Στην κατάμεστη αίθουσα του κέντρου “Σείριος” στο Μακροχώρι Ημαθίας, το βράδυ της Τσικνοπέμπτης, ζωντάνεψε για άλλη μια χρονιά η παράδοση των Μικρασιατών, μέσα από τον ετήσιο χορό του δραστήριου Συλλόγου Μικρασιατών Ημαθίας. Ένα μεγάλο γλέντι στήθηκε, όπου η νοσταλγία συνάντησε τη χαρά και ο καημός έγινε τραγούδι και χορός.
Από νωρίς, πλήθος κόσμου συνέρρεε στον χώρο. Νέοι, οικογένειες, παλαιότερα μέλη του Συλλόγου, αλλά και φίλοι της Μικρασιατικής παράδοσης, όλοι έδωσαν το “παρών” σε μια βραδιά που έμελλε να μείνει αξέχαστη. Τσικνοπέμπτη με γεύση από Σμύρνη, Αϊβαλί και Πέργαμο.
Χοροί και μνήμες από τα παράλια
Πριν ξεκινήσει το φαγοπότι και το γλέντι, τη σκυτάλη πήραν οι μικροί και μεγάλοι χορευτές του Συλλόγου. Πρώτα, το παιδικό τμήμα ανέβηκε στη σκηνή. Τα παιδιά, ντυμένα με παραδοσιακές φορεσιές, παρουσίασαν αυθεντικούς Μικρασιάτικους χορούς, σκορπώντας συγκίνηση και χαμόγελα. Κάθε βήμα τους έμοιαζε με τιμή και υπόσχεση πως η παράδοση δεν θα χαθεί. Ακολούθησε το τμήμα παραστάσεων με ένα χασαποσέρβικο και η πίστα παραδόθηκε στο κοινό.
Η μουσική που ενώνει
Όταν τα φώτα χαμήλωσαν και οι πρώτες νότες ακούστηκαν, η ατμόσφαιρα άλλαξε. Η ορχήστρα, αποτελούμενη από καταξιωμένους μουσικούς, ανέλαβε να οδηγήσει τον κόσμο σε ένα γλέντι που κράτησε ως τις πρώτες πρωινές ώρες.
Οι καλλιτέχνες που έδωσαν τον τόνο της βραδιάς:
- Γιώργος Τσιρώνης στο κλαρίνο, με μελωδίες που άλλοτε προκαλούσαν ρίγη και άλλοτε ξεσήκωναν.
- Μαριλένα Μιχαήλοβιτς στο βιολί και στη φωνή, με τη χαρακτηριστική της ερμηνεία που έφερε αρώματα Ανατολής.
- Ιορδάνης Κουτσιμανής στο ούτι και στο τραγούδι, με τη ζεστή φωνή του να γεφυρώνει το παλιό με το καινούριο.
- Ασβεστάς Γιώργος στο λαούτο, κρατώντας σταθερά τη ρυθμική συνοδεία της ορχήστρας.
- Τσιρώνης Αποστόλης στα κρουστά, δίνοντας το απαραίτητο παλμό στο γλέντι.
- Γιάννης Χωραφαΐδης στη λύρα, προσθέτοντας την ποντιακή χροιά που πάντα συγκινεί ιδιαίτερα.
- Κώστας Καραπαναγιωτίδης στο τραγούδι, με τη φωνή του να ερμηνεύει γνωστά τραγούδια, κάνοντας πολλούς να σιγοτραγουδούν μαζί του.
- Γιώργος Καραπαναγιωτίδης στο νταούλι, με το δυνατό του χτύπημα να ξεσηκώνει τον κόσμο στην πίστα.
Το κέφι δεν άργησε να ανάψει. Τα τραπέζια άδειασαν και η πίστα γέμισε. Άνθρωποι κάθε ηλικίας μπλέχτηκαν σε έναν κύκλο χορού, που θύμιζε εκείνες τις γειτονιές της Σμύρνης, τότε που η ζωή μοιραζόταν στις αυλές.
Η έκπληξη της βραδιάς
Όμως, η στιγμή που έκανε τη βραδιά να μείνει πραγματικά αξέχαστη ήταν όταν στη σκηνή ανέβηκε η Δέσποινα Γιάγκογλου. Με τον αισθησιακό και επιβλητικό χορό της κοιλιάς, παρέσυρε το κοινό σε μια ανατολίτικη έκσταση. Η χορεύτρια, με τις λεπτές κινήσεις της και το εκφραστικό της βλέμμα, έφερε στο κέντρο του “Σείριου” τον αέρα των χαμένων πατρίδων. Το κοινό τη χειροκρότησε θερμά, αναγνωρίζοντας όχι μόνο την τέχνη της, αλλά και τη σύνδεση του χορού αυτού με τις μικρασιάτικες ρίζες.
Η νύχτα που δεν ήθελε να τελειώσει
Το γλέντι συνεχίστηκε μέχρι αργά. Άλλοι χόρευαν, άλλοι τραγουδούσαν, και πολλοί μιλούσαν για τις οικογενειακές τους ιστορίες, φέρνοντας στο τραπέζι μνήμες των προγόνων τους. Η βραδιά δεν ήταν μόνο μια γιορτή. Ήταν μια ζωντανή υπενθύμιση ότι η Μικρασία δεν χάθηκε, ζει μέσα από τη μουσική, τον χορό και τους ανθρώπους που κρατούν άσβεστη τη φλόγα της. Γιατί η Μικρασία, όσο υπάρχουν άνθρωποι που τη θυμούνται και τη γιορτάζουν, θα είναι πάντα εδώ.
