Η πλατεία Ωρολογίου το βράδυ του Σαββάτου θύμιζε παλιό καλό ελληνικό καλοκαίρι: δροσερό αεράκι, γεμάτη κάθε γωνιά από ανθρώπους, και στον αέρα να αιωρείται κάτι από την προσμονή της συγκίνησης. Ήταν η μεγάλη συναυλία του φεστιβάλ «Εύηχη Πόλη», το αποκορύφωμα της τρίτης ημέρας των εκδηλώσεων, με δύο από τα πιο φωτεινά ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής επί σκηνής: Νίκος Πορτοκάλογλου και Γιάννης Κότσιρας.
Οι δυο καλλιτέχνες ένωσαν τις μουσικές τους διαδρομές σε ένα πρόγραμμα γεμάτο συναίσθημα, δύναμη και ποιότητα. Μια δίωρη μουσική αφήγηση που κύλησε σαν νερό και βρήκε ανταπόκριση σε κάθε ψυχή που είχε γεμίσει την πλατεία – τις καρέκλες, τα πεζούλια, τα σκαλάκια, κάθε σημείο γύρω από το ιστορικό ρολόι της Βέροιας.
Ο κόσμος τραγουδούσε. Όχι απλώς παρακολουθούσε, αλλά συμμετείχε, λειτούργησε σαν μια αυθόρμητη χορωδία. Στιγμές σαν αυτή που ο Κότσιρας ζήτησε να σβήσουν όλα τα φώτα και να ανάψουν οι φακοί των κινητών, μετέτρεψαν τη νύχτα σε θάλασσα φωτός – μα και σε θάλασσα συναισθημάτων.
Το ρεπερτόριο περιλάμβανε παλιά αγαπημένα, από εκείνα που συνδέθηκαν με ζωές και εποχές, αλλά και νεότερες δημιουργίες. Μαζί τους στη σκηνή, ο Βύρων Τσουράπης, ένας τραγουδοποιός με ιδιαίτερη γραφή, και η Ανδριάνα Αχιτζάνοβα, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες νέες φωνές, έδωσαν τη δική τους νεανική πνοή στο πρόγραμμα. Τη μουσική παρέα συμπλήρωσε ένα σχήμα εξαιρετικών μουσικών, που με αρμονία και τεχνική στήριξαν κάθε στιγμή με ακρίβεια και πάθος.
Η συναυλία δεν είχε μόνο φως και χαρά· είχε και τη συγκίνηση της μνήμης. Ο Πορτοκάλογλου και ο Κότσιρας αφιέρωσαν τραγούδι στον αγαπημένο Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, προκαλώντας ένα συλλογικό ρίγος στο πλήθος.
Ανάμεσα στις έντονες στιγμές, υπήρξε και ένα απρόοπτο: μια γυναίκα του κοινού ένιωσε αδιαθεσία, αναγκάζοντας τον Γιάννη Κότσιρα να διακόψει προσωρινά δύο φορές τη ροή της συναυλίας. Η γυναίκα μεταφέρθηκε για πρώτες βοήθειες και η βραδιά συνεχίστηκε με σεβασμό και ευαισθησία.
Με εξαιρετική απόδοση και αγαστή συνεργασία, οι δύο σπουδαίοι καλλιτέχνες ανέβασαν το κοινό στο πόδι. Η μουσική έγινε σώμα, έγινε φωνή, έγινε ανάσα – και για λίγο, εκεί στην καρδιά της Βέροιας, η ζωή τραγουδήθηκε με τον πιο όμορφο τρόπο.
