Γράφει ο Νίκος Μπρουσκέλης
Κάθε επέτειος του Πολυτεχνείου μας καλεί να θυμηθούμε και τι συνέβη το 1973, αλλά και να αναρωτηθούμε τι σημαίνει εκείνη η εξέγερση για τη δική μας εποχή.
Αν το Πολυτεχνείο συνέβαινε σήμερα, ποιο θα ήταν το διακύβευμα; Ποια θα ήταν τα αιτήματα μιας νέας γενιάς που διεκδικεί το δικαίωμα να ονειρεύεται και να σχεδιάζει το μέλλον της;
Τα σημερινά «Πολυτεχνεία» βρίσκονται στην απαίτηση για κοινωνική δικαιοσύνη και λογοδοσία, στην υπεράσπιση της ελεύθερης έκφρασης και της ανεξάρτητης ενημέρωσης απέναντι στην παραπληροφόρηση και τις ψευδείς ειδήσεις, στον αγώνα για αξιοπρεπή εργασία και την ισότιμη πρόσβαση στη στέγη.
Βρίσκονται, όμως, κυρίως στην αγωνία μιας νέας γενιάς που δυσκολεύεται να βρει τη θέση της στην κοινωνία και να σχεδιάσει τη ζωή της. Μιας γενιάς που συχνά αναγκάζεται να ζει μέρα με τη μέρα, χωρίς ασφάλεια, χωρίς προοπτική, χωρίς τη δυνατότητα να ονειρευτεί το αύριο. Και αυτό ίσως είναι ένα από τα μεγαλύτερα διακυβεύματα της εποχής μας: να μη στερήσουμε από τους νέους όχι μόνο τις ευκαιρίες, αλλά και την ελπίδα.
Γιατί το «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία» δεν είναι ένα σύνθημα που ανήκει μόνο στην ιστορία. Είναι ένα διαρκές αίτημα για μια ζωή με αξιοπρέπεια, γνώση, ελευθερία και πραγματικές δυνατότητες για όλους.
Δεν εξισώνουμε διαφορετικές ιστορικές εποχές. Αναγνωρίζουμε, όμως, ότι η δημοκρατία δεν είναι μια κατάκτηση που διατηρείται αυτόματα. Χρειάζεται διαρκή εγρήγορση, διεκδίκηση και ενεργούς πολίτες που δεν συμβιβάζονται με την αδικία και την παραίτηση.
Η επέτειος του Πολυτεχνείου είναι, πάνω απ’ όλα, μια υπενθύμιση ευθύνης απέναντι στο παρόν και στο μέλλον.
Γιατί το Πολυτεχνείο δεν είναι μόνον αυτό που θυμόμαστε. Είναι αυτό που επιλέγουμε να κάνουμε με τη μνήμη του.
Νίκος Μπρουσκέλης
Μέλος ΚΠΕ ΠΑΣΟΚ















