Γράφει ο Τάσος Βασιάδης
Η γενικότερη επισφάλεια σχετικά με την νέα επιδημική έξαρση που διαπιστώνεται μετά την πρόσφατη εορταστική περίοδο, επαναφέρει στην επικαιρότητα τα σημεία του κρατικού προϋπολογισμού που ψηφίστηκε πρόσφατα, τα οποία σχετίζονται με τις προνοιακές δομές που λειτουργούν σε επίπεδο αυτοδιοίκησης και παρέχουν υψηλού επιπέδου υπηρεσίες σε κοινωνικά και οικονομικά αδύναμους συμπολίτες μας.
Η ανεπαρκής χρηματοδότησης των προνοιακών δομών και προγραμμάτων, όπως προβλέπεται από τον προϋπολογισμό, αναμένεται να έχει εμφανείς κοινωνικές συνέπειες, ιδιαίτερα υπό το πρίσμα της νέας επιδημικής έξαρσης.
Με αυτή την πραγματικότητα είναι εμφανής η επιχειρούμενη περιθωριοποίηση της Αυτοδιοίκησης από ακόμα μια σημαντική αρμοδιότητα, αυτή της Κοινωνικής Πρόνοιας.
Είναι γνωστό ότι μέχρι τώρα οι προνοιακές δραστηριότητες όπως τα επιδόματα, η αξιοποίηση προγραμμάτων κοινωνικής πολιτικής κλπ., εμπίπτουν κυρίως στην αρμοδιότητα των Αυτοδιοικήσεων, σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο.
Αυτό άλλωστε είναι και το φυσικότερο αφού η Αυτοδιοίκηση, ως η εγγύτερη προς τους πολίτες εξουσία, είναι σε θέση να γνωρίζει πιο άμεσα και πιο αντικειμενικά τις προνοιακές ανάγκες κάθε επιμέρους κοινωνικής ομάδας και κάθε πολίτη.
Αυτό όμως φαίνεται ότι δεν συνάδει με την βούληση της κεντρικής διοίκησης, η οποία κατά τεκμήριο ασκεί την δική της προνοιακή πολιτική και σε περιφερικό επίπεδο, παρακάμπτοντας τους θεσμοθετημένους φορείς που είναι εντεταλμένοι για αυτή την αποστολή.
Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνει την αντίληψη που έχει καθιερωθεί από δεκαετιών, να εκλαμβάνεται η Αυτοδιοίκηση ως περίπου «αντίπαλος θεσμός» από την κεντρική εξουσία.
Το ζητούμενο βέβαια είναι κατά πόσον η κεντρικώς ασκούμενη προνοιακή πολιτική, μετά και την πρόσφατη πρόβλεψη εκ του προϋπολογισμού, θα επαρκέσει εν μέσω της νέας επιδημικής έξαρσης, να καλύψει επαρκώς τις προνοιακές ανάγκες των κοινωνικά ευαίσθητων συμπολιτών μας.
Σε παρόμοιες περιπτώσεις οι προνοιακές δραστηριότητες περιπλέκονται με επίπονες γραφειοκρατικές διαδικασίες, που οδηγούν τους δικαιούχους εξ ανάγκης να αναζητούν εξωθεσμικές παρεμβάσεις.
Αυτή η ανεπιθύμητη για τα προνοιακές ανάγκες εξέλιξη επιβάλλεται με κάθε τρόπο να διαφοροποιηθεί.
Η περαιτέρω θεσμική και προγραμματική αναβάθμιση της Αυτοδιοίκησης, για την πλήρη ανταπόκριση της στις προνοιακές ανάγκες των εχόντων ανάγκη πολιτών, έχει καταστεί επιτακτική, ιδιαίτερα μετά τις ευαίσθητες συνθήκες που έχουν ανακύψει από την επιδημική κρίση του κορωνοϊού το προηγούμενο διάστημα και την επίκαιρη ενεργειακή και οικονομική κρίση.
Πρόκειται επομένως για μια επιτακτική κοινωνική αναγκαιότητα, για την οποία επιβάλλεται να υπάρξει ευρύτερη απαίτηση και κινητοποίηση.
