Η Φωτεινή Πανοπούλου, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της ΟΛΜΕ, βρέθηκε στην Ημαθία, πραγματοποιώντας περιοδεία σε σχολικές μονάδες της περιοχής, στο πλαίσιο της προετοιμασίας της απεργιακής κινητοποίησης της 25ης Νοεμβρίου.
Κατά την επίσκεψή της, είχε επαφές με εκπαιδευτικούς, ενώ συναντήθηκε και με τον Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ημαθίας, θέτοντας ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία των σχολείων, τα εκπαιδευτικά κενά και τη διαδικασία αξιολόγησης.
Σε αναλυτική συνέντευξη που παραχώρησε στον «Πληροφοριοδότη» και στον Αντώνη Χατζηκυριακίδη, η κ. Πανοπούλου περιγράφει μια ιδιαίτερα δύσκολη κατάσταση στη δημόσια εκπαίδευση, υποστηρίζοντας ότι οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με οικονομική υποβάθμιση, αυξανόμενες εργασιακές υποχρεώσεις και ένα κλίμα πιέσεων που, όπως καταγγέλλει, συνδέεται με την εφαρμογή της αξιολόγησης.
Παράλληλα, αναφέρεται στις δυσκολίες των νεοδιόριστων και των αναπληρωτών, στην κατάσταση των σχολικών υποδομών, στις διεκδικήσεις του κλάδου και στις προϋποθέσεις για τη συνέχιση των κινητοποιήσεων.
«Καλούμε τους συναδέλφους να συμμετάσχουν καθολικά στην απεργία»
Βρίσκεστε στην Ημαθία στο πλαίσιο της προετοιμασίας της απεργιακής κινητοποίησης. Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να μεταφέρετε στους εκπαιδευτικούς και ποια είναι τα βασικά αιτήματα;
Η ΟΛΜΕ αποφάσισε, στο πλαίσιο της δημοσιοϋπαλληλικής απεργίας στις 25 Νοεμβρίου, να ενισχύσει σε όλη την Ελλάδα την προσπάθεια των τοπικών σωματείων, των ΕΛΜΕ, ώστε να οργανωθεί η μαζική συμμετοχή στην κινητοποίηση.
Στην πραγματικότητα, καλούμε τους συναδέλφους να κλείσουν τα σχολεία στις 25 Νοεμβρίου και να συμμετάσχουν καθολικά στην απεργία, διότι έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι.
Η κατάσταση στη δημόσια εκπαίδευση είναι πάρα πολύ άσχημη. Υπάρχουν χιλιάδες κενά. Οι φετινοί μόνιμοι διορισμοί ήταν σταγόνα στον ωκεανό. Ήταν περίπου 5.500, όταν τα κενά έφταναν, σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλούμαστε, τις 55.000. Ουσιαστικά, οι μόνιμοι διορισμοί μόλις που κάλυπταν τις αποχωρήσεις.
Ακόμη και μετά από τρεις φάσεις προσλήψεων αναπληρωτών, τα σχολεία εξακολουθούν να λειτουργούν με σημαντικές ελλείψεις. Γίνεται προσπάθεια να καλυφθούν με υποχρεωτικές υπερωρίες, με διεύρυνση του ωραρίου των συναδέλφων και με πρακτικές που παραβιάζουν τα εργασιακά τους δικαιώματα.
Αυτό συμβαίνει και εδώ, στην Ημαθία, όπου εξακολουθούν να υπάρχουν κενά.
Παράλληλα, έχουμε σοβαρά προβλήματα στις σχολικές υποδομές. Γινόμαστε συνεχώς μάρτυρες περιστατικών με ατυχήματα, πτώσεις σοβάδων και προβλήματα σε παλαιά, κακοσυντηρημένα κτίρια. Πολλά σχολεία κατασκευάστηκαν πριν από το 1985 και δεν έχουν πραγματοποιηθεί οι απαραίτητοι δευτεροβάθμιοι προσεισμικοί έλεγχοι.
Είδαμε, για παράδειγμα, το περιστατικό με τη διαρροή αερίου στην Γκράβα, αλλά και περιστατικά σε άλλες περιοχές.
Επιπλέον, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι ελλείψεις προσωπικού, προχωρούν σε συγχωνεύσεις τμημάτων. Έχουμε τάξεις με 25, 27, ακόμη και 28 μαθητές. Είναι προφανές ότι αυτές οι συνθήκες δεν εξασφαλίζουν την ποιότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
«Η απώλεια του εισοδήματός μας φτάνει το 40%»
Πέρα από τα κενά και τις συνθήκες λειτουργίας των σχολείων, ποια είναι τα οικονομικά αιτήματα των εκπαιδευτικών;
Οι μισθοί μας βρίσκονται πλέον στο όριο της επιβίωσης, αν όχι και κάτω από αυτό.
Η απώλεια του εισοδήματος των εκπαιδευτικών από την περίοδο των μνημονίων, με την εφαρμογή του ενιαίου μισθολογίου και την κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, υπολογίζεται περίπου στο 40%.
Την ίδια περίοδο αυξήθηκε το διδακτικό μας ωράριο τουλάχιστον κατά δύο ώρες, ενώ σήμερα προστίθενται συνεχώς νέες υποχρεώσεις.
Πέρυσι, η αύξηση που δόθηκε από την κυβέρνηση αντιστοιχούσε, όπως έχουμε επισημάνει, σε περίπου 80 λεπτά την ημέρα. Όταν συνυπολογίσουμε την ακρίβεια, την ενεργειακή κρίση και τη συνολική απώλεια εισοδήματος, αντιλαμβάνεται κανείς ότι ένας εκπαιδευτικός δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στις βασικές ανάγκες του.
Ακόμη και ένα ζευγάρι εκπαιδευτικών ζει πραγματικά στο όριο της επιβίωσης.
Στις συναντήσεις μας με την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, την υπουργό κ. Ζαχαράκη και τον γενικό γραμματέα, η μόνιμη απάντηση που εισπράττουμε είναι ότι δεν υπάρχουν χρήματα.
Εμείς υποστηρίζουμε ότι πρόκειται για ζήτημα πολιτικών επιλογών. Στην ανακοίνωση του Διοικητικού Συμβουλίου της ΟΛΜΕ επισημαίνουμε ότι, ενόψει και της κατάθεσης του προϋπολογισμού, χρήματα κατευθύνονται σε εξοπλιστικά προγράμματα, ενώ υπάρχουν και οι δημοσιονομικοί περιορισμοί που θέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση με το Σύμφωνο Σταθερότητας.
Θεωρούμε ότι πρέπει να δοθεί προτεραιότητα στις κοινωνικές δαπάνες, στην παιδεία, στην υγεία και στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων.
Διεκδικούμε γενναίες πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, αφορολόγητο όριο 12.000 ευρώ και ουσιαστική αύξηση των δαπανών για τη δημόσια εκπαίδευση.
Ζητάμε επίσης μόνιμους διορισμούς που θα καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες των σχολείων και πλήρη σεβασμό των εργασιακών μας δικαιωμάτων.
«Υπάρχει μεγάλη αγανάκτηση – Οι εκπαιδευτικοί έχουν φτάσει στα όριά τους»
Ποια είναι η ανταπόκριση που συναντάτε στις περιοδείες σας; Υπάρχει διάθεση μαζικής συμμετοχής ή διαπιστώνετε κόπωση και απογοήτευση από τις προηγούμενες κινητοποιήσεις;
Αυτό που συναντάμε είναι μια πάρα πολύ μεγάλη αγανάκτηση των εκπαιδευτικών.
Οι περισσότεροι συνάδελφοι βρίσκονται στα όρια της αντοχής τους. Πέρα από τα οικονομικά προβλήματα και τις δυσκολίες στη διδασκαλία, έχουν φορτωθεί πάρα πολλές επιπλέον ευθύνες και γραφειοκρατικές διαδικασίες.
Μέσα από νέους θεσμούς, όπως αυτός του υπεύθυνου σχολικής ζωής, καλούμαστε πολλές φορές να αναλάβουμε ρόλους ψυχολόγου, κοινωνικού λειτουργού ή ακόμη και νοσηλευτή, επειδή δεν υπάρχουν οι αντίστοιχοι επαγγελματίες στα σχολεία.
Μας ζητούν ακόμη να εκπονούμε σχέδια για την ασφάλεια των σχολικών κτιρίων και την αντιμετώπιση σεισμών, αναλαμβάνοντας ουσιαστικά ευθύνες που θα έπρεπε να ανήκουν σε εξειδικευμένους επιστήμονες και τεχνικές υπηρεσίες.
Από την άλλη πλευρά, η συμμετοχή στην απεργία αποτελεί μια οικονομική θυσία για τον εκπαιδευτικό, ιδιαίτερα με τους σημερινούς μισθούς.
Ωστόσο, οι απεργίες που έχουν πανδημοσιοϋπαλληλικό ή ευρύτερο πανεργατικό χαρακτήρα αντιμετωπίζονται διαφορετικά από τους συναδέλφους. Θεωρούν ότι μπορούν να στείλουν ένα ισχυρότερο μήνυμα στην κυβέρνηση.
Στη συγκεκριμένη κινητοποίηση συμμετέχουν και εργατικά κέντρα σε διάφορες περιοχές της χώρας, γεγονός που της προσδίδει ευρύτερα χαρακτηριστικά.
Εκείνο που μπορεί να εγγυηθεί τη μεγάλη συμμετοχή είναι οι συνάδελφοι να γνωρίζουν ότι θα υπάρξει συνέχεια, ένα οργανωμένο πρόγραμμα δράσης και μια προοπτική αποτελέσματος.
«Η κυβέρνηση επιχειρεί να εμφανίσει ότι τα σχολεία λειτουργούν κανονικά»
Έχουμε φτάσει στον Νοέμβριο. Εξακολουθούν να υπάρχουν κενά εκπαιδευτικών στα σχολεία; Πώς επηρεάζουν τη λειτουργία τους και τη μόρφωση των μαθητών;
Τα κενά είναι πάρα πολλά και το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα σοβαρό φέτος.
Η κυβέρνηση, κατά την άποψή μας, επιχειρεί να εμφανίσει προς την κοινωνία ότι τα σχολεία λειτουργούν κανονικά, ενώ στην πραγματικότητα εξακολουθούν να λείπουν καθηγητές.
Υπάρχει ένας διοικητικός μηχανισμός, από τις διευθύνσεις εκπαίδευσης μέχρι τις διευθύνσεις των σχολικών μονάδων, μέσω του οποίου μεταφέρονται πιέσεις για να καλυφθούν τα κενά χωρίς τις απαραίτητες προσλήψεις.
Έχουν δοθεί, όπως καταγγέλλουμε, εντολές για επιμήκυνση του ωραρίου των συναδέλφων και για διαμόρφωση των προγραμμάτων με τέτοιον τρόπο ώστε οι εκπαιδευτικοί να παραμένουν στο σχολείο από τις 8 το πρωί μέχρι τις 2 το μεσημέρι, προκειμένου να αντιμετωπίζονται οι ελλείψεις.
Αυτό, όμως, δεν λύνει το πρόβλημα.
Εμείς προσπαθούμε να υπερασπιστούμε τα εργασιακά δικαιώματα των συναδέλφων και ζητάμε να δημοσιοποιηθούν τα πραγματικά κενά.
Καλούμε και τους γονείς να διαμαρτύρονται και να διεκδικούν τις αναγκαίες προσλήψεις.
Δεν θέλουμε να αποκρύπτεται η κατάσταση. Δεν αρκεί να ανακοινώνονται κάποιες προσλήψεις, όταν εξακολουθούν να υπάρχουν τόσες ελλείψεις.
Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι προχωρά σε προσλήψεις και παρεμβάσεις για τη βελτίωση της εκπαίδευσης. Αναγνωρίζετε κάποια θετική αλλαγή ή θεωρείτε ότι η κατάσταση επιδεινώνεται;
Το ουσιαστικό ερώτημα είναι κατά πόσο οι προσλήψεις ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες.
Όταν εξακολουθούν να υπάρχουν χιλιάδες κενά, όταν συγχωνεύονται τμήματα και όταν οι εκπαιδευτικοί καλούνται να καλύψουν ελλείψεις με πρόσθετη εργασία, δεν μπορούμε να μιλάμε για ουσιαστική αντιμετώπιση του προβλήματος.
Οι ανάγκες των σχολείων πρέπει να καλύπτονται με πραγματικούς διορισμούς και προσλήψεις, όχι με τη μεταφορά των συνεπειών της υποστελέχωσης στους εκπαιδευτικούς.
«Με 840 ευρώ καθαρά, πώς μπορεί να ζήσει ένας νεοδιόριστος μακριά από το σπίτι του;»
Ποια είναι σήμερα η οικονομική κατάσταση ενός εκπαιδευτικού; Μπορεί ένας νεοδιόριστος ή αναπληρωτής να ανταποκριθεί στο κόστος ζωής με τις σημερινές αποδοχές;
Η κατάσταση είναι εξαιρετικά δύσκολη, ιδιαίτερα για τους νεοδιόριστους.
Ο καθαρός μισθός ενός νεοδιόριστου, με τις κρατήσεις, βρίσκεται περίπου στα 840 ευρώ.
Όταν τα ενοίκια έχουν εκτιναχθεί στα ύψη, είναι πρακτικά αδύνατο να ανταποκριθεί κάποιος στις ανάγκες του, ιδιαίτερα όταν υπηρετεί μακριά από τον τόπο κατοικίας του.
Παρά τις υποσχέσεις, δεν υπάρχουν ουσιαστικά προγράμματα στεγαστικής υποστήριξης και διευκόλυνσης αυτών των συναδέλφων.
Στην πραγματικότητα, πολλοί παρουσιάζονται και αναλαμβάνουν υπηρεσία για να μη χάσουν τη θέση τους, χωρίς να γνωρίζουν πώς θα μπορέσουν να επιβιώσουν οικονομικά.
Το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο στα νησιά και στις τουριστικές περιοχές, όπου τα ενοίκια είναι ιδιαίτερα υψηλά και αρκετοί εκπαιδευτικοί αναγκάζονται να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους όταν αρχίζει η τουριστική περίοδος.
Έχουμε δει περιπτώσεις συναδέλφων που αναγκάζονται να διαμένουν σε κάμπινγκ ή ακόμη και στα αυτοκίνητά τους.
Ανάλογες δυσκολίες αντιμετωπίζουν και οι αναπληρωτές, οι οποίοι κάθε χρόνο μετακινούνται από τη μία περιοχή στην άλλη.
Επιπλέον, αρκετοί τοποθετούνται σε δύο ή τρία σχολεία. Σε ειδικότητες με λίγες διδακτικές ώρες, όπως οι ξενόγλωσσοι εκπαιδευτικοί, μπορεί να χρειάζεται να μετακινούνται ακόμη και σε πέντε ή έξι σχολικές μονάδες, που βρίσκονται σε μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους.
Οι συνθήκες για το νεότερο κομμάτι του κλάδου είναι πάρα πολύ άσχημες.
«Οι αναπληρωτές αποτελούν σχεδόν το ένα τρίτο του κλάδου, αλλά δεν έχουν ίσα δικαιώματα»
Ένα ακόμη ζήτημα που θέτετε αφορά τα εργασιακά δικαιώματα των αναπληρωτών. Τι ακριβώς διεκδικείτε;
Ζητάμε πλήρη εξίσωση των δικαιωμάτων των αναπληρωτών με εκείνα των μόνιμων συναδέλφων.
Οι συμβασιούχοι και ελαστικά απασχολούμενοι εκπαιδευτικοί έχουν φτάσει να αποτελούν σχεδόν το ένα τρίτο του κλάδου.
Παρά το γεγονός ότι καλύπτουν πάγιες ανάγκες της εκπαίδευσης, δεν απολαμβάνουν τα ίδια εργασιακά δικαιώματα.
Υπάρχουν σοβαρές ανισότητες στις άδειες. Όταν ένας αναπληρωτής χρειαστεί να πάρει άδεια, είτε κανονική είτε λόγω ασθένειας, μπορεί να αντιμετωπίσει απώλειες στην προϋπηρεσία ή στις αποδοχές του.
Ιδιαίτερα προβληματική είναι η κατάσταση για τις αναπληρώτριες μητέρες. Τα δικαιώματα μητρότητας δεν είναι αντίστοιχα με εκείνα των μόνιμων εκπαιδευτικών, ενώ υπάρχουν περιορισμοί ακόμη και στον χρόνο κατά τον οποίο μπορούν να κάνουν χρήση της άδειάς τους.
Δεν μπορεί να υπάρχουν εκπαιδευτικοί δύο κατηγοριών μέσα στο ίδιο σχολείο.
Γι’ αυτό ζητάμε πλήρη εξίσωση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των αναπληρωτών με τους μόνιμους.
«Η αξιολόγηση μεταφέρει τις ευθύνες για τα προβλήματα της εκπαίδευσης στους εκπαιδευτικούς»
Το ζήτημα της αξιολόγησης εξακολουθεί να προκαλεί αντιπαράθεση μεταξύ ΟΛΜΕ και Υπουργείου Παιδείας. Γιατί αντιδράτε στο συγκεκριμένο σύστημα και ποια μορφή αξιολόγησης θα μπορούσατε να αποδεχθείτε;
Καταρχάς, θεωρώ ότι αν δεν υπήρχαν οι απειλές και ο φόβος των πειθαρχικών διώξεων, ακόμη και πολλοί συνάδελφοι που αρχικά είχαν θετική άποψη για την αξιολόγηση δεν θα συμμετείχαν στη σημερινή διαδικασία.
Αν η συμμετοχή ήταν πραγματικά προαιρετική, πιστεύω ότι η ανταπόκριση θα ήταν ελάχιστη.
Υπάρχει ένα ουσιαστικό ζήτημα: η παιδαγωγική δουλειά δεν μπορεί να αποτυπωθεί πλήρως με μετρήσιμους δείκτες.
Η δουλειά του εκπαιδευτικού απαιτεί γνώση, θέληση, μεράκι, εμπειρία και καθημερινή προσπάθεια μέσα στην τάξη.
Σήμερα καλούνται να αξιολογηθούν νεοδιόριστοι συνάδελφοι που έχουν εργαστεί επί πολλά χρόνια ως αναπληρωτές, έχουν καλύψει τεράστιες ανάγκες της εκπαίδευσης και διαθέτουν παιδαγωγική επάρκεια.
Και ξαφνικά βρίσκονται αντιμέτωποι με την απειλή ότι, αν δεν ολοκληρώσουν τη διαδικασία αξιολόγησης, δεν θα μονιμοποιηθούν.
Το βασικότερο όμως πρόβλημα είναι άλλο.
Οι εκπαιδευτικοί δεν καθορίζουμε το εξεταστικό σύστημα, τα αναλυτικά προγράμματα, τον αριθμό των μαθητών ανά τμήμα, τις υποδομές των σχολείων ή το αν θα υπάρχουν όλοι οι απαραίτητοι εκπαιδευτικοί από την αρχή της χρονιάς.
Δεν καθορίζουμε ούτε τις συνθήκες μέσα στις οποίες καλούμαστε να διδάξουμε.
Κι όμως, μέσω της αξιολόγησης, επιχειρείται να μεταφερθεί στους εκπαιδευτικούς η ευθύνη για την ποιότητα της εκπαίδευσης.
Εμείς θεωρούμε ότι η αξιολόγηση πρέπει να ξεκινά από την ίδια την εκπαιδευτική πολιτική, από τις ευθύνες του Υπουργείου Παιδείας και από τις συνθήκες που διαμορφώνει το κράτος.
Αντί γι’ αυτό, επιχειρείται να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι, αν ένα σχολείο δεν λειτουργεί καλά, ευθύνονται κυρίως οι εκπαιδευτικοί του.
Αυτή τη λογική δεν την αποδεχόμαστε.
«Έχω 27 μαθητές στην τάξη, από τους οποίους επτά, οκτώ ή εννέα έχουν μαθησιακές δυσκολίες»
Υπάρχουν συγκεκριμένα παραδείγματα που δείχνουν γιατί θεωρείτε ότι η αξιολόγηση δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές συνθήκες της τάξης;
Θα σας μιλήσω από την προσωπική μου εμπειρία.
Υπηρετώ στο 2ο Λύκειο Βριλησσίων, ένα μεγάλο σχολείο, και οι συνθήκες που περιγράφω είναι πραγματικές.
Μπορεί να έχω 27 μαθητές σε μια τάξη και από αυτούς επτά, οκτώ ή εννέα παιδιά να έχουν διαγνωσμένες μαθησιακές δυσκολίες.
Η νομοθεσία προβλέπει συγκεκριμένες ρυθμίσεις για τέτοιες περιπτώσεις, οι οποίες, κατά την άποψή μας, δεν εφαρμόζονται όπως θα έπρεπε.
Πώς μπορεί λοιπόν κάποιος να αξιολογήσει αντικειμενικά την εκπαιδευτική διαδικασία χωρίς να λάβει υπόψη αυτές τις συνθήκες;
Ο κάθε εκπαιδευτικός γνωρίζει τις ανάγκες της τάξης του και διαμορφώνει τις παιδαγωγικές του προτεραιότητες.
Δεν είναι δυνατόν ένας αξιολογητής να παρακολουθήσει ένα μάθημα και να αποτυπώσει με αντικειμενικό τρόπο ολόκληρη την παιδαγωγική δουλειά που γίνεται σε ένα σχολικό έτος.
Διαφωνούμε και με τους δείκτες που χρησιμοποιούνται, καθώς θεωρούμε ότι πολλά στοιχεία της εκπαιδευτικής διαδικασίας δεν είναι μετρήσιμα.
Επιπλέον, διαφωνούμε με τη λογική της κατάταξης των εκπαιδευτικών σε κατηγορίες, όπως άριστοι, καλοί, μέτριοι ή μη προβιβάσιμοι.
Δεν αποδεχόμαστε την τυποποίηση του παιδαγωγικού μας ρόλου.
«Δεν πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει δίκαιο σύστημα αξιολόγησης υπό τις σημερινές συνθήκες»
Θα μπορούσε, ωστόσο, να υπάρξει μια διαφορετική μορφή αξιολόγησης την οποία θα αποδεχόσασταν;
Στο εσωτερικό της ΟΛΜΕ υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις για το συγκεκριμένο ζήτημα.
Το Διοικητικό Συμβούλιο αποτελείται από διαφορετικές παρατάξεις και δεν έχουν όλοι ακριβώς την ίδια αντίληψη.
Εκείνο που θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι ο ίδιος ο διοικητικός μηχανισμός, που καλείται να αξιολογήσει τους εκπαιδευτικούς, δεν αξιολογείται με διαφανή κριτήρια.
Πώς μπορούμε να μιλάμε για δίκαιη αξιολόγηση όταν δεν υπάρχει αντίστοιχη διαφάνεια για εκείνους που θα μας αξιολογήσουν;
Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι υπό τις σημερινές συνθήκες μπορεί να προκύψει ένα πραγματικά δίκαιο σύστημα αξιολόγησης.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι εκπαιδευτικοί αρνούμαστε να βελτιώσουμε τη δουλειά μας.
Αντίθετα, διεκδικούμε εδώ και χρόνια ουσιαστική επιμόρφωση.
Ζητάμε ετήσια επιμόρφωση, ώστε να ενημερωνόμαστε για τις νέες επιστημονικές και παιδαγωγικές εξελίξεις και να μπορούμε να ανταποκριθούμε καλύτερα στις ανάγκες των μαθητών μας.
Δεν θέλουμε αποσπασματικές διαδικασίες ταχύρρυθμης επιμόρφωσης, ούτε την εκχώρηση σημαντικών επιμορφωτικών δραστηριοτήτων σε ιδιωτικούς φορείς.
Θέλουμε ουσιαστική στήριξη του εκπαιδευτικού έργου.
«Φοβόμαστε ότι η κατηγοριοποίηση θα οδηγήσει σε σχολεία πολλών ταχυτήτων»
Έχετε αναφερθεί και στον κίνδυνο κατηγοριοποίησης των σχολείων. Πώς συνδέεται αυτό με την αξιολόγηση;
Η αντίθεσή μας δεν περιορίζεται στην ατομική αξιολόγηση.
Αφορά και την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας, η οποία παρουσιάζεται ως αυτοαξιολόγηση, αλλά στην πραγματικότητα συνδέεται με εξωτερικούς μηχανισμούς εποπτείας και με την κατάταξη των σχολείων.
Έχουμε ήδη εκφράσει την αντίθεσή μας στην κατηγοριοποίηση που θεωρούμε ότι προωθείται και μέσα από θεσμούς όπως τα Ωνάσεια, τα Πρότυπα και τα Πειραματικά σχολεία.
Υπάρχει διεθνής εμπειρία από χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Μεγάλη Βρετανία, όπου, σύμφωνα με τη δική μας εκτίμηση, τέτοιες πολιτικές συνέβαλαν στη δημιουργία σχολείων διαφορετικών ταχυτήτων.
Φοβόμαστε ότι σε μια επόμενη φάση η αξιολόγηση θα συνδεθεί με τη χρηματοδότηση των σχολικών μονάδων.
Ένα σχολείο που δεν θα επιτυγχάνει συγκεκριμένους δείκτες μπορεί να αντιμετωπίζει διαφορετική μεταχείριση ως προς τους διαθέσιμους πόρους.
Αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερες ανισότητες, στην αναζήτηση ιδιωτικών χορηγιών και στη σταδιακή υποχώρηση της κρατικής ευθύνης για τη δημόσια εκπαίδευση.
Εμείς υπερασπιζόμαστε ένα δημόσιο σχολείο που θα παρέχει ίσες μορφωτικές ευκαιρίες σε όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα από την οικονομική κατάσταση της οικογένειάς τους.
«Περίπου 2.500 πειθαρχικά για συμμετοχή στην απεργία-αποχή»
Έχετε καταγγείλει πειθαρχικές διώξεις εκπαιδευτικών για τη συμμετοχή τους στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση. Θεωρείτε ότι δημιουργείται κλίμα πίεσης μέσα στα σχολεία;
Ασφαλώς.
Έχουμε περίπου 2.500 πειθαρχικές διαδικασίες που συνδέονται με τη συμμετοχή εκπαιδευτικών στη νόμιμα προκηρυγμένη απεργία-αποχή από την αξιολόγηση.
Αυτό δημιουργεί ένα ιδιαίτερα αρνητικό κλίμα στα σχολεία.
Η συμμετοχή σε συλλογικές αποφάσεις και σε απεργιακές κινητοποιήσεις αποτελεί συνδικαλιστικό δικαίωμα.
Εμείς επικαλούμαστε και τις σχετικές διατάξεις του Συντάγματος και του δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα, επισημαίνοντας ότι η συμμετοχή σε συλλογικές κινητοποιήσεις δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως πειθαρχικό παράπτωμα.
Παρά την ταλαιπωρία των συναδέλφων και των συνδικαλιστών που τους υπερασπίζονται, στις περισσότερες περιπτώσεις που γνωρίζουμε οι αποφάσεις των πειθαρχικών συμβουλίων είναι αθωωτικές.
Ζητάμε να σταματήσουν όλες οι διώξεις και να μπουν οι σχετικές υποθέσεις στο αρχείο.
Η αξιολόγηση, όπως εφαρμόζεται σήμερα, συνοδεύεται από υποχρεωτικότητα, απειλές και πειθαρχικές διαδικασίες.
Κατά την άποψή μας, αυτό δεν αποσκοπεί στην ουσιαστική βελτίωση της εκπαίδευσης, αλλά στην επιβολή συμμόρφωσης.
Και φυσικά πλήττει και τη συνδικαλιστική δράση.
«Στην Ημαθία θέσαμε το ζήτημα της αξιολόγησης στον Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης»
Από τις επαφές που είχατε στην Ημαθία, ποια προβλήματα σας μετέφεραν οι εκπαιδευτικοί της περιοχής;
Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί στην Ημαθία είναι σε μεγάλο βαθμό κοινά με εκείνα που συναντάμε και στην υπόλοιπη Ελλάδα.
Το πρώτο ζήτημα είναι η οικονομική υποβάθμιση. Οι συνάδελφοι δυσκολεύονται να ζήσουν με αξιοπρέπεια από τον μισθό τους.
Το δεύτερο είναι η εντατικοποίηση της εργασίας. Προστίθενται συνεχώς νέες αρμοδιότητες, χωρίς αντίστοιχη οικονομική αναγνώριση και χωρίς την απαραίτητη υποστήριξη.
Το τρίτο είναι το κλίμα αυταρχισμού και πιέσεων που, κατά την εκτίμησή μας, έχει διαμορφωθεί γύρω από τη διαδικασία αξιολόγησης.
Εδώ στην Ημαθία παραμένουν επίσης εκπαιδευτικά κενά, τα οποία δημιουργούν προβλήματα στη λειτουργία των σχολείων.
Μαζί με την τοπική ΕΛΜΕ θέσαμε αυτά τα ζητήματα και στη συνάντηση που είχαμε με τον Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, κ. Αλατσόπουλο.
Ιδιαίτερα μας απασχολεί το γεγονός ότι στην περιοχή προωθείται η δεύτερη φάση της αξιολόγησης, χωρίς να έχει ολοκληρωθεί η πρώτη.
Θεωρούμε ότι αυτή η επίσπευση μπορεί να συνοδευτεί από νέες πειθαρχικές διαδικασίες εις βάρος συναδέλφων.
Αυτό δεν δημιουργεί συνθήκες ομαλής και δημοκρατικής λειτουργίας στα σχολεία.
«Οι διευθυντές των σχολείων δέχονται πιέσεις και τις μεταφέρουν στους εκπαιδευτικούς»
Πώς αποτυπώνεται στην καθημερινότητα των σχολείων αυτό το κλίμα που περιγράφετε;
Πρέπει να καταλάβουμε ότι οι εκπαιδευτικοί βρίσκονται αντιμέτωποι με τρία μεγάλα προβλήματα ταυτόχρονα.
Έχουν υποστεί οικονομική υποβάθμιση, τους έχουν φορτωθεί συνεχώς νέες αρμοδιότητες και παράλληλα αντιμετωπίζουν απειλές και πειθαρχικές πιέσεις.
Ακόμη και συνάδελφοι που στην αρχή είχαν θετική στάση απέναντι στην αξιολόγηση, σήμερα αντιδρούν στον τρόπο με τον οποίο επιχειρείται να εφαρμοστεί.
Πολύ συχνά επιστρατεύονται οι διευθυντές των σχολικών μονάδων, στους οποίους μεταφέρεται η πίεση από την εκπαιδευτική διοίκηση.
Εκείνοι, με τη σειρά τους, μεταφέρουν αυτή την πίεση στους εκπαιδευτικούς.
Έτσι διαμορφώνεται ένα κλίμα φόβου και ανασφάλειας.
Δεν είναι ένα περιβάλλον που βοηθά ούτε τους εκπαιδευτικούς ούτε τους μαθητές.
Η κυβέρνηση επιδιώκει να εφαρμόσει συγκεκριμένες πλευρές της πολιτικής της, όμως το κλίμα που δημιουργείται μέσα στα σχολεία είναι ιδιαίτερα αρνητικό.
«Η πρώτη ουσιαστική ανταπόκριση θα ήταν να καλυφθούν άμεσα όλα τα κενά»
Τι θα θεωρούσε η ΟΛΜΕ ουσιαστική ανταπόκριση της κυβέρνησης στα αιτήματά της; Υπάρχει περιθώριο για πραγματικές λύσεις;
Το πρώτο και κυριότερο είναι να προχωρήσει άμεσα σε νέα φάση προσλήψεων και να καλύψει όλα τα πραγματικά κενά στα σχολεία.
Αυτό είναι το αυτονόητο.
Δεν μπορεί να έχουμε φτάσει στα μέσα Νοεμβρίου και να εξακολουθούν να υπάρχουν μαθητές που δεν έχουν όλους τους καθηγητές τους.
Χρειάζονται μόνιμοι διορισμοί που θα ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες.
Το δεύτερο είναι οι ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς.
Όχι αυξήσεις που αντιστοιχούν σε λίγα λεπτά την ημέρα, ούτε υποσχέσεις για παροχές σε βάθος χρόνου.
Οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται οικονομική ενίσχυση τώρα.
Όταν ο πρωθυπουργός αναφέρεται σε μελλοντικές παροχές, όπως εκείνες που εξήγγειλε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, εμείς απαντάμε ότι οι ανάγκες μας είναι σημερινές.
Δεν μπορούμε να περιμένουμε μια τριετία για να αντιμετωπίσουμε το κόστος ζωής.
Θέλουμε πραγματική αύξηση των αποδοχών, επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού και ουσιαστική ενίσχυση της δημόσιας εκπαίδευσης.
Αυτές θα ήταν κινήσεις που θα έδειχναν ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει σοβαρά τα προβλήματα του κλάδου.
«Μετά την απεργία θα αποτιμήσουμε τη συμμετοχή και θα αποφασίσουμε τη συνέχεια»
Αν η απεργία της 25ης Νοεμβρίου δεν φέρει τα αποτελέσματα που επιδιώκετε, ποιο θα είναι το επόμενο βήμα; Εξετάζετε κλιμάκωση των κινητοποιήσεων;
Βεβαίως υπάρχει προβληματισμός και σκέψη για τη συνέχεια.
Ωστόσο, το Διοικητικό Συμβούλιο της ΟΛΜΕ αποτελείται από διαφορετικές παρατάξεις και υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις για το πώς πρέπει να κινηθεί ο κλάδος.
Αυτή τη στιγμή έχουμε αποφασίσει να επικεντρωθούμε στην επιτυχία της απεργίας.
Στη συνέχεια θα αποτιμήσουμε τα αποτελέσματα, τα ποσοστά συμμετοχής και τη συνολική ανταπόκριση των εκπαιδευτικών.
Με βάση αυτά τα δεδομένα θα συζητήσουμε και θα αποφασίσουμε τα επόμενα βήματα.
Εκείνο που έχει σημασία είναι να υπάρχει συνέχεια στον αγώνα και μια οργανωμένη προοπτική διεκδίκησης των αιτημάτων μας.
Η περιοδεία στην Ημαθία και το μήνυμα ενόψει της 25ης Νοεμβρίου
Η παρουσία της Φωτεινής Πανοπούλου στην Ημαθία εντάχθηκε στην πανελλαδική προσπάθεια της ΟΛΜΕ να ενισχύσει τη συμμετοχή των εκπαιδευτικών στην απεργιακή κινητοποίηση της 25ης Νοεμβρίου.
Από τη συνέντευξή της στον «Πληροφοριοδότη» προκύπτει ότι η συνδικαλιστική οργάνωση δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα σε τρία ζητήματα: την αποκατάσταση των εισοδηματικών απωλειών, την κάλυψη των εκπαιδευτικών κενών και την αντίθεσή της στον τρόπο εφαρμογής της αξιολόγησης.
Για την Ημαθία, η κ. Πανοπούλου έκανε ειδική αναφορά στα κενά που εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά και στη διαδικασία αξιολόγησης, ζητήματα τα οποία, όπως ανέφερε, τέθηκαν κατά τη συνάντηση με τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
Η ίδια συνέδεσε τις οικονομικές δυσκολίες των εκπαιδευτικών με τη συνολικότερη επιβάρυνση της εργασίας τους, υποστηρίζοντας ότι οι πρόσθετες διοικητικές και παιδαγωγικές αρμοδιότητες, χωρίς την ανάλογη στελέχωση των σχολείων, δυσχεραίνουν την καθημερινή λειτουργία της εκπαίδευσης.
Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι η ΟΛΜΕ θα εξετάσει τη συνέχεια των κινητοποιήσεων μετά την αποτίμηση της συμμετοχής στην απεργία, χωρίς να έχει ληφθεί ακόμη συγκεκριμένη απόφαση για το επόμενο βήμα.















