Με κέφι, σάτιρα και ανεξάντλητη διάθεση για πείραγμα, αναβίωσε και φέτος στη Βέροια το πατροπαράδοτο έθιμο των Μωμόγερων. Όπως κάθε χρόνο, η Εύξεινος Λέσχη έδωσε τον ρυθμό, μετατρέποντας το πεζοδρομημένο κέντρο της πόλης σε μια υπαίθρια σκηνή λαϊκού θεάτρου, όπου το γέλιο συναντά τη μνήμη και η παράδοση… δεν αφήνει κανέναν ασχολίαστο.
Το μπουλούκι περιόδευσε στους δρόμους, χόρεψε, πείραξε και διασκέδασε μικρούς και μεγάλους, στήνοντας αυθόρμητα δρώμενα σε κάθε γωνιά. Οι ήχοι, τα πειράγματα και οι αυτοσχέδιοι διάλογοι έδιναν τον τόνο, με τους Μωμόγερους να σατιρίζουν τα ανθρώπινα πάθη και τις καθημερινές μας αδυναμίες, όπως ακριβώς προστάζει το έθιμο.
Ξεχωριστή θέση είχε η… ζωηρή «γριά», που κάθε άλλο παρά ηλικιωμένη έδειχνε στη διάθεση και στο ταμπεραμέντο. Με πονηρό βλέμμα και αφοπλιστικό θράσος, πείραζε τους περαστικούς και έμπαινε διαρκώς στο επίκεντρο των δρώμενων, προκαλώντας τις εκρήξεις ζηλοτυπίας του «γέρου». Εκείνος, με υπερβολικές χειρονομίες και θεατρικούς αναστεναγμούς, πάλευε να επιβάλει την… συζυγική τάξη, στήνοντας σκηνές ζηλοτυπίας που σκόρπισαν άφθονο γέλιο στο κοινό.
Ο «γιατρός», με ύφος παντογνώστη, έδινε διαγνώσεις στο πόδι και θεράπευε με… γέλια, την ώρα που ο «διάβολος» παραμόνευε, έτοιμος να κλέψει την παράσταση – και καμιά ψυχή, για το καλό της σάτιρας.
Δεν έλειψε φυσικά και ο «αστυνομικός», που προσπαθούσε μάταια να επιβάλει την τάξη σε ένα έθιμο που γεννήθηκε για να την ανατρέπει, ενώ οι δύο «νύφες», με νάζι, θεατρικές κινήσεις και πονηρά χαμόγελα, προσπαθούσαν να κλέψουν τις καρδιές των ανδρών, μοιράζοντας απλόχερα φιλιά και υποσχέσεις… μόνο για το έθιμο. Οι αντιδράσεις του κοινού ήταν αυθόρμητες, με χειροκροτήματα, γέλια και συμμετοχή στο παιχνίδι.
Οι Μωμόγεροι της Ευξείνου Λέσχης απέδειξαν για ακόμη μία φορά πως η παράδοση δεν είναι στατική, αλλά ζωντανή, σατιρική και βαθιά ανθρώπινη. Στη Βέροια, το έθιμο ξεσήκωσε, διασκέδασε και θύμισε ότι το γέλιο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.
