Η πρώτη βραδιά του Σεπτέμβρη στη Βέροια έφερε μαζί της μια δροσιά που θύμιζε ότι το καλοκαίρι υποχωρεί, αλλά και μια φωτιά που μόνο η μουσική μπορεί να ανάψει. Στο θέατρο Άλσους, οι αδελφοί Στρατάκη έστησαν μια σκηνή γεμάτη Κρήτη∙ λύρες, λαούτα, κρουστά και φωνές ενώθηκαν με τον ήχο της τρομπέτας του Στέφανου Χαμαλίδη, που με καταγωγή από τον τόπο μας σαν μια γέφυρα ανάμεσα στην περιοχή μας και στο νησί του μύθου.
Η συναυλία άρχισε με τον «Ερωτόκριτο», σαν μια υπόκλιση στον λόγο και στην ιστορία. Από τις πρώτες κιόλας νότες, οι θεατές –νέοι και μεγαλύτεροι– παραδόθηκαν στο ταξίδι. Κάποιοι χτυπούσαν ρυθμικά τα χέρια τους σε παλαμάκια, άλλοι σιγοτραγουδούσαν, ενώ δεν έλλειψαν και αυτού που σηκώθηκαν να χορέψουν.
Η προσέλευση δεν σταμάτησε ούτε όταν οι μουσικοί είχαν ήδη πάρει φωτιά. Ο κόσμος συνέχιζε να καταφθάνει, λες και η μουσική λειτουργούσε σαν κάλεσμα∙ σαν ένα αόρατο νήμα που τραβούσε τους ανθρώπους προς την ίδια γιορτή. Κι εκεί, κάτω από τον ουρανό της Βέροιας, η παράδοση συναντούσε το σήμερα: τα τραγούδια των Στρατάκηδων, δικά τους, προσωπικά και παθιασμένα, έσμιγαν με τον παλμό της κρητικής ψυχής που δεν ξεθωριάζει στον χρόνο.
Η συναυλία ήταν μια γιορτή πολιτισμού και παράδοσης, μια αφορμή για να συναντηθούν άνθρωποι, να τραγουδήσουν μαζί, να θυμηθούν και να ονειρευτούν. Ο Σεπτέμβρης στη Βέροια ξεκίνησε με κρητικό παλμό, με τη δύναμη της λύρας και το πάθος της φωνής να γεμίζουν την πόλη με ρυθμό και ζωή.
