Δεν είναι πίνακας ανακοινώσεων. Και σίγουρα δεν είναι χώρος ανεξέλεγκτης ανάρτησης κάθε σκέψης που βαφτίζεται «είδηση» ή «άποψη».
Το τελευταίο διάστημα ακούστηκαν παράπονα —ή, πιο σωστά, κλαψουρίσματα— για ανακοινώσεις που δεν δημοσιεύτηκαν στα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Μια αντίδραση που φανερώνει μια βαθύτερη παρεξήγηση: την αντίληψη ότι ό,τι αποστέλλεται, αυτομάτως και άκριτα, οφείλει να δημοσιεύεται.
Δεν λειτουργεί έτσι η δημοσιογραφία.
Κάθε κείμενο που φτάνει σε ένα μέσο αξιολογείται. Σταθμίζεται η ουσία του, η τεκμηρίωση, η σοβαρότητα, αλλά κυρίως το αν αφορά και ενδιαφέρει το αναγνωστικό κοινό. Η δημοσίευση δεν είναι υποχρέωση — είναι ευθύνη. Και η ευθύνη αυτή δεν επιτρέπει εκπτώσεις.
Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς: δεν είναι όλα τα κείμενα στην ίδια κατηγορία. Υπάρχουν ανακοινώσεις με περιεχόμενο, σκέψη και λόγο. Υπάρχουν όμως και άλλες που δεν ξεπερνούν το επίπεδο της προσωπικής εμμονής, της πρόχειρης άποψης ή της ασύντακτης αγανάκτησης. Κείμενα χωρίς αρχή, μέση και τέλος, χωρίς τεκμηρίωση, χωρίς σαφή στόχο. Αυτά δεν συνιστούν ενημέρωση.
Και όχι, δεν είναι λογοκρισία η απόρριψή τους. Είναι στοιχειώδης επαγγελματισμός.
Ακόμη περισσότερο, όταν το ύφος και το περιεχόμενο γεννούν εύλογες απορίες για τη νηφαλιότητα του συντάκτη. Γιατί όταν ο λόγος εκτρέπεται σε ασυναρτησία, υπερβολή ή ακατανόητη επιθετικότητα, τότε το ζήτημα δεν είναι αν πρέπει να δημοσιευτεί — είναι αν πρέπει να γραφτεί εξαρχής.
Τα τοπικά μέσα δεν είναι «χώρος εκτόνωσης». Δεν είναι προσωπικά ημερολόγια, ούτε μικρόφωνα χωρίς φίλτρο. Είναι θεσμοί ενημέρωσης, με ρόλο, ευθύνη και —κυρίως— κριτήριο.
Και το κριτήριο αυτό δεν είναι διαπραγματεύσιμο.
Όσοι επιθυμούν να ακουστεί η φωνή τους, καλό είναι να ξεκινούν από τα βασικά: σαφήνεια, σοβαρότητα, σεβασμό στον αναγνώστη. Γιατί η δημοσιότητα δεν είναι δικαίωμα άνευ όρων — είναι αποτέλεσμα ουσίας.
