Μια εικόνα που επαναλαμβάνεται σχεδόν σε κάθε σχολική παρέλαση. Οι ψηλότεροι μαθητές στις πρώτες σειρές, οι κοντύτεροι στις τελευταίες. Μπροστά τα παιδιά που ξεχωρίζουν λόγω ύψους και πίσω τα υπόλοιπα, λες και βρίσκονται εκεί για να συμπληρώσουν το τμήμα.
Το αποτέλεσμα; Οι ψηλοί κρύβουν τους κοντούς. Ο θεατής βλέπει ουσιαστικά τις πρώτες σειρές και μόνο όταν το τμήμα περάσει από μπροστά του μπορεί να διακρίνει και τα παιδιά που ακολουθούν στις τελευταίες θέσεις.
Αλήθεια, ποια λογική εξυπηρετεί αυτή η διάταξη; Είναι ζήτημα παράδοσης, αισθητικής ή απλώς μιας συνήθειας που συνεχίζεται χωρίς να την αμφισβητεί κανείς;
Ας φανταστούμε, λοιπόν, κάτι διαφορετικό. Τους κοντύτερους μαθητές μπροστά και τους ψηλότερους πίσω. Μια διάταξη που θα επέτρεπε να φαίνονται όλα τα παιδιά από μακριά, χωρίς το ένα να κρύβει το άλλο. Μια εικόνα στην οποία κάθε μαθητής θα είχε τη δική του ορατή θέση στην παρέλαση.
Γιατί, στο κάτω κάτω, η παρέλαση δεν είναι επίδειξη ύψους. Είναι συμμετοχή. Και η συμμετοχή όλων των παιδιών αξίζει να φαίνεται, όχι να χάνεται πίσω από τις πλάτες των συμμαθητών τους.
Δεν πρόκειται για κάποια μεγάλη επανάσταση. Μια απλή αντιστροφή της σειράς είναι. Ίσως, όμως, αυτή η μικρή αλλαγή να έδινε ένα διαφορετικό νόημα στην εικόνα των σχολικών τμημάτων.
Θα υπάρξει, άραγε, κάποιο σχολείο που θα το τολμήσει; Που θα αφήσει στην άκρη τη συνήθεια και θα δοκιμάσει να βάλει τους κοντούς μπροστά και τους ψηλούς πίσω;
Εμείς πάντως θα περιμένουμε. Και θα έχει ενδιαφέρον να δούμε ποιο σχολείο θα κάνει πρώτο την αρχή.
