Γράφει ο Τάσος Βασιάδης
Αποτελεί θεσμική, πολιτιστική και κυρίως υγειονομική ολίσθηση, η ανεύθυνη κινητικότητα που αναπτύσσεται για την αντικατάσταση βασικών, πάγιων, διαχρονικώς και διεθνώς ισχυόντων επιστημονικών αρχών και κανόνων, με πολιτικές αποφάσεις διαφορετικού περιεχομένου, που ατεκμηρίωτα θέτουν σε επισφάλεια και απειλούν την υγεία των πολιτών.
Χαρακτηριστικό επίκαιρο παράδειγμα αυτής της επισφαλούς κινητικότητας, είναι η πρόσφατη κατάργηση της ιατρικής συνταγογράφησης του αντιγριππικού εμβολίου .
Η ευθύνη και το δικαίωμα του Ιατρού να επιλέγει και να ορίζει τα φάρμακα που πρέπει να χορηγηθούν στον ασθενή για την θεραπεία της κάθε πάθησης του, αλλά και για την πρόληψη κάθε ανθρώπου από ενδεχόμενα νοσήματα, είναι αυτονόητα και ουδέποτε αμφισβητήθηκαν στην Ιστορία της Ιατρικής.
Η επιλογή του φαρμακευτικού σκευάσματος γίνεται, όχι μόνο επί τη βάσει της δραστικής ουσίας που αυτό εμπεριέχει, αλλά αφού συνεκτιμηθούν και όλοι οι παράμετροι που μετέχουν στην αποτελεσματικότητά του όπως το έκδοχο, η φαρμακοκινητική, η τιτλοποίηση, τα θεραπευτικό και προληπτικό παράθυρο, η αποτελεσματικότητα του από ασθενή σε ασθενή, η βιοϊσοδυναμία κλπ.
Η αποκλειστική ευθύνη του Ιατρού για τα θεραπευτικά και προληπτικά αποτελέσματα, αλλά και τις ανεπιθύμητες ενέργειες κάθε φαρμάκου δεν αφορά μόνο την δραστική ουσία, αλλά το σύνολο όλων των επιμέρους στοιχείων που μετέχουν στην σύνθεσή και την αποτελεσματικότητά του.
Δεν είναι τόσο μακρινή η εποχή όπου η χρήση των συσκευασμένων φαρμακευτικών σκευασμάτων δεν είχε ακόμα γενικευτεί και οι Φαρμακοποιοί παρασκεύαζαν τα φάρμακα, βάσει των λεπτομερών ιατρικών συνταγών στις οποίες αναγράφονταν όλες οι εμπεριεχόμενες ουσίες και ο τρόπος παρασκευής.
Ακόμα και σε εκείνη την εποχή όπου η παρέμβαση του Φαρμακοποιού στην παρασκευή του φαρμάκου, μπορούσε να είναι καταλυτική για την αποτελεσματικότητά του, ουδέποτε αμφισβητήθηκε η αποκλειστική ευθύνη και το δικαίωμα του Ιατρού να ορίζει την σύνθεση και τον τρόπο παρασκευής κάθε σκευάσματος.
Η γενίκευση της διάθεσης ετοίμων φαρμακευτικών σκευασμάτων με εμπορικές ονομασίες, που καθιερώθηκε με την ανάπτυξη της φαρμακοβιομηχανίας, δεν έθεσε σε αμφισβήτηση την αυτονόητη αποκλειστική ευθύνη του Ιατρού να επιλέγει το πλέον κατάλληλο φαρμακευτικό σκεύασμα για κάθε περίπτωση, κρίνοντας όχι μόνο με βάση την δραστική ουσία, αλλά και όλες τις παραμέτρους που αναφέρθηκαν προηγουμένως.
Το δικαίωμα της επιλογής των εμπορικών φαρμακευτικών σκευασμάτων μέσω της ιατρικής συνταγογράφησης στο Δημόσιο Ασφαλιστικό Σύστημα, παρέμεινε στην αποκλειστική ευθύνη του Ιατρού μέχρι πρόσφατα.
Ταυτόχρονα όμως υπήρχε η δυνατότητα αγοράς των περισσοτέρων φαρμάκων απευθείας από τους ασθενείς, χωρίς να απαιτείται ιατρική συνταγή, με ευθύνη των Φαρμακοποιών.
Στην εξέλιξη της φαρμακευτικής περίθαλψης των πολιτών, έχει καθιερωθεί από ετών για το Δημόσιο Ασφαλιστικό Σύστημα, η υποχρεωτική ηλεκτρονική συνταγογράφηση.
Μέσω αυτής επιβλήθηκε η αποκλειστική ιατρική συνταγογράφηση της δραστικής ουσίας και εκχωρήθηκε το δικαίωμα επιλογής του φαρμακευτικού σκευάσματος στους Φαρμακοποιούς, με μόνο κριτήριο την χαμηλότερη τιμή εκ των διατεθειμένων ομοειδών γενοσήμων σκευασμάτων στο stock του φαρμακείου.
Παράλληλα παραμένει στους ασφαλισμένους η δυνατότητα απευθείας προμήθειας του φαρμακευτικού σκευάσματος επιλογής τους από τα Φαρμακεία, με ιδία δαπάνη, χωρίς την μεσολάβηση και ευθύνη του Ιατρού.
Η Ιατρική Κοινότητα αντέδρασε και αντιδρά έντονα σε αυτήν την μεθόδευση, κηρύσσοντας της ως εξαιρετικά επικίνδυνη για την δημόσια υγεία και την ασφάλεια των πολιτών.
Επισημαίνει δε ότι η χορήγηση φαρμάκων χωρίς ιατρική ευθύνη και συνταγή, αποτελεί αντιποίηση του ιατρικού επαγγέλματος και σε όλες τις πολιτισμένες χώρες διώκεται ως ποινικό αδίκημα.
Η θεσμική καθιέρωση της ιατρικής συνταγογράφησης για όλα ανεξαιρέτως τα φαρμακευτικά σκευάσματα, συμπεριλαμβανομένων των εμβολίων, δεν είναι απλώς ένα άλλο συνδικαλιστικό και επαγγελματικό αίτημα των Ιατρών, όπως υποβολιμαία επιχειρείται να παρουσιαστεί.
Αποτελεί θεμελιώδη κανόνα για την Δημόσια Υγεία και την ασφαλή περίθαλψη των πολιτών.
