ἀπό τούς ἀποστόλους καί μαθητές τοῦ Κυρίου καί συνεχίζοντας σέ ὅλους ὅσους δι᾽ αὐτῶν πίστευσαν στόν Χριστό. Καί αὐτό, ἀδελφοί μου, ἀποτελεῖ τή δωρεά τοῦ Χριστοῦ σέ μᾶς τούς ἀνθρώπους, καί ἀποτελεῖ μέρος τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.
Διότι, ὅπως ὁ ὑλικός κόσμος δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει χωρίς τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἔτσι καί ὁ πνευματικός κόσμος δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει χωρίς αὐτόν. Ἡ παρουσία του εἶναι αὐτή πού συγκροτεῖ ὅλον τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ παρουσία του εἶναι αὐτή τήν ὁποία ἐπικαλούμεθα σέ κάθε μυστήριο, διότι δι᾽ αὐτοῦ τελειοῦνται τά μυστήρια καί ἀποδεικνύονται σωστικά, καί δι᾽ αὐτοῦ ἐπιτυγχάνουμε τή σωτηρία μας, ἐφόσον βεβαίως τό ἀποδεχόμαστε στή ζωή μας καί στήν ψυχή μας. Καί αὐτό ἐξαρτᾶται ἀποκλειστικά ἀπό ἐμᾶς καί ἀπό τίς ἐπιλογές τῆς ζωῆς μας.
Ὁ Χριστός θά μποροῦσε νά στείλει στούς μαθητές τό Πανάγιο Πνεῦμα ἐκεῖ πού θά βρισκόταν ὁ καθένας, διότι τό Ἅγιο Πνεῦμα δέν περιορίζεται οὔτε ἀπό τόν τόπο οὔτε ἀπό τόν χρόνο, ὅμως ζητᾶ ἀπό τούς μαθητές του νά περιμένουν ὅλοι μαζί τήν ἐπιφοίτηση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
Γι᾽ αὐτό καί οἱ μαθητές του μετά τήν Ἀνάληψή του παραμένουν στό ὑπερῶο καί περιμένουν τήν ἐκπλήρωση τῆς ὑποσχέσεως τοῦ διδασκάλου τους ὄχι συζητῶντας ἤ ἀσχολούμενοι μέ ἄλλα πράγματα, ἀλλά προσευχόμενοι καί προετοιμαζόμενοι διά τῆς προσευχῆς γιά τήν ἐπιφοίτησή του.
Αὐτά ἀκριβῶς τά δύο στοιχεῖα πού προηγοῦνται τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δείχνουν καί σέ μᾶς τίς προϋποθέσεις ὑπό τίς ὁποῖες μποροῦμε νά δεχθοῦμε καί ἐμεῖς τό Πανάγιο Πνεῦμα.
Κι ἄν οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ ἦταν συγκεντρωμένοι στό ὑπερῶο τῆς Ἱερουσαλήμ προσευχόμενοι, ἐμεῖς ἔχουμε, ἀδελφοί μου, τό νοητό ὑπερῶο μας, τούς ναούς μας, μέσα στούς ὁποίους προσευχόμενοι μαζί μέ τούς ἀδελφούς μας, μποροῦμε νά δεχθοῦμε καί ἐμεῖς τό Ἅγιο Πνεῦμα στήν ψυχή μας καί νά τό διατηρήσουμε, ὥστε νά μᾶς καθαρίζει ἀπό πάσης κηλίδος καί νά μᾶς ὁδηγεῖ στή σωτηρία μας”..
