Γράφει ο Τάσος Βασιάδης
Σε μία έντονα προεκλογικά ατμόσφαιρα και ενώ οι πολιτικές εξαγγελίες διαδέχονται η μία την άλλη, ξεκίνησε η νέα σχολική χρονιά με τους μαθητές, τις οικογένειες τους και τους εκπαιδευτικούς, να ελπίζουν, να αγωνιούν και να προσδοκούν την εξέλιξη της εκπαίδευσης και τις προοπτικές της.
Οι καθιερωμένες τελετές Αγιασμού στα σχολεία, συνοδεύτηκαν με τους δημόσιους χαιρετισμούς από την ηγεσία της χώρας και τους παράγοντες κάθε τοπικής κοινωνίας.
Με αφορμή τις τελετές στα σχολεία, συνήθως επιχειρείται μια δημόσια παράθεση των γενικών αλλά και ειδικότερων θεμάτων που απασχολούν την εκπαίδευση στο σύνολό της.
Πρόσφατα μάλιστα εξαγγέλθηκαν εκ νέου οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για την Εκπαίδευση, στα πλαίσια των καθιερωμένων εγκαινίων της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.
Η σχολική χρονιά που πέρασε χαρακτηρίστηκε, όπως άλλωστε και οι προηγούμενες, από τις δυσκολίες και τα προβλήματα που καταγράφονται κάθε χρόνο, με κυρίαρχη την έλλειψη εκπαιδευτικού προσωπικού και τις υποβαθμισμένες υποδομές, με αποτέλεσμα τα σχολεία να δυσκολεύονται να εκπληρώσουν τον παιδαγωγικό τους ρόλο.
Αποτελεί γενική παραδοχή ότι το ελληνικό σχολείο έχει χάσει μεγάλο μέρος από την ελκυστικότητά του και ότι οι περισσότεροι μαθητές αντιμετωπίζουν τη σχολική εκπαίδευση ως πάρεργο, καθώς το σχολείο υποκαθίσταται συνεχώς από τα φροντιστήρια για βασικές γνώσεις που απαιτείται να κατέχει ένας σύγχρονος νέος, όπως οι ξένες γλώσσες η πληροφορική κλπ, με σημαντικό κόστος για την ελληνική οικογένεια.
Τα προβλήματα εκδηλώνονται εμφανώς στο Γυμνάσιο και οξύνονται στο Λύκειο, το οποίο έχει μετατραπεί σε ένα είδους προθάλαμου των ΑΕΙ, καθώς δίδεται το κύριο βάρος στα μαθήματα που εξετάζονται στις Πανελλήνιες Εξετάσεις, για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Αποτέλεσμα αυτού είναι να έχει περιοριστεί δραματικά το ενδιαφέρον για τις εγκύκλιες γνώσεις που διαμορφώνουν χαρακτήρες, θεμελιώνουν συνειδήσεις και οικοδομούν προσωπικότητες.
Όλοι ασχολούνται κυρίαρχα με τα μαθήματα στα οποία θα εξεταστούν για να επιτύχουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Επί χρόνια το δημόσιο ενδιαφέρον εκφράζεται και περιστρέφεται γύρο από την ανάγκη μεταρρυθμίσεων στην Παιδεία, ως έναν από τους πυλώνες για την ανάπτυξη της χώρας.
Αυτές όμως οι μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για να σηκώσουν την εκπαίδευση από την απαξίωση στην οποία έχει περιέλθει, να της αποδώσουν την σημασία που απαιτείται στην σύγχρονη εποχή και να την εντάξουν στην επαγγελματική και παραγωγική διαδικασία, δεν έρχονται.
Η φετινή χρονιά ας αποτελέσει αφετηρία διαμόρφωσης ενός νέου σχολείου που να ανταποκρίνεται στις σύγχρονες απαιτήσεις.
Ενός σχολείου που θα στοχεύει στην ποιοτική αναβάθμιση της παρεχόμενης γνώσης και στην απόκτηση των εφοδίων που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες.
Ενός σχολείου που θα αποτελεί ζωντανό κοινωνικό χώρο, διάπλασης νέων ανθρώπων με ηθική, αξιακή, ψυχική και γνωστική διάσταση, στον οποίο η ελεύθερη σκέψη, η κριτική στάση και έκφραση και η παιδαγωγική ελευθερία θα είναι από τα βασικά συστατικά του.
Το σύγχρονο αυτό σχολείο, κύτταρο γνώσης και πολιτισμού, επιβάλλεται να είναι ενσωματωμένο στην κοινωνία, την οποία και εν δυνάμει θα αλλάζει, απαντώντας στην προκλήσεις της εποχής.
Η αναγκαία μεταρρύθμιση που απαιτείται να δρομολογηθεί για το σύγχρονο σχολείο και γενικά για την Εκπαίδευση, αποτελεί ευθύνη κάθε Αρχής, κάθε Αρμόδιου Παράγοντα και ολόκληρης της Κοινωνίας απέναντι στο αύριο του τόπου.
