Στην Ημαθία, μια περιοχή βρίσκεται σε κατάρρευση. Όχι με θόρυβο, αλλά με μια αργή, επίμονη φθορά που διαπερνά την οικονομία, την κοινωνία. Είναι η φθορά της εγκατάλειψης.
Το εισόδημα των αγροτών έχει πιάσει πάτο. Άνθρωποι που για δεκαετίες στήριξαν την τοπική οικονομία, που κράτησαν ζωντανή την ύπαιθρο και τροφοδότησαν την αγορά, σήμερα επιβιώνουν μετά βίας. Αυξημένο κόστος παραγωγής, χαμηλές τιμές, αβεβαιότητα και απουσία ουσιαστικής στήριξης συνθέτουν ένα ασφυκτικό πλαίσιο. Ο αγρότης δεν σχεδιάζει πια το μέλλον· απλώς προσπαθεί να αντέξει το παρόν.
Και όταν η αγροτική οικονομία ασφυκτιά, η πόλη ακολουθεί. Η αγορά των πόλεων της Ημαθίας καταρρέει. Καταστήματα που υπήρξαν σημεία αναφοράς κατεβάζουν ρολά, το ένα μετά το άλλο. Οι δρόμοι χάνουν τη ζωντάνια τους, οι βιτρίνες σκοτεινιάζουν και η κατανάλωση συρρικνώνεται. Δεν πρόκειται για συγκυριακή κρίση, αλλά για μια βαθιά δομική κατάρρευση που δείχνει να μην απασχολεί κανέναν ουσιαστικά.
Μέσα σε αυτό το τοπίο, οι νέοι κάνουν αυτό που έκαναν πάντα οι νέοι όταν δεν βλέπουν προοπτική: φεύγουν. Αναζητούν το μέλλον τους στο εξωτερικό ή σε άλλες πόλεις. Όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Η Ημαθία γερνά, αδειάζει, χάνει το πιο δυναμικό της κομμάτι, χωρίς καν να τίθεται σοβαρά το ερώτημα: πώς θα τους κρατήσουμε εδώ;
Την ίδια στιγμή, εξασφαλισμένες χρηματοδοτήσεις δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ για έργα υποδομής χάνονται. Ευκαιρίες που θα μπορούσαν να αλλάξουν τον αναπτυξιακό χάρτη του νομού σπαταλώνται μέσα σε αδράνεια, κακή προετοιμασία και έλλειψη πολιτικής βούλησης. Και όμως, κανείς δεν φαίνεται να προβληματίζεται. Σαν να έχουμε συνηθίσει στην απώλεια, σαν να την αποδεχόμαστε ως κανονικότητα.
Ο νομός συνεχίζει την ελεύθερη πτώση του και το πολιτικό προσωπικό μοιάζει αποκομμένο από την πραγματικότητα της κοινωνίας. Λόγια πολλά, πράξεις λίγες. Σχέδια χωρίς όραμα, παρεμβάσεις χωρίς συνοχή. Και κυρίως, απουσία ευθύνης.
Η Ημαθία σήμερα μοιάζει με ένα φύλλο – απροστάτευτο, που το παρασέρνει ο Βοριάς. Χωρίς κατεύθυνση, χωρίς στήριγμα, εκτεθειμένο σε κάθε ριπή. Το ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει κρίση. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει ακόμη διάθεση να τη δούμε κατάματα και να αντιδράσουμε. Γιατί αν συνεχίσουμε να θεωρούμε την παρακμή φυσικό φαινόμενο, τότε το φύλλο δεν θα παρασυρθεί απλώς. Θα χαθεί.
