Γράφει ο Τάσος Βασιάδης
Οι διαρκείς τροποποιήσεις εφαρμογής του τελευταίου αναπτυξιακού νόμου με τις ανακοινώσεις νέων επενδυτικών σχεδίων, σε συνδυασμό με το Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0», αναμένονταν ότι θα έδιναν μια σημαντική αναπτυξιακή πνοή στον τόπο, του οποίου η υποβάθμιση είναι εμφανής.
Η αναπτυξιακή όμως αυτή προοπτική, δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του τόπου.
Ιδιαίτερη έμφαση προς αυτήν την διαπίστωση δίδεται με τις απεντάξεις σημαντικών αναπτυξιακών έργων στην περιοχή, που αποτελούν πεδίο αντιπαραθέσεων ως προς την απόδοση των αναλογουσών ευθυνών.
Το φαινόμενο ωστόσο των ενθουσιωδών ανακοινώσεων για επικείμενα ανπτυξιακά έργα τα οποία τελικά ακυρώνονται, δεν είναι καινούργιο αλλά διαχρονικό και κατά καιρούς επανέρχεται στην επικαιρότητα, όταν η αναγκαιότητα ύπαρξης τους προβάλλει επιτακτικά.
Επισημαίνεται ότι στα πλαίσια του ισχύοντος Αναπτυξιακού Νόμου, προβλέπεται ειδικός σχεδιασμός για την Υγεία και την Κοινωνική Μέριμνα.
Ειδικότερα στην νομοθετική πρόβλεψη περιλαμβάνονται επενδυτικά σχέδια για την Υγεία και την Κοινωνική Μέριμνα με εξειδίκευση τις Στέγες Υποστηριζόμενης Διαβίωσης Ατόμων με Αναπηρία, τους Οίκους Ευγηρίας και την δημιουργία Κέντρων Αποθεραπείας και Αποκατάστασης.
Αυτές οι προβλέψεις του ισχύοντος Αναπτυξιακού Νόμου, σε αντίθεση με τις δημοσιοποιούμενες επίκαιρες απεντάξεις σημαντικών αναπτυξιακών έργων στην Ημαθία, επαναφέρουν και πάλι στην επικαιρότητα μια παλαιότερη επενδυτική εκκρεμότητα που απασχόλησε πάρα πολύ έντονα την ημαθιώτικη κοινωνία στην δεκαετία του ΄90.
Πρόκειται για το Θεραπευτήριο Χρονίων Παθήσεων Ημαθίας που απετέλεσε ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για τους χρονίως πάσχοντες συνανθρώπους μας αλλά και για τους οικείους τους, αφού η κατάστασή τους, αφ’ ενός δεν επιδέχονταν παράταση της νοσηλείας σε σύνηθες Νοσηλευτικό Ίδρυμα, αφ’ ετέρου η διαβίωση στην οικία τους ήταν δυσχερής καθώς στερούνταν την ικανότητα αυτοσυντήρησης και αυτοεξυπηρέτησης.
Το τόσο ειδικό αλλά και πάντα επίκαιρο κοινωνικό αυτό πρόβλημα απασχόλησε κατά καιρούς την ημαθιώτικη κοινωνία, η οποία μέσω διαφόρων φορέων και παραγόντων το έθετε επιτακτικά στην πολιτική ηγεσία.
Την εποχή εκείνη έγινε ένα μεγάλο βήμα με την έκδοση του Προεδρικού Διατάγματος 380/1990 δια του οποίου συστάθηκε Ν.Π.Δ.Δ. υπό την επωνυμία «Θεραπευτήριο Χρονίων Παθήσεων Ημαθίας» με πρόβλεψη οργανογράμματος, κανονισμού λειτουργίας και προϋπολογισμού.
Από την συστατική του πράξη το Θεραπευτήριο ορίζονταν να εποπτεύεται από το Υπουργείο Υγείας.
Σαν σκοπό είχε την περίθαλψη 100 περίπου ατόμων που έπασχαν από κινητική αναπηρία ή μετανοσοκομειακή αδυναμία αυτοεξυπηρέτησης και είχαν ανάγκη αποκατάστασης για να επανέλθουν στους φυσιολογικούς ρυθμούς της ζωής τους.
Στα πλαίσια λειτουργίας του Θεραπευτηρίου προβλέπονταν η παροχή στα περιθαλπόμενα άτομα υγιεινής στέγης και διατροφής, κατάλληλου ρουχισμού, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, ψυχολογικής υποστήριξης, φυσιοθεραπείας και εργοθεραπείας.
Η ίδρυση του Θεραπευτηρίου Χρονίων Παθήσεων συμπληρώθηκε με τον ορισμό Διοικητικού Συμβουλίου και την κατ αρχή έγκριση επαρκούς προϋπολογισμού για τις πρώτες δαπάνες.
Διά του σημαντικού αυτού έργου προβλέπονταν να απορροφηθούν κονδύλια, τα οποία παρέμεναν αναξιοποίητα, να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας και η Ημαθία να προηγηθεί έναντι άλλων περιοχών, ως Νομός με ιδιαίτερες και προηγμένες αναπτυξιακές προοπτικές.
Ατυχώς όμως όλα αυτά παρέμειναν γράμμα κενό, αφού ουδέποτε ενεργοποιήθηκαν και το Θεραπευτήριο Χρονίων Παθήσεων περιήλθε σε μαρασμό πριν ακόμα υπάρξει.
Δέκα χρόνια μετά την σύσταση του Θεραπευτηρίου και αφού, παρά τις αγωνιστικές διεκδικήσεις ετών, δεν κατέστη κατορθωτό να ξεπεραστούν οι αδυναμίες που ανέστειλαν την υλοποίηση του, εκδόθηκε το Π.Δ. 103/2000 δια του οποίου έγινε η μεταφορά του στην Κορινθία.
Από αυτήν την δυσμενή εξέλιξη η Ημαθία δέχθηκε ένα ακόμα πλήγμα το οποίο ήλθε να προστεθεί σε μια σειρά υποβαθμίσεων που έχουν οδηγήσει στο χαρακτηρισμό της περιοχής ως οικονομικώς φθίνουσας, χαρακτηρισμός που ενισχύεται μετά και τις επίκαιρες απεντάξεις σημαντικών αναπτυξιακών έργων.
Η απώλεια για την περιοχή των προβλεπόμενων να εισρεύσουν κονδυλίων, η κατάργηση σημαντικού αριθμού θέσεων εργασίας, η αποστέρηση της δυνατότητας περίθαλψης σε μεγάλο αριθμό ανήμπορων συμπολιτών μας και η υποβάθμιση του τόπου μας ως μοναδικού για την ευρύτερη περιοχή σημείου κοινωνικής και αναπτυξιακής αναφοράς, αποτελεί μια θλιβερή αναφορά της τοπικής ιστορίας.
Το 2018 υπήρξε αναζωπύρωση του όλου θέματος, με την τότε κίνηση που δημοσιοποιήθηκε για την ίδρυση Κέντρου Μετανοσοκομειακής Περίθαλψης και Αποκατάστασης στην Ημαθία, η οποία υπήρξε ανοικτή πρόκληση προς κάθε κατεύθυνση και δυναμική πρόταση ανάπτυξης.
Ατυχώς ούτε εκείνη η κίνηση τελεσφόρησε, με αποτέλεσμα μετά από τόσα χρόνια το θέμα να εξακολουθεί να εκκρεμεί.
Οι προβλέψεις του ισχύοντος Αναπτυξιακού Νόμου για τα νέα επενδυτικά σχέδια, σε συνδυασμό με το Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0», ανοίγουν μία νέα προοπτική για την εκ νέου διεκδίκηση του Θεραπευτηρίου Χρονίων Παθήσεων.
Η Ημαθία σήμερα δικαιούται και υποχρεούται να αναπτύξει μια συντονισμένη κίνηση ως υψηλό καθήκον απέναντι στους ανήμπορους πολίτες, προκειμένου να τους αποδοθεί αυτό το οποίο εντελώς άδικα τους αποστερήθηκε στο παρελθόν.
Όλες οι Αρχές, οι Φορείς και οι Παράγοντες της Ημαθίας, οφείλουν και πρέπει να στρατευθούν σε αυτή την υπόθεση, κατά τρόπο ώστε το Θεραπευτήριο Χρονίων Παθήσεων επιτέλους να υλοποιηθεί.
