Πανηγύρισε ο Ιερός Ναός του Αγίου Αλεξάνδρου στην Αλεξάνδρεια

Τη Δευτέρα 30 Αυγούστου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Αλεξάνδρου Αλεξανδρείας. 

Στο τέλος με την ευκαιρία της εορτής του Αγίου Αλεξάνδρου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, τελέστηκε μνημόσυνο για τον μακαριστό Μητροπολίτη Σταυροπηγίου κυρό Αλέξανδρο, κατά σάρκα αδελφό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Παντελεήμονος.

Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων:«Τοῦ ἀμπελῶνος ἐργάτης διά τῆς πίστεως, τῶν ἐντολῶν ἐδείχθης τοῦ Χριστοῦ».

Ἀπό τούς τρεῖς ἀρχιεπισκόπους Κωνσταντινουπόλεως, τῶν ὁποί­ων τή μνήμη τιμᾶ σήμερα ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία, τόν ἅγιο Ἀλέξαν­δρο, τόν ἅγιο Ἰωάννη καί τόν ἅγιο Παῦλο, ἑορτάζει καί πανηγυρίζει ἰδιαιτέρως ἡ τοπική μας Ἐκκλησία καί ἡ ἐνορία σας τόν πρῶτο, τόν παλαιότερο, τόν ἅγιο Ἀλέξανδρο, στόν ὁποῖο εἶναι ἀφιερωμένος καί αὐτός ὁ περικαλλής ναός.

Καί τόν τιμᾶ γιά τήν ἁγιότητα τῆς ζωῆς του, γιά τούς ἀγῶνες του ἐνα­ντίον τῆς αἱρετικῆς διδασκαλίας τοῦ Ἀρείου, καί γιά τήν προσφορά του στήν Ἐκκλησία καί στόν λαό τοῦ Θεοῦ. Τόν τιμᾶ ὅμως καί γιά τήν ἀπόλυτη ὑπακοή του στήν Ἐκ­κλησία, ἡ ὁποία ἦταν καί αὐτή ἡ ὁποία τόν ἀνύψωσε ὄχι μόνο στά μάτια τῶν ἀνθρώπων ἤ ἀκόμη καί τοῦ αὐτοκράτορος ἁγίου καί μεγά­λου Κωνσταντίνου, ἀλλά κυρίως ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος τόν τίμησε μέ τή χάρη καί τήν εὐλογία του.

Ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος ἔζησε σέ χρό­νια δύ­σκολα γιά τήν Ἐκ­κλη­σία τοῦ Χρι­στοῦ. Διότι μόλις ἡ Ἐκ­κλη­σία εἶχε ἀπαλλαγεῖ ἀπό τούς διωγ­μούς τῶν εἰδωλο­λα­τρῶν αὐτοκρα­τό­ρων, ἄρχισε νά κλυδω­νίζεται ἀπό τήν αἱρετική διδασκαλία τοῦ Ἀρείου, πού προ­σπα­θοῦσε νά πα­­ρα­σύρει στίς κα­κοδοξίες του τούς εὐ­σεβεῖς, πείθο­ντάς τους ὅτι ὁ Χρι­­­στός δέν εἶναι ὁμοούσιος ἀλ­λά ὁμοι­ούσιος μέ τόν Θεό-Πατέρα, δέν εἶναι Θεός ἀλλά κτίσμα τοῦ Θεοῦ.

Στήν κακόδοξη αὐτή διδασκαλία πού ἀμφισβητοῦσε τή θεότητα τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς πίστεώς μας Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ ὁ ἅγιος Ἀλέ­ξαν­δρος ὡς πρεσβύτερος ἀντέστη σθε­ναρά καί μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ καί τόν φωτισμό τοῦ ἁγίου Πνεύματος ὑποστήριξε τό ὀρθό δόγμα, ὑπο­στήριξε τό ὁμοούσιο τοῦ δευτέρου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος. Τό ὑποστήριξε δημόσια κατά τίς συ­νε­δριάσεις τῆς πρώτης Οἰκουμε­νι­κῆς Συνόδου, ἀλλά καί στή συνέ­χεια κατά τήν περιοδεία του στίς ἐπαρ­χίες τῆς Μακεδονίας καί τῆς Θρά­κης, ὅπου τόν ἔστειλε ὁ τότε ἀρ­χι­επίσκοπος Κωνσταντι­νου­­πό­λε­ως ἅγιος Μητροφάνης γιά νά με­τα­φέ­ρει στούς πιστούς τό ὀρθό δόγμα, ὅπως αὐτό εἶχε διατυπωθεῖ στήν πρώτη οἰ­κου­με­νική Σύνοδο.

Καί αὐτή ἡ ἀποστολή τήν ὁποία ἀνέ­λαβε ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη τῆς ὑπα­κοῆς του στήν Ἐκκλησία. Διότι ἦταν μία πολύ δύσκολη ἀποστολή, καθώς καί οἱ μετακινήσεις τήν ἐπο­χή ἐκείνη ἦταν ἐξαιρετικά δυ­σχερεῖς καί κουραστικές καί οἱ συν­θῆκες τίς ὁποῖες καλεῖτο νά ἀντι­μετωπίσει δέν ἦταν εὔκολες. Οἱ ὑποστηρικτές τοῦ Ἀρείου προ­σπαθοῦσαν μέ κάθε τρόπο νά κρα­τήσουν τούς πιστούς στήν αἵρεση καί τήν κακοδοξία τους καί δέν δί­σταζαν ἀκόμη καί νά ἀσκοῦν σω­ματική βία ἤ καί νά ἐπιτίθενται μέ φανατισμό ἐναντίον τῶν ὑπερα­σπιστῶν τοῦ ὀρθοδόξου δόγματος, μέ ἀποτέλεσμα πολλές φορές νά κινδυνεύει καί ἡ ζωή τους.

Ὅμως ὁ ἅγιος Ἀλέξανδρος, παρό­τι ἦταν ἤδη 84 ἐτῶν καί θά μπο­ροῦσε νά ζητήσει νά παραμείνει στήν Κωνσταντινούπολη καί νά διακονήσει ἐκεῖ τήν Ἐκκλησία, συμ­παραστεκόμενος στόν γηραιό ἀρχιεπίσκοπό της, τόν ἅγιο Μητρο­φάνη, ἐκεῖνος δέχθηκε μέ χαρά νά ἀναλάβει τήν ἀποστολή, ἀπό ὑπα­κοή στήν Ἐκκλησία καί στόν πα­τριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, χω­ρίς νά ὑπολογίσει οὔτε τόν κόπο οὔτε τούς κινδύνους οὔτε τίς δυ­σκο­λίες πού ἐπρόκειτο νά συνα­ντήσει. Καί αὐτή ἡ ὑπακοή στήν Ἐκκλησία ἔφερε τήν ἐπιτυχία στό ἔργο του καί ὁδήγησε τούς ἀν­θρώ­πους στήν ἀλήθεια τῆς πίστεως, ἀπαλλάσσοντάς τους ἀπό τίς κακο­δοξίες τοῦ Ἀρείου, ἀλλά καί τόν ἀνέδειξε στή συνέχεια διάδοχο τοῦ κοιμηθέντος ἁγίου Μητροφάνους, ὥστε νά προσφέρει καί ἀπό αὐτή τήν ὑψηλότερη θέση στήν Ἐκκλη­σία τοῦ Χριστοῦ.

Τιμώντας, λοιπόν, σήμερα ἡ Ἐκ­κλησία μας τή μνή­μη τοῦ ἁγίου Ἀλεξάνδρου, ἀρ­χιε­πισκόπου Κων­στα­­ντινουπό­λε­ως, προβάλλει μαζί μέ τίς ἄλλες ἀρετές του καί τή με­γάλη ὑπακοή του στήν Ἐκκλησία, μία ἀρετή πού πολλές φορές τήν ξεχνοῦμε ἤ τήν παραθεωροῦμε, μία ἀρετή πού ἀφορᾶ καί τούς κλη­ρικούς καί τούς λαϊκούς. Διότι δέν πρέπει νά ξεχνοῦμε ὅτι ἡ ὑπακοή στήν Ἐκκλησία δέν εἶναι ὑπακοή σέ πρόσωπα, ὅπως νομίζουν ὁρι­σμένοι, εἶναι ὑπακοή στόν Χριστό, γιατί ἡ Ἐκκλησία δέν ἐκφράζει προσωπικές ἀπόψεις, δέν ἐκφράζει τίς ἀπόψεις τῶν ἐπισκόπων ἤ τῶν ἀρχιεπισκόπων, ἐκφράζει τόν λόγο καί τό θέλημα τοῦ Χριστοῦ. Καί ἡ ὑπακοή μας σέ αὐτό μᾶς κρατᾶ μέ­σα στήν Ἐκκλησία, μᾶς διατηρεῖ ὡς μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ καί δέν μᾶς ἀφήνει οὔτε νά παρα­συρ­θοῦμε ἀπό κακοδοξίες οὔτε νά ἀπο­σχισθοῦμε ἐξαιτίας τοῦ ἐγωι­σμοῦ μας ἀπό τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία καί μόνο εἶναι ὁ χῶρος μέσα στόν ὁποῖο ἐνεργεῖ ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ καί μποροῦμε νά σωθοῦμε καί ἐμεῖς δι᾽ αὐτῆς. Ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχει σωτη­ρία, καί στήν Ἐκκλησία παραμέ­νου­με μόνο διά τῆς ὑπακοῆς.

Ἄς ἀκολουθήσουμε, λοιπόν, τό πα­ράδειγμα τοῦ ἑορταζομένου ἁγίου Ἀλεξάνδρου, τοῦ προστάτου σας, καί ἄς κάνουμε καί ἐμεῖς ὑπα­κοή στήν Ἐκκλησία, ἐάν θέλουμε καί νά τιμοῦμε πραγματικά τόν ἅγιο ἀλλά καί ἄν θέλουμε νά ἔχου­με τή χάρη καί τήν εὐλογία του στή ζωή μας.