Τον προβληματισμό της κοινωνίας γύρω από τον αιφνίδιο θάνατο σε νέους ανθρώπους και τη συζήτηση που έχει ανοίξει για ενδεχόμενη σύνδεσή του με την πανδημία και τον εμβολιασμό κατά της COVID-19 έφερε στο προσκήνιο η εκπαιδευτική εκδήλωση που διοργάνωσε ο Ιατρικός Σύλλογος Ημαθίας (ΙΣΗ) με θέμα «Αιφνίδιος Θάνατος στους Νέους».
Στην εκδήλωση, κεντρικοί ομιλητές ήταν ο Γεώργιος Ευθυμιάδης, Καθηγητής Καρδιολογίας της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ, και ο Θωμάς Γκόσιος, Επίκουρος Καθηγητής Καρδιολογίας του ΑΠΘ, οι οποίοι παρουσίασαν τα επιστημονικά δεδομένα σχετικά με τα αίτια και τους μηχανισμούς του αιφνίδιου θανάτου σε νεαρές ηλικίες, με έμφαση στις καρδιολογικές παθήσεις.
Στη συζήτηση που ακολούθησε μετά τις εισηγήσεις, κατόπιν ερώτησης του συντονιστή της εκδήλωσης, γιατρού Αντώνη Λιόλιου, μεταφέρθηκε προβληματισμός του κοινού σχετικά με το αν μπορούν να ενοχοποιηθούν τα εμβόλια κατά της COVID-19 για περιστατικά αιφνίδιου θανάτου.
Απαντώντας, ο καθηγητής Γεώργιος Ευθυμιάδης ξεκαθάρισε ότι δεν υπάρχουν επιστημονικές μελέτες που να τεκμηριώνουν άμεση σύνδεση του αιφνίδιου θανάτου με τον εμβολιασμό. Όπως σημείωσε, ασθενείς που νόσησαν από COVID-19 ανέπτυξαν σε ορισμένες περιπτώσεις μυοκαρδίτιδα, ενώ σε σαφώς μικρότερο ποσοστό καταγράφηκαν μυοκαρδίτιδες και μετά τον εμβολιασμό. Υπογράμμισε, παράλληλα, ότι αποτελεί μύθο η γενικευμένη απόδοση κάθε αιφνίδιου θανάτου στον κορωνοϊό ή στο εμβόλιο, επισημαίνοντας πως μυοκαρδίτιδες έχουν παρατηρηθεί διαχρονικά και μετά από άλλα εμβόλια.
Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και ο επίκουρος καθηγητής Θωμάς Γκόσιος, ο οποίος ανέλυσε ότι η μυοκαρδίτιδα αποτελεί αποτέλεσμα της ανοσολογικής απάντησης του οργανισμού και όχι άμεσης βλάβης του καρδιακού μυός από τον ιό. Τόνισε ότι η νόσος COVID-19 συνδέθηκε με πολλαπλούς μηχανισμούς αιφνίδιου θανάτου, κυρίως μέσω θρομβώσεων και πνευμονικών εμβολών, ενώ τα διαθέσιμα δεδομένα δείχνουν ότι οι μυοκαρδίτιδες από τον ίδιο τον ιό ήταν συχνότερες και σοβαρότερες σε σύγκριση με εκείνες που σχετίστηκαν με τον εμβολιασμό.
Όπως επισήμανε, η ιατρική κοινότητα όφειλε να σταθμίσει κινδύνους και οφέλη, αναγνωρίζοντας την ύπαρξη σπάνιων ανεπιθύμητων ενεργειών, καταλήγοντας ωστόσο στο συμπέρασμα ότι, με βάση τα επιστημονικά δεδομένα, η επιλογή του εμβολιασμού υπήρξε συνολικά ορθολογική και ωφέλιμη για τη δημόσια υγεία.
