Της μνήμης οι ψίθυροι αντήχησαν δυνατά στη Ραχιά το απόγευμα της Δευτέρας, εκεί όπου το χορτάρι του γηπέδου ντύθηκε με τη σιωπή του σεβασμού και το χειροκρότημα της ευγνωμοσύνης. Το γήπεδο ποδοσφαίρου της ΑΕΠ, από σήμερα, φέρει το όνομα του αείμνηστου προέδρου της, Βασίλη Φωτιάδη. Ένας ελάχιστος φόρος τιμής σε έναν άνθρωπο που σφράγισε με την παρουσία και την προσφορά του το ποδόσφαιρο της περιοχής.
Η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Βέροιας βρήκε την υλοποίησή της με μία τελετή λιτή, αλλά φορτισμένη συναισθηματικά. Τα αποκαλυπτήρια της αναθηματικής επιγραφής έγιναν από τον δήμαρχο Κώστα Βοργιαζίδη, στενούς του συνεργάτες και μέλη της οικογένειας Φωτιάδη. Η ατμόσφαιρα, γεμάτη από αγάπη και σεβασμό, ήταν πυκνή από συγκίνηση ..
Μνήμες, δόξες και η συγκίνηση του “ευχαριστώ”
Πρώην παράγοντες της ΑΕΠ Βέροιας, παλαίμαχοι ποδοσφαιριστές που φόρεσαν με περηφάνια τη φανέλα τόσο της ΑΕΠ όσο και της ΑΕΚ, τιμήθηκαν κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης. Μια βουβή περηφάνια φώτιζε τα βλέμματα των παρόντων, καθώς στο γήπεδο ξαναζωντάνεψαν σκηνές από εποχές που το ποδόσφαιρο δεν ήταν μόνο παιχνίδι, αλλά τρόπος ζωής.
Ο φιλικός αγώνας ανάμεσα στους παλαίμαχους της ΑΕΠ Βέροιας και της ΑΕΚ ήταν κάτι παραπάνω από ποδοσφαιρικός. Ήταν ένας ύμνος στο πάθος, στη μνήμη και στη φιλία. Μεγάλα ονόματα του ελληνικού ποδοσφαίρου έδωσαν το παρών: Ραβούσης, Καραγκιοζόπουλος, Ατματζίδης, Γεωργαμλής, Μπατίστα, Καφές, Παυλόπουλος, Καπετάνος, Γκίτκος, Κατσαβός – παίκτες που τίμησαν τα γήπεδα και τις φανέλες τους, τώρα ένωσαν τις ανάσες τους σε ένα παιχνίδι αφιερωμένο σε εκείνον που έδωσε ψυχή σε ένα μικρό, μα ιστορικό σωματείο.
Μια τελετή, δυο μνήμες
Η ονοματοδοσία συνδέθηκε συμβολικά και ουσιαστικά με τη 19η Μαΐου, ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων. Ο Βασίλης Φωτιάδης, μέλος του συλλόγου «Αλησμόνητες Πατρίδες», δεν έκρυψε ποτέ την ποντιακή του καταγωγή – την κουβάλησε, την τίμησε και τη μετέδωσε στους νεότερους.
Η χορωδία του συλλόγου απέδωσε με συγκινητικό τρόπο δύο ποντιακά τραγούδια, ενώ μέλη της Ευξείνου Λέσχης Βέροιας χόρεψαν τον συγκλονιστικό χορό Σέρρα. Εκεί, ανάμεσα σε ήχους λύρας και βηματισμούς γεμάτους νόημα, η μορφή του Βασίλη Φωτιάδη φάνταζε παρούσα – όχι ως μνήμη, αλλά ως κληρονομιά.
Ένα γήπεδο-καταφύγιο μνήμης και τιμής
Από σήμερα, το γήπεδο της Ραχιάς δεν είναι απλώς ένας αγωνιστικός χώρος. Είναι ένα καταφύγιο μνήμης. Κάθε πάσα, κάθε σουτ, κάθε παιδική φωνή που θα ηχήσει στις εξέδρες, θα έχει μέσα της ένα κομμάτι του Βασίλη. Του ανθρώπου που δεν έπαψε να ονειρεύεται, να παλεύει και να πιστεύει στον αθλητισμό ως δύναμη ζωής.
Και κάπως έτσι, η Ραχιά δεν αποχαιρέτησε τον Φωτιάδη. Αντιθέτως, τον κράτησε για πάντα στις φλέβες του γηπέδου. Εκεί όπου το ποδόσφαιρο συναντά την ψυχή.
