Του Ιωάννη Μ. Παπαγιάννη*
Έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι μόνον τα έθνη που διατηρούν ισχυρή τη συλλογική τους μνήμη μπορούν να πορεύονται με δυναμική και προοπτική διαχρονικά. Οι Έλληνες ακόμα και σήμερα και πολύ ισχυρότερα στο παρελθόν, ειδικότερα σε σύγκριση με άλλα έθνη, προσέφεραν πάμπολλα στην ανθρωπότητα και τον παγκόσμιο πολιτισμό. Ακόμα και ο πλέον κακοπροαίρετος κριτής της πορείας του Ελληνισμού αδυνατεί να επιχειρηματολογήσει ενάντια στο μεγαλείο των πεπραγμένων του Ελληνισμού στα Γράμματα, την Παιδεία, τον Πολιτισμό αλλά και την οικονομία, το διεθνές επιχειρείν, τη ναυτιλία και πολλά άλλα. Στα καλύτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα του εξωτερικού η αρχαία ελληνική γλώσσα, φιλοσοφία και ιστορία είναι αυτονόητες στη διδακτική ύλη. Ο Ελληνισμός όμως υπέστη στην μεγάλη χρονικά ιστορική πορεία του και βαρύτατα πλήγματα από πολλούς εχθρούς. Εχθρούς, που όπως είναι κοινώς παραδεκτό, μεταξύ άλλων, υστερούσαν και υστερούν στη δημιουργία και εξέλιξη πολιτισμού, παρά τις μεγάλες και πολυέξοδες προσπάθειες που κάνουν για να παραστήσουν διεθνώς το αντίθετο.
Την παραπάνω αλήθεια τη δέχονται ως αυτονόητο δεδομένο σχεδόν παντού στα Πανεπιστήμια διεθνώς και όλα τα πολιτικά και πολιτιστικά fora. Σχεδόν παντού όμως, πλην Ελλάδος, δυστυχώς. Στην πολιτισμένη, δημοκρατική και ανεκτική μας πατρίδα ενδημεί ομάδα προσώπων που χαρακτηρίζονται παρεξηγημένα «δημοκράτες» ή «προοδευτικοί» – του γλυκού νερού -, τα «πολιτικά γιουσουφάκια», που χωρίς καμία ιστορική, επιστημονική ή άλλη αληθινή βάση, κτίζουν την παραμυθία της ιστορικής λήθης και αγωνίζονται να δημιουργήσουν ιστορική σύγχυση, να παραπλανήσουν τη συλλογική μας μνήμη, να δηλητηριάσουν την αλήθεια στο βωμό μιας δήθεν παραδοσιακής φιλίας των λαών και της ισοπέδωσης της ιστορίας, των πολιτισμών και της συνεισφοράς στην ανθρωπότητα, ως αν είμαστε όλοι ίδιοι. Αυτό αντίκειται σε κάθε έννοια ιστορικής και επιστημονικής αλήθειας και υποκρύπτει, από ανοησία ή σκοπιμότητα, ενδεχομένως, εξυπηρέτηση αλλότριων του Ελληνισμού συμφερόντων.
Με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό χρόνων από την έναρξη των γενοκτονιών των Χριστιανικών εθνών και πολιτισμών της Μ. Ασίας (Ελλήνων του Πόντου – Αρμενίων – Ασσυρίων) από Τούρκους γεννάται ένα σύγχρονο ηθικό, ιστορικό και πολιτικό καθήκον. Το καθήκον να τιμήσουμε την μνήμη των σφαγιασθέντων και εκδιωχθέντων, να διατρανώσουμε δημοσίως την αλήθεια, χωρίς αναστολές. να καταδικάσουμε τη σφαγή και εκτοπισμό εκατομμυρίων ανθρώπων από τα πάτρια εδάφη των προγόνων μας, όπου κατοικούσαν χιλιάδες χρόνια, πριν εμφανιστούν στην περιοχή οι εξ άπω ανατολής ορμώμενες φυλές. Υπενθυμίζουμε διεθνώς ότι στις αλησμόνητες περιοχές των σφαγών και εκτοπισμών ζούνε, ακόμα και μετά από έναν αιώνα, εκατοντάδες χιλιάδες κρυπτοχριστιανοί, απόγονοι Ελλήνων. Δηλώνουμε προς τα ημεδαπά «πολιτικά γιουσουφάκια», ότι δεν είναι «δημοκρατική και προοδευτική» η πολιτικάντικη παραμυθία τους, που υπηρετεί άσχετες με την αλήθεια σκοπιμότητες. Τονίζουμε σε κάθε κατεύθυνση ότι δημοκρατικό και πατριωτικό είναι ό,τι είναι αληθινό, ό,τι ταυτίζεται με την ιστορική και εθνική αλήθεια, η οποία μας δικαιώνει και θα μας ενισχύει διεθνώς.
* Ο Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω Γιάννης Μ. Παπαγιάννης, Διδάκτωρ Νομικής Πανεπιστημίου Münster και συγγραφεύς νομικών έργων, εξελέγη Επικ. Καθηγητής Εμπορικού Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και είναι επικεφαλής της ελάσσονος αντιπολίτευσης στο Δήμο Βέροιας με το συνδυασμό «Δικαίωμα για Νέα Βέροια»
