Παρουσιάστηκε στην Δημόσια Βιβλιοθήκη Βέροιας το βιβλίο της συνταξιούχου Εκπαιδευτικού Ελένης Μουστιάκα – Μπατσαρά, με τίτλο «Στα χρόνια τα καποτ’ να».
Πρόκειται για ένα διήγημα γραμμένο στο Βεροιώτικο γλωσσικό ιδίωμα. Το βιβλίο συνοδεύεται από CD με αφήγηση του διηγήματος από την συγγραφέα αλλά και τρία αστικά τραγούδια της Βέροιας, τα οποία τραγουδά ο ήρωας του βιβλίου στην αγαπημένη του, τα οποία προέρχονται από το CD που πρόσφατα εξέδωσε η ΚΕΠΑ.
Την παρουσίαση έκαναν ο Γεράσιμος Γεράσιμος ιδρυτής του Κέντρου Ξένων Γλωσσών «Λέξις» και των εκδόσεων Super Course και εκδότης του βιβλίου και ο Παύλος Πυρινός θεολόγος και συγγραφέας.
Ο κ. Καλλιγάς αναφέρθηκε στην γνωριμία του με την συγγραφέα και στάθηκε στις μνήμες που ξυπνά στους μεγαλύτερους το γλωσσικό ιδίωμα της Βέροιας.
Ο Παύλος Πυρινός τόνισε ότι η συγγραφέας με το βιβλίο της τιμά την Βεροιώτικο ντοπιολαλιά, δείχνει την αγάπη της για την Βέροια και αναδεικνύει τις απαγορεύσεις της εποχής στις κοπέλες. «Είναι έξυπνος και πετυχημένος ο τρόπος που χρησιμοποιεί τη ντοπιολαλιά, το πώς παρουσιάζει τα ήθη και έθιμα της εποχής καθώς και τις συνήθειες των κατοίκων της τότε Βέροιας» σχολίασε ο κ. Πυρινός.
Ο κ. Πυρινός είπε ακόμη ότι η Ελένη Μουστιάκα – Μπατσαρά είναι μετά τους Λόλη Σμυρνή, Ανέστη Τζαφερόπουλο, Στέλιο Σβαρνόπουλο, Βούλα Χατζίκου, η συγγραφέας που ασχολείται με το Βεροιώτικο γλωσσικό ιδίωμα.
Η συγγραφέας από την πλευρά της τόνισε ότι συχνά από ένα τυχαίο γεγονός οι άνθρωποι ανασύρουν μνήμες. Συνεχίζοντας , εξήγησε: «Ήταν ένα παγωμένο χειμωνιάτικο βράδυ του 2017 όταν ξεφυλλίζοντας ένα οικογενειακό άλμπουμ φωτογραφιών, βρέθηκα μπροστά σε μια φωτογραφία του 1924 όπου απεικονιζόταν η μεγάλη αδελφή του πατέρα μου, νεαρό κοριτσόπουλο, φορώντας τη Βεροιώτικη αρχοντική φορεσιά.
Η φωτογραφία αυτή πυροδότησε συγκινήσεις, μνήμες και αναπολήσεις και έγινε αφορμή να γράψω το ανά χείρας αφήγημα: ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΚΑΠΟΤ’ΝΑ.
Αποφάσισα να το γράψω έτσι απλά και ξαφνικά, χωρίς επειδή… και χωρίς διότι… Ήταν μια ανάγκη της ψυχής μου να ακολουθήσω ένα νοσταλγικό μονοπάτι μνήμης που θα με οδηγούσε κάποιες δεκαετίες πίσω, για να αναζητήσω ίσως, ποιός ξέρει, τον αόρατο μίτο που με συνδέει με τις ρίζες μου.
Έτσι ξεκίνησα αυτό το «οδοιπορικό μνήμης» και άρχισα να «απελευθερώνω» στο άψυχο λευκό χαρτί, σκέψεις και συναισθήματα και να μετουσιώνω τις αναμνήσεις μου σε γραπτό λόγο, επιβεβαιώνοντας τη ρήση του Όσκαρ Ουάϊλντ: «Μνήμη είναι το ημερολόγιο της ζωής μας που το κουβαλάμε πάντα μαζί μας».
Το βιβλίο εκδόθηκε από τις εκδόσεις Super Course αφιλοκερδώς και τα έσοδα θα διατεθούν στην Φιλόπτωχο Αδελφότητα Κυριών Βέροιας.
