Της Λίνας Τουπεκτσή
Η Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, ως ημέρα μνήμης των αγώνων του κινήματος για τα δικαιώματα των γυναικών. Άραγε η γυναίκα σήμερα βελτίωσε την θέση της ή έχει ακόμα δρόμο να διανύσει ώστε να κατακτήσει ότι της αξίζει.
Αναρίθμητες είναι οι γυναίκες στον πλανήτη που ως κόρες, μητέρες, αδελφές και σύζυγοι παλεύουν για την καθημερινή επιβίωση τους στον αγώνα για ένα καλύτερο αύριο. Αναρίθμητα και τα παραδείγματα βίας κατά των γυναικών, έμφυλων διακρίσεων, ενδοοικογενειακής βίας, παρενοχλήσεων κλπ. Και πλάι σε αυτά, οι γυναίκες στον πόλεμο.
Χιλιάδες γυναίκες με τα μικρά παιδιά τους αγκαλιά εγκαταλείπουν τις τελευταίες ημέρες την εμπόλεμη Ουκρανία, αντιμέτωπες με σωματικό και ψυχικό πόνο, κακουχίες, οδύνη και απελπισία, προσπαθώντας να σωθούν από την κόλαση του πολέμου.
Ο σύζυγος της Όλγας, όπως δημοσιεύει η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, έμεινε στο Κίεβο για να υπερασπιστεί την ουκρανική πρωτεύουσα, ενώ η ίδια και τα παιδιά της πέρασαν κάποιες μέρες στο κρύο με λιγοστό φαγητό και τελικά κατάφεραν να φτάσουν στη γειτονική Πολωνία.
Βλέπουμε στις συνεχιζόμενες εχθροπραξίες στην Ουκρανία, την θλίψη, την δυστυχία, τον σπαραγμό αλλά και την εμπνευσμένη επιμονή και την αποφασιστικότητά των γυναικών να ξεπεράσουν τις δυσκολίες και να οικοδομήσουν ένα καλύτερο μέλλον για τις οικογένειές τους. Αυτός είναι ο φόρος τιμής στις γυναίκες της Ουκρανίας, οι οποίες, ακόμη και στις πιο αντίξοες συνθήκες, ελπίζουν στο μέλλον.
Όταν οι γυναίκες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους, ειδικά σε συνθήκες πολέμου, είναι περισσότερο εκτεθειμένες σε κινδύνους, εκμετάλλευση, βία και διακρίσεις. Όμως, οι γυναίκες τελικά ορθώνουν το ανάστημα τους, βρίσκουν τo θάρρος και την αποφασιστικότητά να ξεκινήσουν από την αρχή αποτελώντας σύμβολά αυταπάρνησης και αλτρουισμού δίνοντας έμπνευση και δύναμη σε όλες εμάς.
