Στη σκιά των παλιών πέτρινων σπιτιών, εκεί που το ποτάμι σιγοψιθυρίζει μυστικά αιώνων, η δεύτερη ημέρα του μουσικού φεστιβάλ «Εύηχη Πόλη» έκλεισε με τον πιο συγκινητικό και πανηγυρικό τρόπο: μια νύχτα μουσικής απογείωσης στη γραφική Μπαρμπούτα, μπροστά από την ιστορική Εβραϊκή Συναγωγή της Βέροιας.
Το Τρίο Μουζικάντι – τρεις σπουδαίοι δεξιοτέχνες, τρεις “μάγοι” των ήχων – έστησαν ένα μουσικό σύμπαν που χωρούσε το παρελθόν αλλά και το παρόν της Ελληνικής μουσικής. Ο Μανώλης Καραντίνης, με το μπουζούκι να γίνεται άλλοτε φλόγα και άλλοτε χάδι, ταξίδεψε το κοινό με τις νότες του, κουβαλώντας τη βαριά του ιστορία δίπλα σε θρύλους όπως ο Τόλης Βοσκόπουλος. Ο Θάνος Γκιουλετζής, με το βιολί του να μιλά σε ψυχές, ανέμιζε τις δοξαριές του πάνω από τα κεφάλια των θεατών, φέρνοντας μνήμες από συνεργασίες με τον Πάριο, αλλά και κάτι δικό του – έναν ήχο ανατριχιαστικά ανθρώπινο.
Και ο Αχιλλέας Σοφούδης, ο πιανίστας-ερμηνευτής με τη φωνή που τρυπώνει αθόρυβα στις καρδιές και τις ξεκλειδώνει. Με το άγγιγμά του στα πλήκτρα και το βλέμμα στραμμένο στο φεγγάρι της Μπαρμπούτας, έντυσε κάθε κομμάτι με συναίσθημα και ευγένεια.
Το ρεπερτόριο, ανεξάντλητο. Από λαϊκά ερωτικά, μέχρι νησιώτικα, μικρασιάτικα και τραγούδια από τον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο. Σαν να μην έφτανε αυτό, οι τρεις μουσικοί μάγεψαν το κοινό με soundtrack αγαπημένων σειρών και λατρεμένων τραγουδιών του Πάριου, του Βοσκόπουλου, του Μπιθικώτση, του Διονυσίου, του Καζαντζίδη.
Η συναυλία κράτησε δυόμισι ώρες – κι αν κρατούσε άλλη μία, κανείς δεν θα ήθελε να φύγει.
Η Βέροια τραγούδησε μαζί τους, συγκινήθηκε, σηκώθηκε, χόρεψε. Μουσικοί και κοινό έγιναν ένα σώμα, μία φωνή, μία ανάσα.
Κι όταν έσβησαν τα φώτα, η μουσική δεν σώπασε. Έμεινε να αιωρείται πάνω απ’ τα λιθόστρωτα της Μπαρμπούτας, να φωλιάζει στις καρδιές των ανθρώπων, να υπενθυμίζει ότι σ’ αυτή την πόλη, η μνήμη γράφεται με ήχους.
Η «Εύηχη Πόλη» συνεχίζει… και μετά από μια τέτοια βραδιά, όλοι ξέρουμε πως οι καλύτερες στιγμές της είναι ακόμη μπροστά μας.
