Η περιοδική έκθεση ζωγραφικής με τίτλο «Το λίγο του Χρόνου» της Πολυξένης Αδάμ – Βελένη, Διευθύντριας του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης εγκαινιάστηκε την Τετάρτη 5 Απριλίου, στο Βυζαντινό Μουσείο Βέροιας.
Η Προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ημαθίας Αγγελική Κοτταρίδη μίλησε για τη ζωγράφο – ποιήτρια, για το βιβλίο της «Το λίγο του Χρόνου» κι ανέγνωσε ποιήματα που την εντυπωσίασαν. Ο Αρχιτέκτονας – Εικαστικός Δημήτρης Κουκούδης μίλησε για τους πίνακες ζωγραφικής και τέλος η ίδια η καλλιτέχνης.
«Η έκθεση έχει θέμα τους τόπους όπου πηγαίνω κι ότι με εντυπωσιάζει και θέλω να το κρατήσω στη μνήμη μου. Μπορεί να είναι ένα λουλούδι αυτό που με εντυπωσιάζει ή να μου έχουν φέρει δώρο το λουλούδι και να θέλω να το αποτυπώνω για να μη φύγει ποτέ από τη ζωή μου. Όλοι οι πίνακες έχουν μία δική τους ιστορία. Είναι πολύ συναισθηματική ζωγραφική όλη αυτή και πολύ άμεσα συνδεδεμένη μαζί μου. Πρόκειται για τους τόπους που επισκέπτομαι στα ταξίδια μου, οι τόποι που χαλαρώνω ή ξεκουράζομαι, οι τόποι που τους πλάθω με τη φαντασία μου, όπως θα ήθελα να είναι ή όπως θέλω εγώ να τους κρατήσω στη μνήμη μου… Είναι διάφορα αναμνηστικά κομμάτια φίλων, συγγενών ή ανθρώπων που με ενδιαφέρει να έχω σχέση μαζί τους, που τα ζωγραφίζω για να τα κρατάω. Όλα αυτά τα λουλούδια που βλέπουμε στην έκθεση, είναι λουλούδια που μου έχουν προσφερθεί και μπορώ για το καθένα να αφηγηθώ μια ιστορία. Οι πίνακες έχουν δυνατά χρώματα. Όλοι είναι με λάδι, ένα μαγικό υλικό που δίνει πλαστικότητα στο έργο, ένα βάθος που δεν το δίνουν τα άλλα υλικά. Αυτοί οι πίνακες είναι μια δουλειά που ξεκίνησε από το 2011 και μετά… Κάνω ποίηση με τη ζωγραφική και ζωγραφική με την ποίηση», ανέφερε η Πολυξένη Αδάμ – Βελένη.
Όπως μπορούμε να διαβάσουμε και στο βιβλίο «Το λίγο του Χρόνου», παράλληλα με τα ποιήματα, η ζωγράφος αποτυπώνει τα μέρη που έχουν περάσει μέσα της συναισθηματικά, στο μυαλό και τη μνήμη και ουσιαστικά είναι η ζωή της.
Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 28 Απριλίου.
{jlex}flickr:72157680256964731{/jlex}
“Η Πολυξένη Βελένη ή Τζένη Αδάμ (όπως η ίδια υπογράψει τα έργα της) σχεδόν αυτο-δίδακτη, με σπουδές ζωγραφικής μόνο διά αλληλογραφίας κατά την εφηβεία της, πρωτοεμφανίζεται στον χώρο της εικαστικής τέχνης και μας συστήνει την ομορφιά μέσα από ένα προκλητικό παιχνίδι χρωμάτων.
Η ζωγραφική της προσδιορίζεται κατά κύριο λόγο από την αγάπη της για τη φύση. Στα έργα της αποτυπώνονται στιγμές από τις τέσσερις εποχές του χρόνου μέσα από τοπία, φυλλώματα και άνθη τα οποία μαγνήτισαν το βλέμμα της. Η ζωγραφική της χαρακτηρίζεται από ένα προσωπικό ύφος που συνδυάζει στοιχεία πρώιμης αναγέννησης, ιμπρεσιονιστικής και εξπρεσιονιστικής τέχνης με μια διαφαινόμενη, ίσως φωβ διάθεση. Κυριαρχεί ο ρεαλισμός στην απεικόνιση των μορφών με εμφανείς δυνατές πινελιές. Τα έργα, όλα ελαιογραφίες χαρακτηρίζονται από την απλότητα στις μορφές και στη σύνθεση, καθώς και από τα έντονα χρώματα που απλώνονται πλακάτα. Το συναίσθημα υποστηρίζεται μέσα από την ένταση των χρωμάτων, μέσα σε μια προσπάθεια απόδοσης της πραγματικότητας με λιτότητα και στερεότητα. Η μοναχικότητα, η απομόνωση, η νοσταλγία, η τρυφερότητα, αλλά και μια αίσθηση του παιχνιδιού, της αναμονής της προσμονής του ανεκπλήρωτου ή του τυχαίου επανέρχονται συνδυαστικά στα έργα της. Το όλον και το μέρος η λεπτομέρεια και το σύνολο την απασχολούν εμμονικά. Η ανθρώπινη μορφή εμφανίζεται επιλεκτικά και κατ’ εξαίρεση, μόνο σαν σχόλιο στα θέματα της. Η έμφαση στο χρώμα αποτυπώνεται με τονικές διαβαθμίσεις και κάποια αυθαιρεσία, οι οποίες υπακούουν στην προσωπική διάθεση της δημιουργού να αποδώσει υποκειμενικά κάθε θέμα μέσα από την άμεση εντύπωση που της προκάλεσαν οι εικόνες τις οποίες αντίκριζε κάθε φορά στις περιπλανήσεις της. Το χρώμα έντονο, καθαρό, προκλητικό, επιθετικό, συχνά αποσυνδέεται από το αντικείμενο που εικονίζει, ενώ άλλοτε ενισχύει τη σύνθεση μέσα στα έργα της. Καμιά φορά η δύναμη της χρωματικής της παλέτας την παρασύρει σε μια παιδικότητα και μια naivite, άλλοτε σε ένα παιχνίδι με το μη πραγματικό ή το παράλογο. Θα υποστήριζε κανείς ότι η Πολυξένη Βελένη μπορεί και ονειρεύεται μπροστά στις εικόνες που αποτύπωσε το βλέμμα της με το τελικό αποτέλεσμα περισσότερο ως δημιούργημα δικό της παρά ως πιστή αντιγραφή μιας πραγματικότητας. Με τον τίτλο της πρώτης ατομικής της έκθεσης ‘Όυ-τοπία, 4 εποχές”, ίσως θέλει η ίδια να υπογραμμίσει την αγάπη της για τη φύση, μετουσιώνοντας υποκειμενικά αυτή την ωραιότητα σε μια προσωπική ουτοπία. Έτσι, τα τοπία με τα οποία συναντιέται μετατρέπονται σε ου-τοπία μέσα από την αποτύπωση της ομορφιάς τους σε μια ιδεατή, και συνάμα δημιουργική, κατάσταση συναισθηματικής φόρτισης και χρωματικής εξιδανίκευσης”.
Κική Βέλκου
συγγραφέας / εικαστικός
