Γράφει ο Μιχάλης Κουρόγλου
Στη διάρκεια της γνωστής ιστορίας, η αλματώδης ανάπτυξη πόλεων και περιοχών οφείλεται εν πολλοίς στη γειτνίαση ‘η στην άμεση επαφή με το υγρό στοιχείο. Θάλασσα και ποτάμια κατέστησαν οδηγούς του πολιτισμού τις περιοχές περί την Μεσόγειο και την λεκάνη των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη.
Στην σύγχρονη ιστορία, οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες διατηρούν τα πρωτεία : Παρίσι, Ρώμη,Λονδίνο, Μόσχα, Βουδαπέστη, Βουκουρέστι κ.α. είναι πόλεις που προδήλως υπερέχουν σε ανάπτυξη και πολιτισμό. Όλες πλην Αθηνών, που μπαζωνει τα ποτάμια που έχει.
Αλλά τις ίδιες αναλογίες βρίσκουμε και στη χώρα μας. Ενώ τα Τρίκαλα, η Δράμα, η Φλωρινα,η Νάουσα, η Καλαμάτα, η Αρτα κλπ. στηρίζουν μεγάλο τμήμα της προόδου τους και της καλύτερης ποιότητας ζωής στο υγρό στοιχείο, στη Βέροια κοντευουμε να ξεχάσουμε ότι έχουμε ποτάμι που διασχίζει (μακαριως και ματαίως) την πόλη, τα δε “Παπάκια” γνώρισαν την τελευταία δημοτική παρέμβαση στη διάρκεια της δημαρχίας Βλαζακη! (όπως και η Μπαρμπούτα με την συνδρομή ,αργότερα, του Γιάννη Χασιώτη).Ας επιμείνουμε στα “Παπάκια”.
Η περιοχή με τα νερά και τα αιωνόβια πλατάνια, μια όαση δροσιάς στη μέση της πόλης,ελάχιστα μέτρα από το Βήμα (οι συσχετίσεις αυτονόητες), ρημάζει, με τα πλεονεκτήματα να “φωνάζουν” την ανάγκη προωθητικών παρεμβάσεων. Περιμένουμε την ευαισθητοποίηση αν όχι την αφύπνιση των δημοτικών “αρχόντων”.
Το σημείωμα αυτό ήταν έτοιμο στο τέλος του καλοκαιριού και ανέμενε την άνοιξη για να επικαιροποιηθει. Στο μεταξύ το θέμα τέθηκε ως ερώτηση, από δημοτικό σύμβουλο αλλά απάντηση δεν δόθηκε.Μηπως να κινητοποιηθούν συλλογικές εκφράσεις και ευαίσθητοι δημότες;
