Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ευαισθητοποίησης για τον Αυτισμό, δεν επιλέγουμε να μιλήσουμε με λόγια επετειακά.
Επιλέγουμε να πούμε την αλήθεια.
Μια αλήθεια που δεν χωρά σε λίγες γραμμές.
Μια αλήθεια που κουβαλάμε κάθε μέρα στις πλάτες μας — εμείς οι γονείς, οι κηδεμόνες, τα αδέλφια.
Εμείς που φροντίζουμε ανθρώπους στο φάσμα του αυτισμού και γνωρίζουμε τι σημαίνει να αγωνίζεσαι χωρίς σταματημό.
Για εμάς, αυτή η ημέρα δεν είναι γιορτή.
Είναι μια βαθιά υπενθύμιση.
Είναι μια κραυγή που δεν ακούγεται όσο θα έπρεπε.
Είναι διεκδίκηση.
Είναι η φωνή όλων εκείνων που μεγαλώνουν παιδιά στο φάσμα μέσα σε ένα σύστημα που απουσιάζει.
Σε μια πραγματικότητα όπου τα αυτονόητα δεν είναι δεδομένα:
Παιδιά που περιμένουν την πρώιμη παρέμβαση σαν να είναι προνόμιο.
Μαθητές που βρίσκονται σε τάξεις χωρίς τη στήριξη που δικαιούνται.
Οικογένειες που ακούν για «συμπερίληψη» το 2026, αλλά δεν τη βλέπουν να γίνεται πράξη.
Δομές που δεν επαρκούν.
Επιδόματα που δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά.
Νέοι άνθρωποι στο φάσμα που μένουν εκτός εκπαίδευσης, εκτός εργασίας, εκτός ζωής.
Και μέσα σε όλα αυτά, γονείς που συνεχίζουν.
Που στέκονται όρθιοι, ακόμα κι όταν δεν αντέχουν.
Που παλεύουν με μια δύναμη που συχνά δεν έχουν πια.
Το γονεϊκό κίνημα εξακολουθεί να καλύπτει τα κενά του κράτους.
Με προσωπικό κόστος. Με εξάντληση. Με αγωνία.
Και πίσω από κάθε προσπάθεια, υπάρχει μια σκέψη που δεν σβήνει ποτέ:
Τι θα γίνει το παιδί μου όταν εγώ δεν θα υπάρχω;
Σήμερα, η απάντηση πονά.
Γιατί όταν δεν υπάρχει στέγη, όταν δεν υπάρχει υποστήριξη, το ίδρυμα γίνεται μονόδρομος.
Και αυτό δεν είναι επιλογή.
Δεν είναι ζωή.
Δεν είναι αξιοπρέπεια.
Δεν είναι το μέλλον που αξίζουν τα παιδιά μας.
Τα άτομα στο φάσμα δεν είναι λίγα.
Δεν είναι «κάπου αλλού».
Είναι εδώ.
Ζουν ανάμεσά μας.
Είναι οι συμμαθητές, οι φίλοι, οι συνάδελφοί μας.
Είναι μέρος της κοινωνίας μας.
Κι όμως, ακόμη και σήμερα, ακούμε τη λέξη «αυτιστικός» να χρησιμοποιείται ως βρισιά.
Ως κοροϊδία.
Ως ταμπέλα.
Αυτό δεν είναι απλώς άγνοια.
Είναι πληγή.
Είναι έλλειψη ενσυναίσθησης.
Γι’ αυτό η ενημέρωση δεν είναι επιλογή — είναι ανάγκη.
Γιατί μόνο όταν κατανοήσουμε, μπορούμε πραγματικά να αποδεχτούμε.
Η Μέριμνα Ατόμων με Αυτισμό, εδώ και δέκα χρόνια, δίνει έναν καθημερινό αγώνα:
να βγάλει τον αυτισμό από την αφάνεια,
να δημιουργήσει δομές,
να στηρίξει ουσιαστικά τα άτομα στο φάσμα και τις οικογένειές τους.
Να χτίσει, βήμα-βήμα, έναν κόσμο πιο δίκαιο.
Όμως καμία δομή δεν αρκεί χωρίς μια κοινωνία που αποδέχεται.
Χωρίς ανθρώπους που κατανοούν.
Χωρίς βλέμματα που δεν κρίνουν.
Γιατί η αποδοχή δεν είναι λέξη.
Είναι δικαίωμα.
Το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να ανήκει.
Σήμερα, δεν ζητάμε κάτι περισσότερο από τα αυτονόητα:
σεβασμό, φροντίδα, ίσες ευκαιρίες, ένα μέλλον με αξιοπρέπεια.
Γιατί για εμάς, αυτή η ημέρα δεν είναι για να «γιορτάζουμε».
Είναι για να θυμόμαστε.
Είναι για να συνεχίζουμε να διεκδικούμε.
Είναι για να μπορούμε — κάποτε — να ησυχάσουμε ως γονείς.
Με εκτίμηση
Οι οικογένειες της ΜΑμΑ
