Μια ιδιαίτερη βραδιά πλημμυρισμένη από συναισθήματα, νότες και λέξεις εκτυλίχθηκε στη Νάουσα, εκεί όπου η λογοτεχνία συνάντησε την ιστορία και η μνήμη τη λήθη. Στο ξενοδοχείο Dellagio (από το βιβλιοπωλείο Bookstagram) παρουσιάστηκε το νέο συγκλονιστικό μυθιστόρημα του Σπύρου Πετρουλάκη, «Η Σονάτα των αθέατων πουλιών», ένα έργο που διασχίζει αιώνες και ψυχές, φέρνοντας στο φως όσα σκόρπισαν οι πειρατές του χρόνου και της μοίρας.
Το καλωσόρισμα έκανε εκ μέρους του βιβλιοπωλείου ο Γιώργος Δάμτσιος, προλογίζοντας μια βραδιά που έμελλε να αγγίξει βαθιά τους παρευρισκόμενους. Την παρουσίαση ανέλαβε ο Στέλιος Λότσιος, ο οποίος με συγκίνηση και ειλικρίνεια μίλησε για την «ανάγκη» που γεννά το βιβλίο από την πρώτη ματιά και την αδυναμία του αναγνώστη να το αφήσει από τα χέρια του. Με έναν λόγο που έσταζε αγάπη για τη γραφή και τους ήρωες του Πετρουλάκη, περιέγραψε τον τρόπο που δένεται κανείς με τη Φραγκιώ και τον Φραγκίσκο – δύο μορφές που, ενώ ζουν σε διαφορετικούς χρόνους, μοιράζονται κοινές πληγές, κοινά σκοτάδια, και, κυρίως, έναν σπαρακτικό αγώνα για να σωθεί ό,τι δεν φαίνεται: η ψυχή.
Η Φραγκιώ, η νιόπαντρη Κιμωλιώτισσα του 1833, αιχμαλωτίζεται από κουρσάρους και οδηγείται στα σκλαβοπάζαρα της Αλεξάνδρειας. Εκεί, μέσα στη λάμψη και τη σκιά των παλατιών της Ανατολής, θα παλέψει να κρατήσει ζωντανό όχι μόνο το σώμα αλλά και το πνεύμα της, σε μια διαδρομή γεμάτη ανατροπές. Και στο σήμερα, ο Φραγκίσκος, ένας άνδρας που κάποτε οργάνωνε τα πάντα με ακρίβεια, βλέπει τη ζωή του να διαλύεται μέσα από τις ρωγμές της ασθένειας του Αλτσχάιμερ. Όμως, μέσα από τις αναλαμπές του μυαλού του, ξεδιπλώνονται μυστικά, πρόσωπα και ιστορίες, σε ένα παζλ που το ίδιο του το παρελθόν αρνείται να ξεχαστεί.
Ο συγγραφέας, με τη χαρακτηριστική του σεμνότητα αλλά και φλόγα για τη γραφή, μίλησε για το ταξίδι που τον οδήγησε στη δημιουργία του έργου. Αναφέρθηκε στη λευκή δουλεία, μια σκληρή, ξεχασμένη σελίδα της Ιστορίας, στην πειρατεία που δεν έκλεβε μόνο ανθρώπους αλλά και ζωές. Συνέδεσε με δεξιοτεχνία το παρελθόν με το παρόν, λέγοντας πως πειρατεία κάνει και το Αλτσχάιμερ, που αρπάζει τις αναμνήσεις, αφήνοντας πίσω του ερείπια.
Η σπίθα για την ιστορία άναψε όταν επικοινώνησε μαζί του ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας, αποκαλύπτοντάς του πτυχές της ιστορικής πόλης και προσκαλώντας τον κοντά της. Από εκεί, γεννήθηκε η ανάγκη να αφηγηθεί το πώς οι Έλληνες με το εμπορικό τους δαιμόνιο δημιούργησαν αποικίες και άφησαν ρίζες βαθιές σε μια ξένη γη, κάνοντάς την πατρίδα.
Η Φούλη Κατσιαμάκα ανέγνωσε αποσπάσματα από το βιβλίο, χαρίζοντας στους παρευρισκόμενους φωνή στις σιωπές των ηρώων. Και σαν να έπαιζε μια σονάτα με ήχους αθέατους, η παιδική και εφηβική χορωδία Canto a Tempo, υπό τη διεύθυνση της Δήμητρας Μητρέντση και συνοδεία της Μαρίας Πέτκου στο πιάνο, έντυσε την εκδήλωση με νότες αισιοδοξίας και ελπίδας – σαν τα τραγούδια να γίνονταν γέφυρες ανάμεσα σε εποχές και μνήμες.
Στο τέλος, ο συγγραφέας υπέγραψε βιβλία, μα, πάνω απ’ όλα, υπέγραψε στην καρδιά κάθε παρευρισκόμενου την υπόσχεση ότι η λογοτεχνία μπορεί ακόμα να συγκινεί, να ταξιδεύει, να θεραπεύει.
Η Σονάτα των αθέατων πουλιών δεν είναι απλώς ένα βιβλίο. Είναι μια μουσική από ψυχές, μια ανατολική ανάμνηση, ένα αόρατο πουλί που περνά και αφήνει πίσω του τη μελωδία της μνήμης – αυτής που αντέχει στον χρόνο, παρά τις καταιγίδες της λήθης.
