Γράφει ο Γιώργος Καισαρίδης
Πέμπτη 1 Οκτωβρίου, ξημερώματα.
Η πρωινή ψυχρά αρχίζει να γίνεται αισθητή, το φθινόπωρο είναι εδώ . Η τέλεια θερμοκρασία για πεζοπορία αλλά και για να πούμε καλό μήνα με τον δικό μας τρόπο μαζί με τον Στέφανο που λατρεύει το βουνό όπως και εγώ.
Προορισμός μία άγνωστη σε πολλούς Ακρόπολη ψηλά στο Βέρμιο σε απόκρημνες πλαγιές στα 1250 μέτρα υψόμετρο.
Και όμως τα Βουνά κρύβουν πολλά μυστικά, σε σπηλιές, απότομες χαράδρες και κορυφές.
Μακριά από δρόμους και χωριά, ξεχασμένα σαν τα οφέλη της ζωής στην φύση.
Περπατώντας πάνω από την Κουμαριάς λοιπόν , ανάμεσα σε λατομεία μαρμάρου που άνοιξαν τα σπλάχνα του βουνού αλλά και βλέποντας τις τεράστιες ανεμογεννήτριες που δεν σεβάστηκαν φύση, ορίζοντα, χλωρίδα και πανίδα, δεν σεβάστηκαν την δική μου βούληση αλλά και χιλιάδων ακόμα που σκέφτονται διαφορετικά, προβληματίζομαι και στεναχωριέμαι.
Βλέπετε γνώρισα διαφορετικά το βουνό, αισθάνομαι πόνο σαν να είμαι εγώ το Βέρμιο, σαν κάποιος να παραβίασε κάθε αρχή δικαίου που δένει τον άνθρωπο με την φύση.
Όμως οι εναλλαγές εικόνων και η απομάκρυνση από τα λατομεία με κάνουν να ξεχάσω για λίγο την υπερκαταναλωτική κοινωνία που ζούμε.
Μέσα από την βλάστηση βλέπω το πρώτο υποαλπικό λιβάδι με ένα υπερμεγέθεις πέτρινο μαντρί, όπως νόμισα στην αρχή.
Ο καλά δομημένος μαντροτοιχος όμως συνεχίζει και κυκλώνει μια τραχιά και δύσκολη περιοχή με διάμετρο πάνω – κάτω γύρω στα 3 χιλιόμετρα.
Αρκετά μεγάλο μέγεθος με λίθους καλοσυναρμολογημένους.
Από την μία μεριά υπάρχει το χάος, ένα φαράγγι με μεγάλη κλίση, ενώ μόνο μία μεριά του βουνού δίνει ίσως πιο εύκολη εντός εισαγωγικών πρόσβαση.
Αυτό που εντυπωσιάζει είναι ότι άντεξε αέριδες πολλών μποφόρ, ανεμοθύελλες, χιόνια, κρύα, ζεστές, συνθήκες βουνίσιες.
Επί αιώνες όπως έμαθα αργότερα.
Η θέα από εδώ κόβει την ανάσα αλλά και σου δίνει την δυνατότητα να επιτηρήσεις την περιοχή σε όλα τα σημεία του ορίζοντα.
Μέρος στρατηγικής σημασίας κάποτε, τότε που το σπαθί και το τόξο ήταν τα μόνα όπλα του ανθρώπου (όπως και η θέληση του να αγωνιστεί και να επιβιώσει) και τα “οχυρά αετοφωλιές” , έπαιζαν τεράστιο ρόλο στην επιβίωση φυλών και πόλεων.
Στην ευρύτερη περιοχή νοτιοανατολικά της Κουμαριάς, ψάχνοντας σε αρχεία έμαθα ότι υπάρχει ακόμα το “Μικρό Καστρί” στα 692 μέτρα υψόμετρο μαζί με έναν κιβωτοτιόσχημο τάφο που βρέθηκε κοντά .
Το “πάτωμα” στα 700 μέτρα και το “Κάστρο” (Βρωμοπήγαδο).
Οι αρχαιολόγοι Πουλακάκης και Πέτσας που κάνανε κάποιες έρευνες στην περιοχή εικάζουν ότι οι οχυρώσεις ανάγονται στην “Ύστερη εποχή του σιδήρου” ή και στην κλασική Ελληνιστική περίοδο ενώ δεν αποκλείουν την σύνδεση με τον Φίλιππο Β’, στό πλαίσιο προστασίας και ελένχου των ορεινών περασμάτων.
Όπως και “αν έχει το πράγμα” το μυστήριο παραμένει, τι κρύβεται εκεί ψηλά; ποιοι σκληροτράχηλοι πολεμηστές έζησαν εκεί; ποιοι ηγεμόνες;
Πόσα λίγα τελικά ξέρουμε για την ιστορία μας αλλά και για την φύση μας, τα Βουνά μας και την ύπαρξη μας.
Γνώση που πάει παράλληλα και συμπληρώνει τα κενά μας.
Δείχνοντας μας δρόμους για το μέλλον.
Η φύση και η επιλεκτική μοναξιά σε κάνουν να ενδοσκοπήσεις και να φιλοσοφήσεις αλλά και να εκτιμήσεις τα πάντα, χωρίς να είναι κάτι δεδομένο.
Γύρω σου υπάρχει το τώρα αλλά και αυτό που πέρασε, που χάθηκε, όμως εσύ ζεις το σήμερα στο έπακρο, άσχετα αν γρήγορα γίνεται “χθες”.
Όμως όπως σε όλα αυτό που μετράει είναι η ποιότητα.
Γιώργος Καισαρίδης
Διεθνής ορειβάτης, International Mountain Leader (UIMLA).
