Γράφει ο Τάσος Βασιάδης
Με το γενικότερα βεβαρυμένο κλίμα που κυριαρχεί διεθνώς αλλά και σε εγχώριο επίπεδο, ενώ οι εμπόλεμες εστίες παραμένουν θερμές απειλώντας την παγκόσμια Ειρήνη και η οικονομική κρίση υποβαθμίζει συνεχώς την ποιότητα ζωής των κοινωνιών, την επικαιρότητα απασχολούν συχνά ανακοινώσεις για συλλήψεις νέων συνήθως προσώπων που φέρονται ως χρήστες και διακινητές ναρκωτικών ουσιών, καθώς και για κατασχέσεις ποσοτήτων από τις διωκτικές αρχές.
Η δημοσιότητα που λαμβάνουν αυτές οι αστυνομικές ανακοινώσεις, αναδεικνύει την έξαρση που χαρακτηρίζει αυτή την παραβατική κατάσταση, ως μία διαρκή κοινωνική απειλή.
Αυτή η κοινωνική απειλή εκδηλώνεται κυρίως στις οικογένειες που έχοντας στους κόλπους τους μέλος εξαρτημένο με τις ναρκωτικές ουσίες, αναζητούν εναγωνίως την θεραπευτική κοινότητα ή το κέντρο απεξάρτησης, που θα μπορούσε να τις λυτρώσει από την δυσχερή κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει.
Οι οικογένειες αυτές βιώνουν καθημερινά ένα πραγματικό δράμα που δύσκολα μπορεί να κατανοήσει όποιος δεν έχει προσωπικές εμπειρίες από τις συγκλονιστικές πτυχές του προβλήματος.
Αυτό ωστόσο που πρέπει να γίνει γενικότερα κατανοητό, είναι ότι η διάδοση των ναρκωτικών ουσιών αποτελεί πρόβλημα ολόκληρης της κοινωνίας και όχι μόνο των οικογενειών που πλήττονται.
Ο εν δυνάμει κίνδυνος απειλεί κάθε οικογένεια και ο καθένας κάποια στιγμή μπορεί να βρεθεί στην ίδια απελπιστική θέση.
Η πρόληψη του προβλήματος αποτελεί προφανώς την πιο ασφαλή διέξοδο για τον περιορισμό του και ως ένα βαθμό στον τομέα αυτό επιτελείται αξιόλογο έργο.
Μπορούν όμως να γίνουν πολύ περισσότερα σε επίπεδο ενημέρωσης ξεκινώντας από τα σχολεία, την οικογένεια και συνολικά την κοινωνία.
Η συνεχής, συστηματική και αποτελεσματική πρόληψη, αποτελεί ασφαλή μεθόδευση για την υποχώρηση της καταγραφόμενης αύξησης του αριθμού χρηστών.
Εύλογα όμως αναδεικνύεται ο προβληματισμός, για την διαχείριση όσων έχουν εισέλθει ήδη στον αδιέξοδο δρόμο των ναρκωτικών, των οποίων ο αριθμός είναι ιδιαίτερα ανησυχητικός.
Αυτός ο προβληματισμός επιβάλλεται να αναπτυχθεί με την προσέγγιση ότι οι χρήστες είναι πρώτα από όλα ασθενείς που έχουν ανάγκη θεραπείας.
Αυτή η αναγκαιότητα έχει αναδειχθεί πολλές φορές στο παρελθόν και προβάλλει κάθε μέρα και επιτακτικότερα.
Με τα διάφορα κέντρα απεξάρτησης που λειτουργούν, επιχειρείται η αντιμετώπιση του προβλήματος, που όμως δεν αρκεί, καθώς το φαινόμενο διογκώνεται και καθίσταται κοινή συνείδηση, ότι για τις συνεχώς μεγαλύτερες ανάγκες που ανακύπτουν, απαιτείται συνολικό σχέδιο, στρατηγική και συντονισμός.
Οι αρχές, οι επιστημονικοί και κοινωνικοί φορείς και οι παράγοντες του τόπου οφείλουν να συντονίσουν ουσιαστικά τις δράσεις τους και να κινητοποιηθούν προς αυτή την κατεύθυνση, κάτω από ενιαίο σχεδιασμό.
Το ζήτημα συνδέεται άμεσα με το Δημόσιο Σύστημα Υγείας στον τόπο μας, που χαρακτηρίζεται από υποχρηματοδότηση και υποστελέχωση, με αποτέλεσμα οι Δομές Υγείας να βρίσκονται υπό διαρκή αφόρητη πίεση, εξακολουθώντας να λειτουργούν, χάρις στην μέχρι αυτοθυσίας προσφορά των λειτουργών τους.
Στην περίπτωση όμως των εξαρτημένων από τις ναρκωτικές ουσίες προσώπων, υπάρχει εμφανές κενό που επιβάλλεται να καλυφθεί, για να υπάρξει ουσιαστικό αποτέλεσμα, παράλληλα με την πρόληψη.
Για την κάλυψη του κενού που παρουσιάζει η οργάνωση της απεξάρτησης, επιβάλλεται κυριολεκτικά να σημάνει κοινωνικός συναγερμός.
Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση για την αντιμετώπιση του απειλητικού φαινομένου της ανεξέλεγκτης χρήσης και διακίνησης των ναρκωτικών ουσιών που πλήττει την κοινωνία, η οποία απευθύνεται σε κάθε Παράγοντα του τόπου, σε κάθε Αρχή, σε κάθε Φορέα και σε κάθε Ενεργό Πολίτη.
