Ήταν Παρασκευή μεσημέρι, μα η πόλη έμοιαζε να ζει μιαν άλλη ώρα, μιαν άλλη εποχή. Μια εποχή οργής και διεκδίκησης. Εκατοντάδες μαθητές από όλα τα γυμνάσια και τα λύκεια της Βέροιας (ίσως ξεπέρασαν τους 1000) ξεχύθηκαν στους δρόμους, ενώθηκαν σε μια φωνή, μια κραυγή που διέσχισε το κέντρο της πόλης, απαιτώντας δικαιοσύνη για το πολύνεκρο δυστύχημα στα Τέμπη.
Ξεκίνησαν από την Πλατεία Δημαρχείου. Σημαιοφόροι της μνήμης, κρατούσαν πανό με τη φράση που πάγωσε τον χρόνο εκείνο το μοιραίο βράδυ: «Δεν έχω οξυγόνο» – οι τελευταίες λέξεις των παιδιών που δεν πρόλαβαν να σωθούν. Δίπλα τους, συνθήματα που σκίζανε τον αέρα: «Η συγκάλυψη σας δεν θα περάσει», «Ήταν έγκλημα, όχι ατύχημα».
Η πορεία κινήθηκε στους δρόμους της πόλης, κυλώντας σαν ορμητικός χείμαρρος. Πρόσωπα σφιγμένα, βλέμματα αποφασισμένα. Δεν ήταν μια συνηθισμένη μαθητική κινητοποίηση. Ήταν η φωνή μιας γενιάς που αρνείται να μεγαλώσει με ψέματα.
«Δεν θα σιωπήσουμε» έλεγαν τα παιδιά. «Δεν θα ξεχάσουμε» έγραφαν τα μάτια τους. Και κάθε βήμα τους, κάθε φωνή, κάθε γροθιά που σηκωνόταν στον ουρανό, έμοιαζε να υπόσχεται πως αυτός ο κόσμος θα αλλάξει – γιατί η νέα γενιά δεν ανέχεται την αδικία.
Κάποιοι περαστικοί σταμάτησαν. Άλλοι χειροκρότησαν. Άλλοι έσκυψαν το κεφάλι. Γιατί μπροστά τους δεν ήταν απλώς μια διαδήλωση. Ήταν η μνήμη που ζητούσε το δίκιο της. Ήταν η νέα γενιά που δεν διαπραγματευόταν την αλήθεια.
