Την Παρασκευή, λίγο μετά τη δύση του ήλιου, οι δρόμοι της Βέροιας πλημμύρισαν από τη ζωντάνια και τον ενθουσιασμό του εθίμου της “Κοκώνας”, το οποίο αναβίωσε το Λύκειο των Ελληνίδων Βέροιας με μία από τις χορευτικές του ομάδες.
Η Κοκώνα, μια εμβληματική φιγούρα της λαϊκής τοπικής παράδοσης, ζωντάνεψε μέσα από τη μορφή ενός άνδρα ντυμένου με γυναικεία τοπική φορεσιά. Στολισμένη με φανταχτερά υφάσματα και κρατώντας στο χέρι μια περίτεχνη ομπρέλα – “παρασόλι” – χόρεψε στους δρόμους της Βέροιας με τη χάρη και την ευθυμία μιας άλλης εποχής. Αντί να κραδαίνει την ομπρέλα ως σύμβολο σκίασης, την είχε ανάποδα, συλλέγοντας φιλοδωρήματα από τους παρευρισκόμενους, όπως ορίζει το έθιμο.
Την Κοκώνα συνόδευαν άνδρες ντυμένοι με παραδοσιακές φορεσιές, συμμετέχοντας σε ένα τελετουργικό που χάνεται στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Τότε, η παράδοση είχε έναν ευγενή σκοπό: τη συγκέντρωση χρημάτων για τους φτωχούς της κοινότητας. Κι έτσι, η Κοκώνα, με την παιχνιδιάρικη φύση της, γινόταν αγγελιοφόρος της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς.
Η εκκίνηση της πομπής δόθηκε από το σπίτι του Λυκείου των Ελληνίδων, με τη δυναμική συνοδεία της μπάντας Χάλκινα Γουμένισσας “Οι Ασαρτζήδες”. Οι πλούσιες μελωδίες των χάλκινων οργάνων έδιναν ρυθμό στα βήματα των συμμετεχόντων και παρέσυραν τον κόσμο σε ένα γλέντι που θύμιζε τις παλιές καλές εποχές. Με σταθμούς στο πεζοδρομημένο κέντρο της Βέροιας, η πομπή συνέχισε την πορεία της μέχρι την πλατεία Δημαρχείου, όπου στήθηκε ένα ξέφρενο αποκριάτικο γλέντι.
Ο κόσμος δεν έμεινε απλός θεατής. Χειροκρότησε, τραγούδησε, χόρεψε μαζί με την Κοκώνα, ζώντας τη μαγεία του εθίμου με τρόπο αυθεντικό. Η Βέροια, δεν ήταν μόνο μια πόλη που φιλοξένησε ένα παραδοσιακό δρώμενο· έγινε ένα ζωντανό πανηγύρι παράδοσης και κεφιού, όπου το παρελθόν και το παρόν ενώθηκαν σε έναν χορό δίχως τέλος.
Η Αποκριά στη Βέροια αποδεικνύει πως τα έθιμα δεν είναι απλώς μνήμες χαραγμένες στο χρόνο, αλλά ζωντανές εκφράσεις πολιτισμού που συνεχίζουν να εμπνέουν και να ενώνουν τις γενιές. Και καθώς η μουσική των χάλκινων ηχούσε ακόμη στην πλατεία Δημαρχείου και τα γέλια των ανθρώπων αντηχούσαν στα στενά της πόλης, όλοι ήξεραν πως το ραντεβού έχει ήδη κλειστεί για την επόμενη Αποκριά.
