Όταν η μπαρόκ όπερα συναντά τον αστικό χώρο και ταξιδεύει από τη Βέροια στη Βενετία
Η site-specific προσέγγιση της όπερας Η Στέψη της Ποππαίας του Claudio Monteverdi, που παρουσιάστηκε στη Βέροια, αποτέλεσε το αντικείμενο masterclass του Τάσου Πρωτοψάλτου στην Accademia di Belle Arti di Venezia.
Η καλλιτεχνική δράση που αναπτύχθηκε στη Βέροια, εμπνευσμένη και σκηνογραφικά σχεδιασμένη από τον Τάσο Πρωτοψάλτου, επιχείρησε να επαναπροσδιορίσει τη μπαρόκ όπερα μεταφέροντάς την από τη συμβατική θεατρική σκηνή στον ίδιο τον αστικό χώρο. Ο ιστορικός χαρακτήρας της πόλης δεν χρησιμοποιήθηκε ως απλό σκηνικό φόντο, αλλά ως ενεργό στοιχείο της αφήγησης, όπου η αρχιτεκτονική, η μνήμη και η υλικότητα του τόπου λειτούργησαν ως αναπόσπαστα μέρη της σκηνογραφικής σύνθεσης.
Στην παραγωγή συμμετείχε η σοπράνο Μαρία Παλάσκα, με καταγωγή από τη Βέροια και διεθνή καλλιτεχνική παρουσία, η οποία συνέβαλε ουσιαστικά στη μουσική και δραματουργική ανάπτυξη της site-specific ανάγνωσης του έργου. Η σύμπραξη αυτή ανέδειξε τη δυνατότητα σύνδεσης της τοπικής πολιτιστικής ταυτότητας με τη διεθνή καλλιτεχνική εμπειρία, δημιουργώντας μια γόνιμη γέφυρα ανάμεσα στον τόπο και τον ευρύτερο ευρωπαϊκό διάλογο.
Στη Βενετία, ο Τάσος Πρωτοψάλτου παρουσίασε τη μεθοδολογία αυτής της χωρικής προσέγγισης, αναδεικνύοντας τη σχέση μεταξύ μουσικής δομής, σκηνικού χώρου και δραματουργίας. Η Στέψη της Ποππαίας, με τη θεματική της εξουσίας και της φιλοδοξίας, αποτέλεσε αφετηρία για έναν σύγχρονο προβληματισμό γύρω από τον ρόλο του χώρου στη θεατρική εμπειρία και τη δυναμική επανερμηνεία της μπαρόκ αισθητικής στο σημερινό αστικό περιβάλλον.
Η ανταλλαγή απόψεων με φοιτητές και διδάσκοντες της Ακαδημίας ανέδειξε τη δυναμική που μπορεί να αποκτήσει μια καλλιτεχνική πρωτοβουλία που γεννιέται στην ελληνική περιφέρεια όταν συνομιλεί ισότιμα με διεθνείς ακαδημαϊκούς και δημιουργικούς θεσμούς. Η σύνδεση Βέροιας και Βενετίας επιβεβαιώνει ότι η σύγχρονη σκηνογραφική έρευνα, όταν διαθέτει σαφή αισθητική κατεύθυνση και χωρική συνείδηση, μπορεί να διαμορφώσει ουσιαστική παρουσία στον ευρωπαϊκό πολιτιστικό χάρτη.
Η δράση αυτή εντάσσεται στη συνολικότερη καλλιτεχνική αναζήτηση του Τάσου Πρωτοψάλτου γύρω από τη σκηνογραφία ως δομικό αφηγηματικό εργαλείο και τη δυνατότητα του θεάτρου να διαλέγεται δημιουργικά με τον τόπο και την ιστορία του.
